Arama Sonuçları..

Toplam 59 kayıt bulundu.
Kelepçeli Sevdam

Kelepçeli Sevdam

… İstemem sevdama kelepçeler geçirilsinİstemem ağ kurupKalbimin köşelerinde örümcekler gezinsinAdresini sordum tüm uykusuzluğaYoksun!Sensiz kalmak istememSeni arayan Azrail önce gelip beni Bulsun!... (Tanıtım Bülteninden)

http://www.ulkemiz.com/kelepceli-sevdam

TÜRKİYE YAYILIŞ GÖSTEREN KUŞTÜRLERİ LİSTESİ

TAKIM : GAVIIFORMES (DALGIÇ KUŞLARI) 1. Familya : GAVIIDAE (DALGIÇKUŞUGİLLER) Gavia stellata (Pontoppidan, 1763) (Kızılgerdan Dalgıç) Gavia arctica (Linnaeus, 1758) (Karagerdanlı Dalgıç) Gavia immer (Brünnich, 1764) (Buz Dalgıcı) TAKIM : PODICIPEDIFORMES (YUMURTAPİÇLERİ) 2. Familya : PODICIPEDIDAE (YUMURTAPİÇİGİLLER) Tachybaptus ruficollis (Pallas, 1764) (Küçük batağan, Yumurtapiçi) Podiceps cristatus (Linnaeus, 1758) (Bahri) Podiceps grisegana (Boddaert, 1783) (Kızılboyunlu Batağan) Podiceps auritus (Linnaeus, 1758) (Kulaklı Batağan) Podiceps nigricollis (Brehm, 1831) (Karaboyunlu Batağan) TAKIM : PROCELLARIIFORMES (FIRTINA KUŞLARI) 3. Familya : PROCELLARIIDAE (YELKOVANKUŞUGİLLER) Colanectris diomedea (Scopoli,1769) (Boz Yelkovan) Puffinus yelkouan (Acerbi,1827) (Yelkovan) 4. Familya : HYDROBATIDAE (FIRTINAKUŞUGİLLER) Hydrobates pelagicus (Linnaeus, 1758) (Fırtına Kuşu) TAKIM : PELECANIFORMES (KÜREKAYAKLI KUŞLAR) 5. Familya : SULIDAE (SÜMSÜKKUŞLARI) Sula bassa (Linnaeus, 1758) (Sümsük Kuşu) 6. Familya : PHALACROCORACIDAE (KARABATAKGİLLER) Phalacrocorax carbo (Linnaeus, 1758) (Karabatak) Phalacrocorax aristotelis (Linnaeus, 1758) (Tepeli Karabatak) Phalacrocorax pygmeus (Pallas, 1773) (Küçük Karabatak) 7. Familya : ANHINGIDAE Anhinga melanogaster (Pennant, 1769) (Yılanboyun) 8. Familya : PELECANIDAE (PELİKANGİLLER) Pelecanus onocrotalus (Linnaeus, 1758) (Akpelikan) Pelecanus crispus (Brunch, 1832) (Tepeli Pelikan) TAKIM : CICONIIFORMES (LEYLEKSİLER) 9. Familya : ARDEIDAE (BALIKÇILLAR) Botaurus stellaris (Linnaeus, 1758) (Balaban) Ixobrychus minutus (Linnaeus, 1758) (Küçük Balaban) Nycticorax nycticorax (Linnaeus, 1758) (Gece Balıkçılı) Ardeola ralloides (Scolopoli, 1769) (Alaca Balıkçıl) Bubulcus ibis (Linnaeus, 1758) (Sığır Balıkçılıl) Egretta garzetta (Linnaeus, 1758) (Küçük Ak Balıkçıl) Egretta alba (Linnaeus, 1758) (Büyük Ak Balıkçıl) Ardea cirenea (Linnaeus, 1758) (Gri Balıkçıl) Ardea purpurea (Linnaeus, 1758) (Erguvani Balıkçıl) 10. Familya : CICONIIDAE (LEYLEKGİLLER) Mycteria ibis (Linnaeus, 1758) (Sarıgagalı Leylek) Ciconia nigra (Linnaeus, 1758) (Kara Leylek) Ciconia ciconia (Linnaeus, 1758) (Leylek) 11. Familya : THERESKIONITHIDAE (KELAYNAKGİLLER) Plegadis falcinellus (Linnaeus, 1758) (Çeltikçi) Geronticus eremitta (Linnaeus, 1758) (Kelaynak) Platalea leucorodia (Linnaeus, 1758) (Kaşıkçı) TAKIM : PHOENICOPTERIFORMES (FLAMİNGOLAR) 12. Familya : PHOENICOPTERIDAE (FLAMİNGOLAR) Phoenicopterus ruber (Linnaeus, 1758) (Flamingo) TAKIM : ANSERIFORMES (KAZSILAR) 13. Familya : ANATIDAE (ÖRDEKGİLLER) Cygnus olor (Gmelin, 1789) (Kuğu) Cygnus columbianus (Küçük Kuğu) Cygnus cygnus (Linnaeus, 1758) (Ötücü Kuğu) Anser fabalis (Latham, 1787) (Tarla Kazı) Anser albifrons (Scopoli, 1769) (Sakarca) Anser erythropus (Linnaeus, 1758) (Küçük Sakarca) Anser anser (Linnaeus, 1758) (Boz Kaz) Branta leucopsis (Bchstein, 1803) (Akyanaklı Kaz) Branta bernicla (Yosun Kazı) Branta ruficollis (Pallas, 1769) (Sibirya Kazı) Tadorna ferruginea (Pallas, 1764) (Angıt) Tadorna tadorna (Linnaeus, 1758) (Suna) Anas penelope (Linnaeus, 1758) (Fiyu) Anas strepera (Linnaeus, 1758) (Boz Ördek) Anas crecca (Linnaeus, 1758) (Çamurcun) Anas plathyrnchos (Linnaeus, 1758) (Yeşilbaş) Anas acuta (Linnaeus, 1758) (Kılkuyruk) Anas falcata (Büyük Çamurcun) Anas querquedula (Linnaeus, 1758) (Çıkrıkçın) Anas clypeata (Linnaeus, 1758) (Kaşıkgaga) Marmoronette (Anas) angustirostris (Yaz Ördeği) Netta rufina (Pallas, 1773) (Macar Ördeği) Aythya ferina (Linnaeus, 1758) (Elmabaş Patka) Aythya nyroca (Guldenstadt, 1760) (Pasbaş Patka) Aythya fuligula (Linnaeus, 1758) (Tepeli Patka) Aythya marila (Linnaeus, 1761) (Karabaş Patka) Somateria mollissima (Pufla Kazı) Clangula hyemalis (Telkuyruk) Melanitta nigra (Kara Ördek) Melanitta fusca (Linnaeus, 1758) (Kadife Ördek) Bucephula clangula (Linnaeus, 1758) (Altıngöz) Mergus albellus (Linnaeus, 1758) (Sütlabi) Mergus serrator (Linnaeus, 1758) (Tarakdiş) Mergus merganser (Linnaeus, 1758) (Büyük Tarakdiş) Oxyura leucocephala (Scopoli, 1769) (Dikkuyruk) TAKIM : FALCONIFORMES (YIRTICIKUŞLAR) 14. Familya : ACCIPITRIDAE (YIRTICIKUŞLAR) Pernis apivorus (Linnaeus, 1758) (Arı Şahini) Pernis ptilorhyncus Elanus caeruleus (Desfontaines, 1789) (Ak Çaylak) Milvus migrans (Boddaert, 1783) (Kara Çaylak) Milvus milvus (Linnaeus, 1758) (Kızıl Çaylak) Heliaeetus albicilla (Linnaeus, 1758) (Akkuyruklu Kartal ) Gypaetus barbatus (Linnaeus, 1758) (Sakallı Akbaba) Neophron percnopterus (Linnaeus, 1758) (Küçük Akbaba) Gyps fulvus (Hablizl, 1783) (Kızıl Akbaba) Aegypius monachus (Linnaeus, 1758) (Kara Akbaba) Circaetus gallicus (Gmelin, 1788) (Yılan Kartalı) Circus aeruginosus (Linnaeus, 1758) (Saz Delicesi) Circus cyaneus (Linnaeus, 1758) (Gökçe Delice) Circus macrourus (Gmelin, 1771) (Akçe Delice) Circus pygargus (Linnaeus, 1758) (Çayır Delicesi) Accipiter gentilis (Linnaeus, 1758) (Çayır Kuşu) Accipiter nisus (Linnaeus, 1758) (Atmaca) Accipiter birevipes (Severtzov, 1850) (Yoz Atmaca) Buteo buteo (Linnaeus, 1758) (Şahin) Buteo rufinus (Cretzschmar, 1827) (Kızıl Şahin) Buteo lagopus (Pontopiddan, 1763) (Paçalı Şahin) Aquila pomarina (Brehm, 1831) (Küçük Orman Kartalı) Aquila clagna (Pallas, 1811) (Büyük Orman Kartalı) Aquila nipalensis (Hodgson, 1833) (Bozkır Kartalı) Aquila heliaca (Savigny, 1809) (Şah Kartal) Aquila chrysaetos (Linnaeus, 1758) (Kaya Kartalı) Hieraaetus pennatus (Gmelin, 1788) (Küçük Kartal) Hieraaetus fasciatus (Vieillot, 1822) (Tavşancıl) Pandion heliaetus (Linnaeus, 1758) (Balık Kartalı) 15. Familya : FALCONIDAE (DOĞANGİLLER) Falco naumanni (Fleischer, 1818) (Küçük Kerkenez) Falco tinnuculus (Linnaeus, 1758) (Kerkenez) Falco vespertinus (Linnaeus, 1758) (Ala Doğan) Falco columbarius (Linnaeus, 1758) (Boz Doğan) Falco subbuteo (Linnaeus, 1758) (Delice Doğan) Falco eleonorae (Gene, 1839) (Ada Doğanı) Falco concolor (Temmnick, 1825) (Gri Doğan) Falco biarmicus (Temmnick, 1825) (Bıyıklı Doğan) Falco cherrug (Gray, 1834) (Ulu Doğan) Falco peregrinus (Tunstall, 1771) (Gök Doğan) TAKIM : GALLIFORMES (TAVUKLAR) 16. Familya : TETRAONIDAE (ÜRKEKLİKLER) Tettraogallus caspius (Gmelin, 1784) (Ürkeklik) Tettraogallus caucasicus (Kafkas kekliği) 17. Familya : PHASIANIDAE (TAVUKSULAR) Tetrao tetrix (Linnaeus, 1758) (Orman Horozu) Tetrao mlokosiewiczi (Dağ Horozu) Tetraogallus caspius (Ürkeklik) Alectoris chukar (Gray, 1830) (Keklik) Alectoris graeca (Kayakekliği, Taşkekliği) Ammoperdix griseogularis (Brandt, 1843) (Kum Kekliği) Francolinus francolinus (Linnaeus, 1758) (Turaç) Perdix perdix (Linnaeus, 1758) (Çil Keklik) Coturnix coturnix (Linnaeus, 1758) (Bıldırcın) Phasianus colchinus (Linnaeus, 1758) (Sülün) TAKIM : GRUIFORMES (TURNAMSILAR) 18. Familya : RALLIDAE (YELVEGİLLER) Rallus aquaticus (Linnaeus, 1758) (Su Kılavuzu) Porzana porzana (Linnaeus, 1758) (Benekli Sutavuğu) Porzana parva (Scopoli, 1769) (Bataklık Sutavuğu) Porzana pusilla (Pallas, 1776) (Küçük Sutavuğu) Crex crex (Linnaeus, 1758) (Bıldırcın Kılavuzu) Gallinula chloropus (Linnaeus, 1758) (Saztavuğu) Porphyrio porphyrio (Linnaeus, 1758) (Sazhorozu) Fulica atra (Linnaeus, 1758) (Sakarmeke) 19. Familya : GRUIDAE (TURNAGİLLER) Grus grus (Linnaeus, 1758) (Turna) Grus leucogeranus (Pallas, 1773) (Ak Turna, Rahibe Turnası) Anthropoides virgo (Linnaeus, 1758) (Telli Turna) 20. Familya : OTIDAE (TOYKUŞUGİLLER) Tetrax tetrax (Linnaeus, 1758) (Küçük Toy, Mezgeldek) Chlamydotis undutula (Jacquin, 1784) (Yakalı Toy) Otis tarda (Linnaeus, 1758) (Toy, Büyük Toy) TAKIM : CHARADIIFORMES (YAĞMURKUŞUGİLLER) 21. Familya : HAEMATOPODIDAE (DENİZ SAKSAĞANLARI) Haematopus ostralegus (Linnaeus, 1758) (Poyrazkuşu) 22. Familya : RECURVIROSTRIDAE (AVOZETKUŞUGİLLER) Himantopus himantopus (Linnaeus, 1758) (Uzunbacak) Recurvirostra avosetta (Linnaeus, 1758) (Kılıçgaga) 23. Familya : BURHINIDAE (KOCAGÖZGİLLER) Burhinus oedicnemus (Linnaeus, 1758) (Kocagöz, Çayırbalabanı) 24. Familya : GLARAELIDAE (BATAKLIK KIRLANGICIGİLLER) Cursorius cursor (Latham, 1787) (Çöl Koşarı, Koşar Sukuşu) Glareoala pratincola (Linnaeus, 1758) Glareola nordmanni (Fıscher, 1843) 25. Familya : CHARADRIIDAE (YAĞMURKUŞUGİLLER) Charadrius dubius (Scopoli, 1786) (Kolyeli Küçük Yağmurkuşu, Halkalı Küçük Cılıbıt) Charadrius hiaticula (Linnaeus, 1758) (Kolyeli Büyük Yağmurkuşu, Halkalı Cılıbıt) Charadrius alexandrinus (Linnaeus, 1758) (Akça Cılıbıt) Charadrius mongolus (Pallas, 1776) (Moğol Cılıbıtı) Charadrius leschenaultii (Büyük Cılıbıt, Çöl Yağmurkuşu) Charadrius asiaticus (Pallas, 1773) (Doğu Cılıbıtı, Asya Yağmurkuşu) Eudromias morinellus (Linnaeus, 1758) (Dağ Cılıbıtı, Dağ Yağmurkuşu) Pluvialis fulvus (Gmelin, 1789) (Küçük Altın Yağmurcun) Pluvialis dominica (Statius Müller, 1776) (Amerika Altın Yağmurcunu) Pluvialis apricaria (Linnaeus, 1758) (Altın Yağmurcun) Pluvialis squatarola (Linnaeus, 1758) (Gümüş Yağmurcun) Hoplopterus spinosus (Linnaeus, 1758) (Mahmuzlu Kızkuşu) Vanellus indicus (Büyükkızkuşu) Vanellus leucurus (Akkuyruklu Kızkuşu) Vanellus gregarius (Sürmeli Kızkuşu) Vanellus vanellus (Linnaeus, 1758) (Kızkuşu) Arenaria interpres (Linnaeus, 1758) (Taşçeviren) 26. Familya : SCOLOPACIDAE (ÇULLUKGİLLER) Calidris canutus (Linnaeus, 1758) (Büyük, Kumkuşu, Kırmızı Göğüslü Kumkuşu) Calidris alba (Pallas, 1764) (Ak Kumkuşu) Calidris minuta (Leisler, 1812) (Küçük Kumkuşu) Calidris temminckii (Leisler, 1812) (Sarıbacaklı Kumkuşu) Calidris ferrugina (Pontoppidan, 1763) (Kızıl Kumkuşu) Calidris alpina (Linnaeus, 1758) (Karakarınlı Kumkuşu) Limicola falcinellus (Pontoppidan, 1763) (Sürmeli Kumkuşu) Philomachus pugnax (Linnaeus, 1758) (Dövüşkenkuş) Lymnocryptes minimus (Brunnich, 1764) (Küçük Su Çulluğu) Gallinago gallinago (Linnaeus, 1758) (Su Çulluğu) Gallinago media (Latham, 1787) (Büyük Su Çulluğu) Limosa lapponica (Linnaeus, 1758) (Kıyı Çamur Çulluğu) Scolopax rusticola (Linnaeus, 1758) (Çulluk) Limosa limosa (Linnaeus, 1758) (Çamurçulluğu) Numenius phaeopus (Linnaeus, 1758) (Sürmeli Kervan Çulluğu) Nemenius teniurostris (Vielliot, 1817) (Küçük Kervan Çulluğu) Numenius arquata (Linnaeus, 1758) (Kervan Çulluğu) Tringa erythropus (Pallas, 1764) (Kara Kızılbacak) Tringa totanus (Linnaeus, 1758) (Kızılbacak) Tringa stagnatilis (Bechstein, 1803) (Bataklık Düdükçünü) Tringa nabularia (Gunnerus, 1767) (Yeşilbacak) Tringa ochropus (Linnaeus, 1758) (Yeşil Düdükçün) Tringa glareola (Linnaeus, 1758) (Orman Düdükçünü) Xenus cinereus (Sarıbacak) Actitis hypoleucos (Dere Düdükçünü) Actitis macularia (Benekli Düdükçün) Arenaria interpres (Linnaeus, 1758) (Taşçeviren) 27. Familya : PHALAROPIDAE (KUMKUŞUGİLLER) Phalaropus tricolor (Vielliot, 1819) (Büyük Deniz Düdükçünü) Phalaropus lobatus (Linnaeus, 1758) (Deniz Düdükçünü) Phalaropus flucarius (Linnaeus, 1758) (Kızıl Deniz Düdükçünü) 28. Familya : STERCORARIIDAE (YIRTICIMARTIGİLLER) Stercorarius pomarius (Temminck, 1815) (Kütkuyruklu Korsan Martı) Stercorarius parasiticus (Linnaeus, 1758) (Korsan Martı) Stercorarius longicaudus (Uzunkuyruklu Korsan Martı) Catharacta skua (Brunnich, 1764) Büyük Korsan Martı) 29. Familya : LARIDAE (MARTIGİLLER) Larus leucopthalmus (Kızıldeniz Martısı) Larus ichthyaetus (Pallas, 1773) (Büyük Karabaş Martı) Larus melanocephala (Temminck, 1820) (Akdeniz Martısı) Larus minutu (Pallas, 1776) (Küçük Martı) Larus ridibundus (Linnaeus, 1758) (Karabaş Martı) Larus genei (Breme, 1839) (İncegagalı Martı) Larus audouinii (Ada Martısı) Larus canus (Linnaeus, 1758) (Küçük Gümüş Martı) Larus fuscus (Linnaeus, 1758) (Karasırtlı Martı) Larus argentatus (Pontoppidan, 1763) (Kuzey Gümüş Martı) Larus cachinnans (Gümüş Martı) Larus armenicus (Doğu Martısı) Larus hyperboreus (Kutup Martısı) Larus marinus (Linnaeus, 1758) (Büyük Karasırtlı Martı) Rissa tridactyla (Linnaeus, 1758) (Karayaklı Martı) 30. Familya: STERNIDAE (DENİZKIRLANGICIGİLLER) Gelochelidon nilotica (Gmelin, 1789) (Gülen Sumru) Sterna caspia (Büyük Sumru) Sterna bengalensis (Tepeli Sumru) Sterna sandvicensis (Latham, 1787) (Karagagalı Sumru) Sterna hirundo (Linnaeus, 1758) (Sumru) Sterna paradisea (Pontopidan, 1763) (Kuzey Sumrusu) Sterna albifrons (Pallas, 1764) (Küçük Sumru) Chlidonias hybridus (Pallas, 1811) (Bıyıklı Sumru) Chlidonias niger (Linnaeus, 1758) (Kara Sumru) Chlidonias leucopterus (Temminck, 1815) (Akkanatlı Sumru) TAKIM : COLUMBIFORMES (GÜVERCİNLER) 31. Familya : PTEROCLIDAE (STEPTAVUKLARI) Pterocles senegallus (Benekli Bağırtlak) Pterocles orientalis (Linnaeus, 1758) (Bağırtlak) Pterocles alchata (Linnaeus, 1758) (Kılkuyruk Bağırtlak) Pterocles exustus (Kahverengi Karınlı Step Tavuğu) Syrrhaptes paradoxus (Pallas, 1773) (Falçatalı Bağırtlak) 32. Familya : COLUMBIDAE (GÜVERCİNGİLLER) Columba livia (Gmelin, 1789) (Kaya Güvercini) Columba oenas (Linnaeus, 1758) (Gökçe Güvercin) Columba palumbus (Linnaeus, 1758) (Tahtalı Güvercin) Streptopelia decaocta (Frivaldzsky, 1838) (Kumru) Streptopelia turtur (Linnaeus, 1758) (Üveyik) Streptopelia senegalensis (Linnaeus, 1758) (Küçük Kumru) TAKIM : PSITTACIFORMES (PAPAĞANLAR) 33. Familya : PSITTACIDAE (PAPAĞANGİLLER) Psittacula krameri (Yeşil Papağan) TAKIM : CUCULİFORMES (GUGUK KUŞLARI) 34. Familya : CUCULİDAE (GUGUK KUŞUGİLLER) Clamator glandarius (Linnaeus, 1758) (Tepeli Guguk) Cuculus canorus (Linnaeus, 1758) (Guguk) TAKIM : STRIGIFORMES (GECE YIRTICILARI) 35. Familya : TYTONIDAE (PEÇELİ BAYKUŞGİLLER) Tyto alba (Scopoli, 1769) (Peçeli Baykuş) 36. Familya : STRIGIDAE (BAYKUŞGİLLER) Otus brucei (Hume, 1873) (Çizgili İshakkuşu) Otus scops (Linnaeus, 1758) (İshakkuşu) Bubo bubo (Linnaeus, 1758) (Puhu) Ketupa zeylonensis (Gmelin, 1788) (Balık Baykuşu) Athene noctua (Scopoli, 1769) (Kukumav) Strix aluco (Linnaeus, 1758) (Alaca Baykuş) Asio otus (Linnaeus, 1758) (Kulaklı Orman Baykuşu) Asio flammeus (Pontoppidan, 1763) (Kır Baykuşu) Aegolius fuenerus (Paçalı Baykuş) TAKIM : CAPRIMULGIFORMES (ÇOBANALDATANLAR) 37. Familya : CAPRIMULGIDAE (ÇOBANALDATANGİLLER) Caprimulgus europaeus (Linnaeus, 1758) (Çobanaldatan) TAKIM : APODIFORMES (SAĞANLAR, EBABİLLER) 38. Familya : APODIDAE (SAĞANGİLLER, EBABİLGİLLER) Apus apus (Linnaeus, 1758) (Karasağan) Apus pallidus (Shelley, 1870) (Bozsağan) Apus melba (Linnaeus, 1758) (Akkarınlı Sağan) Apus affinis (Linnaeus, 1758) (Küçük Sağan) TAKIM : CORACIIFORMES (KUZGUN KUŞLARI) 39. Familya : ALCEDINIDAE (YALIÇAPKINIGİLLER) Halcyon smyrnensis (Linnaeus, 1758) (İzmir Yalıçapkını) Alcedo atthis (Linnaeus, 1758) (Yalıçapkını) Ceryle rudis (Linnaeus, 1758) (Alaca Yalıçapkını) 40. Familya : MEROPIDAE (ARIKUŞUGİLLER) Merops persicius (Yeşil Arıkuşu) Merops supercillosus (Pallas, 1773) (Arıkuşu) Merops apiaster (Linnaeus, 1758) (Arıkuşu) 41. Familya : CORACIIDAE (KUZGUNGİLLER) Coracias garrulus (Linnaeus, 1758) (Gökkuzgun) Coracias benghalensis (Linnaeus, 1758) (Hint gökkuzgunu) 42. Familya : UPUPIDAE (ÇAVUŞKUŞUGİLLER) Upupa epops (Linnaeus, 1758) (İbibik, Hüthüt) TAKIM : PICIFORMES (AĞAÇKAKANLAR) 43. Familya : PICIDAE (AĞAÇKAKANGİLLER) Jnnx torquilla (Linnaeus, 1758) (Boyun Çeviren) Picus canus (Gmelin, 1788) (Küçük Yeşil Ağaçkakan) Picus viridis (Linnaeus, 1758) (Yeşil Ağaçkakan) Dyrocopus martius (Linnaeus, 1758) (Kara Ağaçkakan) Dendrocopos major (Linnaeus, 1758) (Orman Alaca Ağaçkakanı) Dendrocopos syriacus (Hemprich, ve Ehrenberg, 1833) (Alaca Ağaçkakan) Dendrocopos medius (Linnaeus, 1758) (Ortanca Ağaçkakan) Dendrocopos leucotos (Bechstein, 1803) (Aksırtlı Ağaçkakan) Dendrocopos minor (Linnaeus, 1758) (Küçük Ağaçkakan) TAKIM : PASSERIFORMES (ÖTÜCÜKUŞLAR) 44. Familya : ALAUDIDAE (TARLAKUŞUGİLLER) Ammomanes deserti (Linhtenstein, 1803) (Çöl Toygarı) Melanocorypha calandra (Linnaeus, 1758) (Boğmaklı Toygar) Melanocorypha bimaculata (Menetriies, 1832) (Küçük Boğmaklı Toygar) Melanocorypha leucoptera (Pallas, 1811) (Akkanatlı Toygar) Melanocorypha yeltoniensis (Forster, 1768) (Kara Toygar) Calandrella brachydactyla (Leisler, 1814) (Bozkır Toygarı) Calandrella rufescens (Vieillot, 1820) (Çorak Toygarı) Caladrella cheleensis (Asya Kısaparmaklı Toygarı) Galerida cristata (Linnaeus, 1758) (Tepeli Toygar) Lullula arborea (Linnaeus, 1758) (Orman Toygarı) Alauda arvensis (Linnaeus, 1758) (Tarlakuşu) Eremophila alpestris (Linnaeus, 1758) (Kulaklı Toygar) 45. Familya : HIRUNDINIDAE (KIRLANGIÇGİLLER) Riparia riparia (Linnaeus, 1758) (Kum Kırlagıcı) Hirundo rupestris (Scopoli, 1769) (Kaya Kırlangıcı) Hirundo rustica (Kır Kırlangıcı) Hırundo daurica (Linnaeus, 1758) (Kızıl Kırlangıç) Delichon urbica (Linnaeus, 1758) (Ev Kırlangıcı) 46. Familya : MOTACILLIDAE (KUYRUKSALLAYANGİLLER) Anthus novaeseelandiae (Mahmuzlu İncirkuşu) Anthus campestris (Linnaeus, 1758) (Kır İncirkuşu) Anthus trivialis (Linnaeus, 1758) (Linnaeus, 1758) Anthus pratensis (Linnaeus, 1758) (Linnaeus, 1758) Anthus hodgsoni (Richmond, 1907) (Yeşilsırtlı İncirkuşu) Anthus cervinus (Pallas, 1811) (Kızıl Gerdanlı İncirkuşu) Anthus spinoletta (Linnaeus, 1758) (Dağ İncirkuşu Habitat) Motacilla flava (Linnaeus, 1758) (Sarı Kuyruksallayan) Motacilla citreola (Pallas, 1776) (Sarıbaşlı Kuyruksallayan) Motacilla cinerea (Tunstall, 1771) (Dağ Kuyruksallayanı) Motacilla alba (Linnaeus, 1758) (Ak Kuyruksallayan) 47. Familya : PYCNONOTIDAE (GRİ BÜLBÜLGİLLER) Pycnonotus xanthopygos (Arap Bülbülü) 48. Familya : BOMBYCILLIDAE (İPEKKUYRUKLULAR) Bombycılla garrulus (Linnaeus, 1758) (İpekkuyruk) Hypocolius ampelinus (Tırtılyiyen) 49. Familya : CINCLIDAE (SU KARATAVUKLARI) Cınclus cınclus (Linnaeus, 1758) (Derekuşu) 50. Familya : TROGLODYTIDAE (ÇİTKUŞLARI) Trglodytes troglodytes (Linnaeus, 1758) (Çitkuşu) 51. Familya : PRUNELLIDAE (BOZBOĞAZGİLLER) Prunella modularis (Linnaeus, 1758) (Dağ Bülbülü) Prunella ocularis (Radde, 1884) (Sürmeli Dağbülbülü) Prunella collaris (Scopoli, 1769) (Büyük Dağbülbülü) 52. Familya : TURDIDAE (ARDIÇKUŞUGİLLER) Cercotrichas galactotes (Temminck, 1820) (Çalı Bülbülü) Erithacus rubecula (Linnaeus, 1758) (Kızılgerdan) Luscinia luscinia (Linnaeus, 1758) (Benekli Bülbül) Luscinia megarhynchos (Brehm, 1831) (Bülbül) Luscinia svecica (Linnaeus, 1758) (Buğdaycıl) Irania gutturalis (Guerin - Meneville, 1843) (Taş Bülbülü) Phoenicurus ochruros (Gmelin, 1789) (Kara Kızılkuyruk) Phoenicurus phoenicurus (Linnaeus, 1758) (Kızılkuyruk) Saxicola rubertra (Linnaeus, 1758) (Çayır Taşkuşu) Saxicola torquata (Linnaeus, 1758) (Taşkuşu) Oenanthe isabellina (Temminck, 1829) (Bozkuyrukkakan) Oenanthe oenanthe (Linnaeus, 1758) (Kuyrukkakan) Oenanthe pleschenka (Lepechin, 1770) (Alaca Kuyrukkakan) Oenanthe hispanica (Linnaeus, 1758) (Karakulaklı Kuyrukkakan) Oenanthe deserti (Çöl Kuyrukkakanı) Oenanthe finschii (Heuglin, 1869) (Aksırtlı Kuyrukkakan) Oenanthe xanthoprymna (Hemprich ve Ehremberg, 1833) (Kızılca Kuyrukkakan) Oenanthe lugens (Lichtenstein, 1823) (Karasırtlı Kuyrukkakan) Oenanthe leucophyga (C.L. Brehm, 1831) (Aktepeli Kara Kuyrukkakan) Monticola saxatilis (Linnaeus, 1758) (Taşkızılı) Monticola solitarius (Linnaeus, 1758) (Gökardıç) Turdus torquatus (Linnaeus, 1758) (Boğmaklı Ardıç) Turdus merula (Linnaeus, 1758) (Karatavuk) Turdus pilaris (Tarla Ardıcı) Turdus philomelos (C.L. Brehm, 1831) (Öter Ardıç) Turdus iliacus (Linnaeus, 1758) (Kızıl Ardıç) Turdus viscivorus (Linnaeus, 1758) (Ökse Ardıcı) 53. Familya : SYLVIDAE (ÖTLEĞENGİLLER) Cettia cetti (Temmick, 1820) (Kamış Bülbülü) Cisticola juncidis (Rafinesque, 1810) (Yelpaze Kuyruk) Prinia gracilis (Lichtenstein, 1823) (Dikkuyruklu Ötleğen) Locustella naevia (Boddaert, 1783) (Çekirge Kamışçını) Locustella fluviatilis (Wolf, 1810) (Ağaç Kamışçını) Locustella luscinioides (Savi, 1824) (Bataklık Kamışçını) Accephalus melanopagon (Temmick, 1823) (Bıyıklı Kamışçın) Acrocephalus paludicola (Vieillot, 1817) (Sarı Kamışçın) Acrocephalus schenobaenus (Linnaeus, 1758) (Kındıra Kamışçını) Acrocephalus agricola (Jerdon, 1845) (Doğu Kamışçını) Acrocephalus dumetorum (Blyth, 1849) (Kuzey Kamışçını) Acrocephalus palustris (Bechstein, 1798) (Çalı Kamışçını) Acrocephalus scirpaceus (Hermann, 1804) (Sazbülbülü) Acrocephalus arundinaceus (Linnaeus, 1758) (Büyük Kamışçın) Hippolais pallida (Hembrich ve Ehrenberg, 1833) (Ak Mukallit) Hippolais caligata (Lichtenstein, 1823) (Küçük Mukallit) Hippolais languida (Hembrich ve Ehrenberg, 1833) (Dağ Mukallidi) Hippolais olivetorum (Strickland, 1837) (Büyük Mukallit) Hippolais icterina (Vieillot, 1817) (Sarı Mukallit) Hippolais polyglotta (Vieillot, 1817) (Kısakanatlı Sarı Mukallit) Sylvia cantillans (Pallas, 1764) (Bıyıklı Ötleğen) Sylvia mystacea (Menetries, 1832) (Pembe Göğüslü Ötleğen) Sylvia melanocaphala (Gmelin, 1789) (Maskeli Ötleğen) Sylvia melanothrax Tristram, 1872 (Pullu Ötleğen, Kıbrıs Ötleğeni) Sylvia rueppelli (Temminck, 1823) (Kara Boğazlı Ötleğen) Sylvia nana (Hembrich ve Ehrenberg, 1833) (Çöl Ötleğeni) Sylvia hortensis (Gmelin, 1788) (Akdeniz Gözlü Ötleğen) Sylvia nisoria (Bechstein, 1795) (Cizgili Ötleğen) Sylvia curruca (Linnaeus, 1758) (Küçük Akdeniz Gerdanlı Ötleğen) Sylvia communis (Latham, 1787) (Akdeniz Gerdanlı Ötleğen) Sylvia borin (Boddaert, 1783) (Boz Ötleğen) Sylvia atricapilla (Linnaeus, 1758) (Kara Başlı Ötleğen) Phylloscopus trochiloides (Sundevall, 1837) (Yeşil Çıvgın) Phylloscopus inornatus (Blyth, 1842) (Sarı Kaşlı Çıvgın) Phylloscopus humei Phylloscopus orientalis Phylloscopus sibilatrix (Bechstein, 1793) (Orman Çıvgını) Phylloscopus lorenzii Phylloscopus collybita (Çıvgın) Phylloscopus trochilus (Söğütbülbülü) Regulus regulus (Linnaeus, 1758) (Çalıkuşu) Regulus ignicapillus (Temminck, 1820) (Sürmeli Çalıkuşu) 54. Familya : MUSCICAPIDAE (SİNEKKAPANGİLLER) Muscicapa striata (Pallas, 1764) (Benekli Sinekkapan) Ficedula parva (Bechstein, 1794) (Küçük Sinekkapan) Ficedula semitorquata (Hombron, 1885) (Alaca Sinekkapan) Ficedula albicollis (Temmink, 1815) (Halkalı Sinekkapan, Kolyeli Sinekkapan) Ficedula hypoleuca (Pallas, 1764) (Kara Sinekkapan) 55. Familya : TİMALIIDAE (BIYIKLI BAŞTANKARALAR) Panurus biarmicus (Linnaeus, 1758) (Bıyıklı Baştankara) 56. Familya : AEGITHALIDAE (UZUN KUYRUKLU BAŞTANKARALAR) Aegithalos caudatus (Linnaeus, 1758) (Uzun Kuyruklu Baştankara) 57. Familya : PARIDAE (BAŞTANKARAGİLLER) Parus palusturis (Linnaeus, 1758) (Kayın Baştankarası) Parus lugubris (Temminck, 1820) (Akyanaklı Baştankara) Parus ater (Linnaeus, 1758) (Çam Baştankarası) Parus caeruleus (Linnaeus, 1758) (Mavi Baştankara) Parus major (Linnaeus, 1758) (Büyük Baştankara) 58. Familya : SITTIDAE (SIVACIKUŞUGİLLER) Sitta krueperi (Küçük Sıvacıkuşu) Sitta europea (Linnaeus, 1758) (Sıvacıkuşu) Sitta tephronata (Büyük Kaya Sıvacıkuşu) Sitta neumayer (Kaya Sıvacıkuşu) 59. Familya : TICHODRAMADIDAE (DUVAR TIRMAŞIKLARI) Tichodrama muraia (Linnaeus, 1758) (Duvar Tırmaşık Kuşu) 60. Familya : CERTHIIDAE (AĞAÇ TIRMAŞIKLARI) Certhia brachydactyla (Brehm, 1820) (Bahçe Tırmaşıkkuşu) Certhia familiaris (Linnaeus, 1758) (Orman Tımaşıkkuşu) 61. Familya : REMIZIDAE (ÇULHA KUŞLARI) Remiz pendulinus (Linnaeus, 1758) (Çulhakuşu) 62. Familya : ORIOLIDAE (SARIASMAGİLLER) Oriolus oriolus (Linnaeus, 1758) (Sarıasma) 63. Familya : LANIIDAE (ÖRÜMCEKKUŞUGİLLER, ÇEKİRGEKUŞUGİLLER) Lanius ısabellinus (Ehrenberg, 1833) (Kızılkuyruklu Örümcekkuşu) Lanius collurio (Linnaeus, 1758) (Kızılsırtlı Örümcekkuşu) Lanius schach (Linnaeus, 1758) (Uzunkuyruklu Örümcekkuşu) Lanius minor (Gmelin, 1788) (Karaalınlı Örümcekkuşu) Lanius excubitor (Linnaeus, 1758) (Büyük Örümcekkuşu) Lanius senator (Linnaeus, 1758) (Kızlbaşlı Örümcekkuşu) Lanius nubicus (Lichtenstein, 1823) (Alaca Örümcekkuşu) 64. Familya : CORVIDAE (KARGAGİLLER, KUZGUNGİLLER) Garrulus glandarius (Alakarga) Pica pica (Linnaeus, 1758) (Saksağan) Nucifraga caryocatactes (Linnaeus, 1758) (Köknar Kargası) Pyrrhocorax graculus (Linnaeus, 1758) (Sarıgagalı Dağkargası) Pyrrhocorax pyrrhocorax (Linnaeus, 1758) (Kızılgagalı Dağkargası) Corvus monedula (Linnaeus, 1758) (Küçük Karga) Corvus frugilegus (Linnaeus, 1758) (Ekin Kargası) Corvus corone (Linnaeus, 1758) (Leş Kargası) Corvus ruficollis (Lesson, 1833) (Çöl Kuzgunu) Corvus corax (Linnaeus, 1758) (Kuzgun) 65. Familya : STURNIDAE (SIĞIRCIKGİLLER) Sturnus vulgaris (Linnaeus, 1758) (Sığırcık) Sturnus roseus (Linnaeus, 1758) (Ala Sığırcık) Acridotheres tristis (Mayna) 66. Familya : PASSERIDAE (SERÇEGİLLER) Passer domesticus (Linnaeus, 1758) (Serçe) Passer hispaniolensis (Temmick, 1820) (Söğüt Serçesi) Passer moabiticus (Tristram, 1864) (Küçük Serçe) Passer montanus (Ağaç Serçesi) Carpospiza brachydactyla (Çöl Serçesi) Petronia xanthocollis (Burton, 1838) (Sarıboğazlı Serçe) Petronia petronia (Linnaeus, 1758) (Kaya Serçesi) Montifringilla nivalis (Linnaeus, 1758) (Kar Serçesi) 67. Familya : FRINGILLIDAE (İSPİNOZGİLLER) Fringilla coelebs (Linnaeus, 1758) (İspinoz) Fringilla montifringilla (Linnaeus, 1758) (Dağ İspinozu) Serinus pusillus (Pallas, 1811) (Kara İskete) Serinus serinus (Linnaeus, 1758) (Küçük İskete) Serinus citrinella (Alp İsketesi) Carduelis chloris (Linnaeus, 1758) (Florya) Carduelis carduelis (Linnaeus, 1758) (Saka) Carduelis spinus (Linnaeus, 1758) (Karabaşlı İskete) Carduelis cannabina (Linnaeus, 1758) (Ketenkuşu) Carduelis flavirostris (Linnaeus, 1758) (Sarıgagalı Ketenkuşu) Carduelis flammea (Linnaeus, 1758) (Kuzey Ketenkuşu) Loxia curvirostra (Linnaeus, 1758) (Çaprazgaga) Rhodopechys sanguinea (Gould, 1838) (Alamecek) Rhodospiza obsoleta (Lichtenstein, 1823) (Boz Alamecek) Bucanetes mongolicus (Lichtenstein, 1823) (Doğu Alameceği) Bucanetes githagineus (Lichtenstein, 1823) (Küçük Alamecek) Carpodacus erythrinus (Pallas, 1770) (Çütre) Carpodacus rubicilla (Guldenstandt, 1777) (Büyük Çütre) Pyrrhula pyrrhula (Linnaeus, 1758) (Şakrakkuşu) Coccothraustes coccothraustes (Linnaeus, 1758) (Kocabaş) 68. Familya : EMBERIZIDAE (KİRAZKUŞUGİLLER) Plectrophenax nivalis (Linnaeus, 1758) (Alaca Kirazkuşu) Emberiza leucocephalos (Gmelin, 1771) (Akbaşlı Kirazkuşu) Emberiza citrinella (Linnaeus, 1758) (Sarı Kirazkuşu) Emberiza cirlus (Linnaeus, 1758) (Bahçe Kirazkuşu) Emberiza cia (Linnaeus, 1758) (Kaya Kirazkuşu) Emberiza striolata (Lichtenstein, 1823) (Gribaşlı Kirazkuşu) Emberiza cineracea (C.L. Brehm, 1855) (Boz Kirazkuşu) Emberiza hortulana (Linnaeus, 1758) (Kirazkuşu) Emberiza buchanani (Blyth, 1844) (Doğu Kirazkuşu) Emberiza caesia (Cretzschmar, 1828) (Kızıl Kirazkuşu) Emberiza rustica (Pallas, 1776) (Akkaşlı Kirazkuşu) Emberiza pusilla (Pallas, 1776) (Küçük Kirazkuşu) Emberiza schoeniclus (Linnaeus, 1758) (Bataklık Kirazkuşu) Emberiza bruniceps (Brant, 1841) (Kızılbaşlı Kirazkuşu) Emberiza melanocephala (Scopoli, 1769) (Karabaşlı Kirazkuşu) Miliara calandra (Linnaeus, 1758) (Tarla Kirazkuşu)

http://www.ulkemiz.com/turkiye-yayilis-gosteren-kusturleri-listesi

Sultan Ahmet Camii Özellikleri

Sultan Ahmet Camii Özellikleri

Sultan Ahmet Camii, 1609-1616 yılları arasında Osmanlı Padişahı I. Ahmed tarafından İstanbul'daki tarihî yarımadada, Mimar Sedefkâr Mehmet Ağa'ya yaptırılmıştır. Cami Mavi, yeşil ve beyaz renkli İznik çinileriyle bezendiği için ve yarım kubbeleri ve büyük kubbesinin içi de yine mavi ağırlıklı kalem işleri ile süslendiği için Avrupalılarca "Mavi camii (Blue Mosque)" olarak adlandırılır. Ayasofya'nın 1934 yılında camiden müzeye dönüştürülmesiyle, İstanbul'un ana camii konumuna ulaşmıştır.Aslında Sultan Ahmet Camii külliyesiyle birlikte, İstanbul’daki en büyük yapı komplekslerinden biridir. Bu külliye bir cami, medreseler, hünkar kasrı, arasta, dükkânlar, hamam, çeşme, sebiller, türbe, darüşşifa, sıbyan mektebi, imarethane ve kiralık odalardan oluşmaktadır. Bu yapıların bir kısmı günümüze ulaşamamıştır. Yapının mimari ve sanatsal açıdan dikkate sayan en önemli yanı, 20.000'i aşkın İznik çinisiyle bezenmesidir. Bu çinilerin süslemelerinde sarı ve mavi tonlardaki geleneksel bitki motifleri kullanılmış, yapıyı sadece bir ibadethane olmaktan öteye taşımıştır. Caminin ibadethane bölümü 64 x 72 metre boyutlarındadır. 43 metre yüksekliğindeki merkezi kubbesinin çapı 23,5 metredir. Caminin içi 200'den fazla renkli cam ile aydınlatılmıştır. Yazıları Diyarbakırlı Seyyid Kasım Gubarî tarafından yazılmıştır. Çevresindeki yapılarla birlikte bir külliye oluşturur ve Sultanahmet, Türkiye'nin altı minareli ilk camiidir.MimariSultanahmet camiinin tasarımı Osmanlı cami mimarisi ile Bizans kilise mimarisinin 200 yıllık sentezinin zirvesini oluşturur. Komşusu olan Ayasofya'dan bazı Bizans esintileri içermesinin yanı sıra geleneksel İslami mimari de ağır basar ve klasik dönemin son büyük camisi olarak görülür. Caminin mimarı, büyük usta Mimar Sedefkar Mehmet Ağa'nın "boyutta büyüklük, heybet ve ihtişam" fikirlerini yansıtmada başarılı olmuştur.Dış yapıKöşe kubbelerin üstündeki küçük kulelerin eklenmesi dışında, geniş ön avlunun cephesi Süleymaniye Camii'nin cephesiyle aynı tarzda yapılmıştır. Avlu neredeyse caminin kendisi kadar geniştir ve kesintisiz bir kemeraltıyla çevrilmiştir. Her iki tarafında abdesthaneler vardır. Ortadaki büyük altıgen fıskiye avlunun boyutları göz önüne alındığında küçük kalır. Avluya doğru açılan dar anıtsal geçit kemeraltından mimari olarak farklı durur. Yarı kubbesi kendinden daha küçük çıkıntılı bir kubbe ile taçlandırılmış ve ince sarkıt bir yapıya sahiptir. İç yapıHer katında alçak düzeyde olmak üzere, caminin içi İznik'te 50 farklı lale deseninden üretilmiş 20 binden fazla çini ile bezenmiştir. Alt seviyelerdeki çiniler gelenekselken, galerideki çinilerin desenleri çiçekler, meyveler ve servilerle gösterişli ve ihtişamlıdır. 20 binden fazla çini İznik'te çini ustası Kasap Hacı ve Kapadokyalı Barış Efendi'nin yönetiminde üretilmiştir. Her çini başına ödenecek tutar sultanın emriyle düzenlense de çini fiyatı zamanla artmış, bunun sonucunda kullanılan çinilerin kalitesi zamanla azalmıştır. Renkleri solmuş ve cilaları sönükleşmiştir. Arka balkon duvarındaki çiniler 1574'teki yangında zarar gören Topkapı Sarayı'nın hareminden geri dönüştürülen çinilerdir.Sultan Ahmet Camii'nin kubbe ve tavan işlemeleri. Sultan Ahmet Camii, 1985 yılında İstanbul Tarihî Alanları (Zones historiques d'Istanbul) adıyla UNESCO Dünya Mirasları listesine eklenen alanın bir parçasıdır.Sultan Ahmet Camii ve çevresinin havadan görünümü (Ekim 2014)İç kısmın daha yükseklerine mavi boya hakimdir, fakat düşük kalitelidir. 200'den fazla karışık leke desenli cam doğal ışığı geçirir, bugün avizelerle desteklenmişlerdir. Avizelerde devekuşu yumurtası kullanımının örümcekleri uzak tuttuğunun keşfedilmesi örümcek ağlarının oluşumunu engellemiştir. Kuran'dan sözler içeren hat dekorasyonlarının çoğu zamanın en büyük hat sanatçısı Seyid Kasım Gubari tarafından yapılmıştır. Yerler yardımsever insanlarca eskidikçe yenilenen halılarla kaplıdır. Pek çok büyük pencere geniş ve ferah bir ortam hissi vermektedir. Zemin kattaki açılır pencereler "opus sectile" adı verilen bir döşeme şekliyle dekore edilmiştir. Her kavisli bölüm bazıları ışık geçirmeyen 5 pencereye sahiptir. Her yarı kubbe 14 pencereye ve merkez kubbe 4'ü kör olmak üzere 28 pencereye sahiptir. Pencereler için renkli camlar Venedik sinyorundan sultana hediyedir. Bu renkli camların çoğu bugun sanatsal değeri olmayan modern versiyonlarıyla değiştirilmiştir.Caminin içindeki en önemli unsur ince işçilikle oyulmuş ve yontulmuş mermerden yapılma mihraptır. Bitişik duvarlar seramik çinilerle kaplanmıştır. Fakat çevresindeki çok sayıda pencere onu daha az ihtişamlı gösterir. Mihrabın sağında zengin dekore edilmiş minber bulunur. Cami en kalabalık halinde dahi olsa herkesin imamı duyabileceği şekilde tasarlanmıştır Sultan mahfili güneydoğu köşesindedir. Bir platform, iki küçük dinlenme odası ve sundurmadan oluşur ve padişahın güneydoğu üst galerideki locasına geçişi bulunur. Bu dinlenme odaları 1826'da yeniçerilerin ayaklanması sırasında veziriazamın yönetim merkezi oldu. Hünkar Mahfili 10 adet mermer sütunla desteklenmiştir. Zümrüt, gül ve yaldızlarla süslenmiş ve yaldızlarla 100 adet Kuran işlenmiş kendi mihrabı vardır.Caminin içindeki birçok lamba zamanında altın ve diğer değerli taşlarla ve de içinde devekuşu yumurtası ya da kristal toplar bulunabilecek cam kaselerle kaplıydı. Bu dekorların tümü ya kaldırıldı ya da yağmalandı.Duvarlardaki büyük tabletlerde halifelerin isimleri ve Kur'an'dan parçalar yazılıdır. Bunları orijinal haliyle 17. yüzyılın büyük hat sanatçısı Diyarbakırlı Kasım Gubari yapmıştır, fakat yakın zamanda restore edilmek için kaldırılmışlardır.MinarelerSultanahmet camii Türkiye'de 6 minaresi olan 4 camiden biridir. Diğer 3 tanesi ise İstanbul Arnavutköy'de Taşoluk Yeni Camii, Adana'daki Sabancı Camii ve Mersin'deki Muğdat Camii'dir.[kaynak belirtilmeli] Minarelerin sayısı ortaya çıkınca sultan küstahlıkla suçlanmıştır çünkü o zamanlarda, Mekke'deki Kâbe'de de 6 minare bulunmaktadır. Sultan bu problemi Mekkede olan (Mescidi Haram) camiye yedinci minareyi yaptırarak çözer. 4 minare caminin köşelerindedir. Kalem şeklindeki bu minarelerin her birinin 3 şerefesi vardır. Ön avludaki diğer iki minare ise ikişer şerefelidir.Yakın zamana kadar müezzin günde 5 kere dar sarmal merdivenleri çıkmak zorunda kalıyordu, bugün ise toplu dağıtım sistemi uygulanıyor ve diğer camilerce de yankılanan ezan şehrin eski bölümlerinde de duyuluyor. Türklerin ve turistlerin oluşturduğu kalabalık günbatımı vaktinde, güneş batarken ve cami renkli projektörlerle parlak bir şekilde aydınlatılmaya başlarken parkta toplanıp yüzünü camiye vererek akşam ezanını dinliyorlar.Cami inşa edildiği dönemlerde uzunca bir süre cuma günleri Topkapı Sarayı'ndakilerin ibadetlerini gerçekleştirdiği mekân olmuştur. https://tr.wikipedia.org/wiki/Sultan_Ahmet_Camii

http://www.ulkemiz.com/sultan-ahmet-camii-ozellikleri

Canlılarda Sınıflandırma Nasıl Yapılır ?

Canlılarda Sınıflandırma Nasıl Yapılır ?

Sınıflandırmanın hiyerarşik düzeni: •       Domain - Archea, Eubacteria, Eukaryote •       Alem - Bitkiler, Hayvanlar, Mantarlar, Protists, Eubacteria (Monera), Archaebacteria •       Filum •       Sınıf •       Takım •       Aile •       Cins•       Türler Örneğin, Avrupa Hare’sinin sınıflandırılması şöyledir: Eukaryote -> Animal-> Chordata -> Mammalia -> Lagomorpha -> Leporidae -> Lepus -> Lepus Europaeus.   1-Eubacteria: •              Prokaryotik ,•              tek hücreli , •              küçük hücrelerden oluşmaktadır.  •              Çekirdek ve zarlı organel yok.•              hücre duvarları peptidoglikan yapılmış 2-Archae (veya Archaebacteria) •              Prokaryotik , •              tek hücreli , •              küçük hücrelerden oluşmaktadır.  •              Çekirdek ve zarlı organel yok .•              Tuz gölleri veya sıcak gibi aşırı ortamlarda yaşayan bakterilerdir,Bunların hücre duvarlarında peptidoglikan yok.  3-Protista •              Eukaryotik,•              tek hücreli veya koloni halindedir. Düzensiz ve büyük ölçüde bilinmeyen alemdir .  Örneğin, bazı protistalar hayvan ve bitkilerin özellikleri sergilemek  ortak taşırlar  4-Mantarlar •              Eukaryotik •              çok hücreli heterotrof canlılardır. •              Besinlerini emerek alırlar.. 5-Bitkiler •              Eukaryotik •              çok hücreli •              Ototrof canlılardır 6-Hayvanlar •              Eukaryotik •              çok hücreli •              Heterotrof canlılardır Doğal (Filogenetik) Sınıflandırma• Canlıların organ yapılarının benzerliğine, dolayısıyla evrimsel akrabalıklarına bakılarak yapılan sınıflandırmadır.• Doğal sınıflandırmada homolog organlar dikkate alınır.• Homolog organlar; Köken ve yapıları aynı,şekil ve görevleri farklı olan organlardır. Homolog organları homoloji inceler. Örnek : İnsanın kolu – Kuşun kanadı – Balinanın yüzgeci• Organları homolog olan canlılar akrabadırlar. Akraba canlıların proteinlerindeki amino asit dizilişleri, embriyonik gelişim evreleri, boşaltım artıkları da benzerdir.• Nicel gözlemlere dayanır.Canlıların sınıflandırılmasında temel alınan bazı özellikler :o Hücre tipi ve sayısı (Ökaryot – Prokaryot) (Hücresel organizasyon) o Embriyo tabakalarının sayısı (Endoderm – Mezoderm – Ektoderm) o Embriyonik örtülerin bulunuşu (Vitellus – Koryon – Amniyon – Allontois) o Vücut boşluğu tipleri (Gastrovasküler – Sölom) o Simetri şekilleri (Bileteral – Işınsal) o Vücutta segmentlerin bulunuşu (Benzer parça) o İskeletin bulunuşu (varsa kıkırdak veya kemik) o Azotlu boşaltım maddelerinin benzerliği (NH3 – Üre – Ürik Asit) o DNA’ daki baz dizilişi o Sistemlerin varlığı (Sindirim, solunum, dolaşım vs.) Ampirik (=Morfolojik) Sınıflandırma Aristonun yapmış olduğu sınıflandırma şeklidir. 1.Canlıları morfolojik benzerliklerine göre sınıflama.(kuş ve sinek) 2.Yaşadıkları çevreye göre sınıflama(havada,karada,suda) 3.Beslenme şekillerine göre sınıflama(etçil,otçul) 4.Analog organlarına göre sınıflandırma Filogenetik (=Bilimsel ,Doğal)Sınıflandırma 1.Köken birliği 2.Genetik benzerliği 3.Akrabalık derecesi 4.Protein benzerliği 5.DNA nükleik asit benzerliği 6.Boşaltım artığı benzerliği 7.Embriyonal orjin 8.Anatomik ve fizyoloji yapı Homolog Organ:Köken ve yapıları aynı ,şekil ve görevleri farklı veya aynı olan organlara denir. Örneğin, "Arının kanadı ile sineğin kanadı."(köken ve görevleri aynı) Analog Organ:Kökenleri ve yapıları farklı ,şekil ve görevleri benzer olan organlara denir. Örneğin,"Kuşun kanadı ile sineğin kanadı."(kökenleri farklı,görevleri aynı) NOT:Filogenetik sistematikte 1.Canlıların kromozom sayısı 2.Morfolojik benzerlik 3.Analog organ 4.Yaşanılan çevre dikkate alınmaz.Sistematik Birimler Alem----------->Bitkiler Alemden                                Şube----------->Tohumlu                                             Sınıf------------>Kapalı Tohumlu                              Takım--------->Çift Çenekli                                     Familya------->Baklagil                                           Cins----------->Fasulye                                          Tür------------->Ayşe Kadın Fasulye                         Türe doğru gittikçe 1-Birey sayısı azalır. 2-Çeşitlilik azalır. 3-Ortak özellik artar. 4-Genetik benzerlik artar 5-Akrabalık artar. 6-Protein benzerliği artar. Tür:Sistematikteki en küçük birimdir.Birbirine benzeyen aynı kromozom sayısına sahip,birbirleriyle çiftleştiklerinde kısır olmayan verimli döl oluşturan bireylere tür denir. Tür:  1- Ortak atadan gelen  2- Yapı,şekil,görev bakımından benzer 3- Kendi aralarında üreyebilen 4- Üreyebilen fertler meydana getirebilen bireyler topluluğudur. Tür sınıflandırmanın en küçük birimidir.Binominal (ikili adlandırma) sistemine göre adlandırılır. örn:Homo sapiens-Modern insan örn:Pinus  silvestris-Sarı çam           Binomiminal sistemde ilk ad a) Cins adıdır. b) Büyük harfle başlar. c) Sınıflandırmadaki yerini belirtir d) Farklı   türlerde cins adının aynı oluşu yakın akraba olduğunu gösteri Örn: Pinus pinea, Morus nigra, Populus nigra, Pinus nigra   verilen türlerde cins ismi aynı olan Pinus nigra ve Pinus pinea yakın türdür. (Akrabadır). Binominal sistemde  Ikinci ad. a) Tür adıdır b) Özellik belirtir c) Farklı türlerde aynı oluğu akrabalığı belirlemez. örn: Pinus nigra,Morus nigra,Populus nigra  Tür adları aynıdır ancak akraba değillerdir. *Türler ikili ad ile adlandırılırlar.İlk isim cins adını belirtirken ikinci isim belirleyici addır.İki isim birden türün adını oluşturur. *Cins aynıysa familya,takım,sınıf,şube,alem aynıdır. Sistematikte İkili İsimlendirme Metodu: Pinus pinea(Fıstık çamı) Pinus slvestris(Sarı çam) Pinus helepensis(Halep çamı) Pinus nigra(Kara çam) Pinus buritia(Kızıl çam)A-Hücre Sayısına Göre Canlılar 1.Bir Hücreliler: -Eubakteriler -Arkaebakteriler -Protistalar2.Çok Hücreliler -Mantarlar -Bitkiler -HayvanlarB-Hücre Yapısına Göre Canlılar1.Prokaryot Hücre -Çekirdek zarı yoktur. -DNA ve RNA zarsız,sitoplazma içinde bulunur.-Zarlı organelleri yoktur. -Sadece Ribozom organeli bulundurur. -Hepsi tek hücrelidir.-Organize çekirdeği olmayan hücredir. 1-Eubakteri2-Arkebakteri 2.Ökaryot Hücre-Çekirdek zarı vardır.-DNA ve RNA zarla çevrilidir.-Zarlı organelleri vardır.-Tek hücrelide çok hücrelide olabilir.-Organize çekirdeği olan hücredir. 1-Protista2-Fungia3-Plantae4-Animalia 1-Virüsler: Hücre zarı,sitoplazma,organeller bulunmaz. Enzimleri (Metabolizmaları )yoktur. Protein kılıf ve yönetici molekül(DNA veya RNA) den oluşur. Obligat endo-parazittir. Konukçu Hücre dışında cansızdır.Ancak,ph,ısı ve kimyasal koşullar uygun oldukça canlılıkları devam eder. Canlılara üremeleri,mutasyona uğramaları ve yönetici mol.taşımalarıyla benzer. Antibiyotiklerden etkilenmezler. hücreler virüslere karşı bağışıklık maddesi interferon üretirler. Her virüs özel bir Hücre içinde, çoğalabilir(Enfeksiyon oluşturur) Sınıflandırılması:1-Bakteri virüsleri:DNA taşırlar az miktarda RNA taşıyanları vardır. 2-Bitkisel virüsler:RNA taşırlar. 3-Hayvansal virüsleri:DNA  taşırlar az miktarda RNA taşıyanları vardır. 2-Bakteriler: Prokaryotturlar Enzim sistemleri bulunur,özgün metabolizmaları vardır. Nucleus ve zar sistemlerine ait organeller bulunmaz. yönetici molekülü DNA dır ve nuclear alanda çıplak olarak bulunur. Protein,yağ ve karbonhidrat içeren hücre çeperi vardır. Bazılarında kapsül bulunur. Sitoplazmada :DNA,RNA,ribozom,poliribozom,glikojen,yağ   damlaları bulunur. Hücre zarı kıvrımlarından oluşmuş mesezom ve tilakoid taşıyanlar vardır. 1-Mesezom:oksijenli solunum Enzimleri taşırlar. 2-Tilakoid:klorofil taşırlar. Flagellum(kamçı) taşıyanlar  aktif hareketlidir. Tek veya koloniler halinde yaºarlar.               Sınıflandırılması Şekillerine göre:                          Koloni oluşumuna göre: Gram boyama yöntemine göre:                                                         Solunum biçimlerine göre Beslenme biçimlerine göre:   3-Mavi-yeşil algler Prokaryotturlar. Tek veya koloni halinde yaşarlar. Selüloz çepere sahiptirler. Sitoplazmada klorofil(Yeşil),fikosiyanin(Mavi) pigmentleri taşırlar. Fotosentetik bakterilere benzemekle beraber  farklı olarak  fotosentezde  oksijen açığa çıkar. Mikroskobiktirler. Mantarlarla ortaklaşa likenleri oluştururlar. Havanın serbest azotunu tutarak toprağı verimli hale getirirler. Olumsuz koşullarda endospor oluştururlar Üremeleri: a)Eşeysiz üremeleri sporlarla gerçekleşir,b)eşeyli  üreme görülmez. Örnek:Nostoc  ,Oscillatoria. Protistalar Eukaryotturlar. Serbest ve parazit yaşayanları vardır. Tek ve koloni oluşturan türler vardır. Suda,karada,canlı artıklarında,canlıların vücudları içinde yaşayabilirler. Aktif hareketlidirler. Beslenmeleri yönünden,hayvansal,bitkisel ve mantarsal özellikler gösteren türler vardır. Üremeleri  a)Eşeysiz: bölünerek ve sporla  b)Eşeyli: konjugasyon Önemli sınıflar ve özellikleri:A)Rhizopoda :Kök ayaklılar:(Amipler) Belirgin şekilleri yoktur. Serbest ve parazit olanları vardır. Beslenme ve hareketlerini pseudopod (yalancı ayak) denen sitoplazmik uzantılarla yaparlar. Tatlı suda yaşayanlarda kontraktil koful bulunur. Kontraktil koful hücreye giren fazla suyu ve metabolik  artıkları   hücrenin  dışına atar. Bölünerek (Amitozla) çoğalırlar. Beslenme bütün hücre yüzeyi  ile gerçekleştirilir.(Endositozla-Ekzositozla) B)Cilliata:Silliler(Paramecıum) Tatlı sularda     Kontraktil kofulları vardır. Beslenmelerini ve hareketlerini sillerle  yaparlar. Hücre zarı pelikula denen sert yapıdan oluşmuştur. Pelikuladan hareket organeli siller ve korunma organelleri trikositler bulunur. Pelikula hücreye şekil ve dayanıklılık verir. Besinlerin alınımı hücre ağzı ile sindirim artıklarının atılımı ise hücre anüsüyle olur. İki nucleus taşırlar  a)Macronucleus:Metabolizmadan(Beslenme,solunum,boşaltım ,eşeysiz üreme vb.) b)Micronucleus: Eşeyli üremede görev alır. Üremeleri    a)eşeysiz:Amitozla b)eşeyli:Konjugasyonla  gerçekleşir. Dış uyarıları algılar ve yön değiştirerek tepki verirler.(Hücrede ön ve arka kavramı gelişmiştir.)      C)Flagellata:Kamçılılar: (Euglena) Tatlı sularda yaşarlar. Kontraktil kofulları vardır Beslenme ve hareketlerini kamçılarıyla  yaparlar. Kloroplast taşırlar.(Hem ototrof hem hetotrof beslenirler.) Işığı algılayan göz lekesi sayesinde ışıklı ortamlara doğru hareket ederler. Üremeleri  amitozla gerçekleşir. Besinlerini  hücre ağzıyla alırlar. D)Sporozooa: Sporlular: (Plazmodium) Parazit yaşarlar. Üremeleri sporla olur.(Metagenez görülür:Eşeyli ve eşeysiz üremenin birbirini ardışık takip etmesidir.) Hareket organelleri yoktur.(amoboid  hareket ederler.) Besinlerini hazır aldıklarından besin kofuluları bulunmaz. Hayvansal organizmaların vücudunda yaşadıklarından kontraktil koful taşımazlar.                          Mantarlar  Sentrozom ve kamçı oluşumu yoktur Eukaryot , çok hücreli canlılardır.                                                   Miselyum denen hücre sıralarından Oluşurlar Hücre çeperleri bulunur. Çeper kitinden oluşmuştur Mavi-Yeşil alglerle Likenleri oluştururlar Hücre dışı sindirim  yaparlar.                                                 Hücrelerde besin olarak yağ ve glikojen bulunur Saprofit ,parazit , patojen ve  mutualist beslenirler Sporla çoğalırlar(Metagenez görülür.) Canlı vücudunda ve organik artıklarda bulunurlar. Gerçek  dokusal oluşumları yoktur.  Bitkiler Eukaryot, çok hücreli canlılardır. Hücrelerinde çeper,kloroplast  ve  kofullar bulunur. Dokusal oluºuma sahiptirler. Üremeleri: a) Metagenez(Dölalmaşı) b) Eşeyli üreme ile olur. Su ve karasal ortamlarda  yaşayanları vardır. Ototrof canlılardır. SınıflandırılmasıA)Çiçeksiz bitkiler: Üremelerinde metagenez görülür. Gerçek kök gövde ve yaprak oluşumları yoktur. Bazılarında iletim demetleri yoktur.(Su yosunu,Kara yosunu,vb) Gametofit dölü  sporofit döl takip eder. Gametofit  döl eşeysiz üreme ile(Sporla),Sporofit döl eşeyli üreme ile (Sperm ve Yumurtanın birleşmesiyle) meydana gelir. İlk kök ve iletim demetleri eğreltilerde görülür.   B)Çiçekli bitkiler: Eşeyli üreme görülür.Bazı gruplarda eşeysiz üremede ( Vegetatif üremede)  görülür. Üreme organları çiçeklerdir. İletim demetleri vardır. Gerçek kök gövde ve yaprak oluşumları vardır. Üremeleri tohumlarla olur. Tohumlarının etrafında  meyve olanlara kapalı  tohumlular  olmayanlara  açık tohumlular (Kozalaklılar) denir. Kapalı tohumlularda tohumda bulunan çenek sayısına göre  1-Tek çenekliler(Soğan ,Lale, Zambak) 2-Çift çenekliler(Ella ,Nohut , Fasulye vb.) Hayvanlar           Çok hücrelidirler. Hetotrofturlar.Holozoik ve parazit beslenirler. Aktif hareket edebilirler Eşeyli ürerler.Bazı gruplarda eşeysiz üremede (Vegetatif üreme) görülür. SınıflandırılmasıA)Omurgasızlar:a)Süngerler: En ilkel çok hücreli hayvanlardır. Tatlı ve tuzlu sularda yaşarlar Sesil (Hareket edmezler.)  canlılardır. Vücudları iki deri tabakasından  oluşmuştur.   a)Ektoderm   b)Endoderm Dokusal oluşum yoktur. Vücut oldukça  basittir. Eşeyli ve eşeysiz (tomurcuklanarak:gemula) üreyebilirler. Vücudlarında organik ve inorganik artıklardan oluşmuş iç iskelet vardır. Vücudları porlarla kaplıdır. Beslenmesini porlardan giren su ile taşınan  besinlerle  sağlar. Solunum ve boşaltımı  derileriyle(Vücud yüzeyi )yaparlar. b) Sölentereler                                                               Tatlı ve tuzlu sularda yaşarlar. Vücudu iki deri tabakasından oluşmuştur (Ektoderm ve endoderm). Üremeleri eşeyli ve eşeysiz(Tomurcuklanma) olur Bazılarında  döl almaşı (Metagenez) görülür. Tek açıklıkla dışa açılan sindirim boşlukları vardır. Hem hücre içi hem hücre dışı sindirim vardır. Sesil ve aktif hareketli olanlar vardır. Diffüz(Agis) sinir sistemine sahiptirler. Hücreleri ( kas ,sinir epitel vb.) farklılaşmıştır Solunum ve boşaltımlarını derileri ile yaparlar. c) Solucanlar Vücud üç deri tabakasına sahiptir Serbest ve parazit yaşayanları vardır. Eşeyli ürerler Rejenarasyon yetenekleri  vardır ve üremeyle sonuçlanır. İp merdiven sinir sistemleri vardır. Organ ve sistemleri  gelişmiştir. Solunumlarını derileri ile yaparlar. Su  kara ve diğer canlıların vücudları içinde yaşarlar. -Yassı solucanlar İlk üç deri tabakasına (Endoderm,mezoderm,ektoderm) sahip canlılardır. İlk sistemleşme bu canlılarda görülür.(Sinir , boşaltım vb.) Tek açıklığı bulunan sindirimleri  sistemleri vardır. Bu sistem aynı zamanda dolaşım sistemi olarakta görev yapar. Yüksek rejenarasyon yetenekleri vardır ve üremeyle (Vegetatif üreme) sonuçlanır Serbest ve parazit yaşayanları vardır. Boşaltım organları pronefridyumlardır. -Yuvarlak solucanlar İlk sindirim sisteminde iki açıklık(Ağız ve anüs) bu canlılarda görülür. Serbest  ve parazit yaşayanları vardır. Üreme,sinir ve boşaltım sistemleri gelişmiş  solunum ve dolaºım sistemleri yoktur. Eşeyli ürerler ve ayrı eşeylidirler -Halkalı solucanlar İlk kapalı dolaşım bu canlılarda görülür.                              Solunum deri  ile yapılır. Vücudu halkalardan oluşmuştur.                           Sindirim sistemleri farklı görev yapan organlardan oluşur. Boşaltım organları nefridyumlardır.                      Çoğu hermafrodittir. d) Yumuşakçalar Suda ve  karada yaşarlar. Suda  yaşayanlar  solungaç karada yaşayanlar  kitapsı akciğerlerle  solunum yaparlar. Karından bacaklarla hareket ederler. Bazılarında evcik bulunur.(Dış iskelet ödevi görür.) Açık dolaş sistemi vardır. Genelde eşeyli ürerler.Bazı türler hermafrodittir.(Bir canlıda hem erkek hem diºi organlar bulunur ve kendi) kendini dölleyebilir. Boşaltım nefridyumlar la sağlanır. Duyu organları gelişmiştir e)Kabuklular: Vücudları sert bir kabukla örtülüdür.                                     Vücudları segmentlerden oluşmuştur. Suda  yaşarlar.                                                                                Açık dolaşım  vardır.  Eklemli üyelere(Hareket organlarına ) sahiptirler.           Boşaltım maksilla bezlerle yapılır Solungaç solunumu yaparlar.                                                   Sindirim sistemleri gelişkin ve salgı bezleri içerir.          f)Örümcekler: Solunum trake  ve bazı türlerde kitapsı akciğerlerle yapılır.             Boşaltım malpighi tüpleri ile yapılır. Açık dolaşım vardır.                                                                   Sindirim sistemleri gelişkindir Karada yaşarlar.                                                                                    İp merdiven sinir sistemi görülür. Vücudları baş ve göğüsten  oluşur. Dört çift eklemli bacakları vardır. g)Böcekler: Vücudları baş , göğüs , karından oluşur.           Sert(Kitin) dış iskeletleri vardır. İki çift kanat vardır.                                                   Üç çift eklemli bacak vardır. Açık dolaşımları vardır.                                             Trake solunumu yaparlar. Boşaltım organları malpighi tüpleridir.                              Yumurta ile ürerler.Metamorfoz(Başkalaşım) geçirirler. Petek gözlere sahiptirler.                                       Vücud hareketi çizgili kaslarla sağlanır. Vücud segmental yapıya sahiptir. h)Çok ayaklılar: Eklemli bacakları  oldukça çoktur.                                        Boşaltım malpighi tüpleri ile yapılır. Vücud segmentlerden oluşmuştur.                                   Solunum trakelerle yapılır Vücud baş ve gövdeden oluşmuştur.                                              Karada ve nemli yerlerde yaşarlar. I)Derisi dikenliler: Denizlerde yaşarlar. Vücudlarında kalkerli iç iskelet bulunur.                                          Beslenme ve hareket ,  kanal ve tüp ayaklarda oluşan su hareketi ile sağlanır. metamorfoz geçirirler. Solungaç solunumu yaparlar. Açık dolaşımları vardır. B)Omurgalılar Dokusal  özellikte  iç iskelet(Omurga) taşırlar. Eşeyli  ürerler. Kapalı dolaşıma sahiptirler. Hepside holojoik beslenir. Gelişkin sinir sistemine ve duyu organlarına sahiptirler. Solungaç , akciğer ve deri solunumu görülür. Su ve kara yaşamına uymuş sınıflar vardır. Boşaltım organları böbreklerdır. Sadece kurbağalarda  ileri  metamorfoz  görülür. Sınıflandırılması a-Balıklar: Yumurta ile ürereler Derileri pullarla kaplıdır Yüzerek hareket ederler Kalpleri 2 odacıklıdır Değişken vücud ısılı canlılardır Solungaç solunumu yaparlar Suda yaşarlar b-Kurbağalar: Yumurta ile ürereler Derileri çıplaktır Yüzerek ve yürüyerek hareket ederler Larva döneminde suda yaşarlar,ergin dönemde suya bağlı karada yaşarler Larva döneminde solungaç ergin dönemde akciğer ve deri solunumu yaparlar. Kalpleri 3 odacıklıdır Değişken vücud ısılı canlılardır c-Sürüngenler:  Yumurta ile ürerler Derileri plaklarla kaplıdır Sürünerek hareket ederler (Suda yüzerek hareket ederler.) Karada  veya suya bağlı karada yaşarlar Akciğer solunumu yaparlar Kalpleri 3-4 odacıklıdır Değişken vücud ısılı canlılardır d-Kuşlar: Yumurta ile ürerler Derileri tüylerle kaplıdır Uçarak hareket ederler Karada yaşarlar Akciğer solunumu yaparlar Kalpleri 4 odacıklıdır Değişmez vücud ısılı canlılardır e-Memeliler Doğurarak ürerler Derileri kıllarla kaplıdır Karada veya suda yaşarlar Yürüyerek,uçarak ve ya yüzerek hareket ederler Akciğer solunumu yaparlar Kalplerei 4 odacıklıdır Değişmez vücud ısılı canlılardır Gagalı,Keseli ve Plasentalı memeli olmak üzere üç grupta incelenir.

http://www.ulkemiz.com/canlilarda-siniflandirma-nasil-yapilir-

Akrepler ve Özellikleri

Akrepler ve Özellikleri

Akrep, örümceğimsiler sınıfının Scorpiones takımını oluşturan genellikle sıcak ve nemli bölgelerde yaşayan, vücutları sert kitin bir tabaka ile örtülü, kıvrık ve kalkık kuyruğunda zehir iğnesi bulunan eklembacaklılara verilen ad.2009 yılı rakamlarına göre akreplerin yaşayan 1753 türü bulunur. Türkiye'de[1] 11 cinste toplanan 23 türü bulunur. Dünyanın en uzun birinci akrebi 23 cm boyuyla Heterometrus swammerdami, ikincisi ise 20 cm boyuyla Pandinus imperator türleridir. Teraryumda bakılan bazı akrepler 8 yıla kadar yaşasa da, doğada ömürleri bundan daha kısadır.Akrepler, araknoloji bilim dalı içerisinde araknologlar tarafından incelenir.Habitat ( Yaşama Alanı)Karlı bölgeler hariç hemen hemen her yerde, ormanlık bölgelerde, çöllerde, taşlık ve kayalık yerlerde yaşarlar. Genellikle tropikal ve tropik altı iklim kuşaklarında yaygındır. Akrepler fazla sıcaklığa duyarlı ve neme bağımlı olduklarından her zaman ılık ve ıslak bölgeleri tercih ederler. Gündüz, taşların altında, duvar yarıklarında, kurumuş ağaç kabukları altında ya da yer altında kazdıkları dehlizlerde rastlamak mümkündür. Geceleri aktiftir. Kaygan yüzeylere tırmanamaz. Habitatına göre akrep sınıflandırması:Topraküstü akrepleri Ağaç akrepleri (arboreal akrepler) : Ağaç yarıklarında ve ağaçların kabukları arasında bulunurlar. Avustralya'da Liocheles australiensis türünden akrepler bir kozalıklı ağaç türünün (Araucaria huntsteinii) 40 m üstünde yaşarlar.Taşaltı akrepleri (litofilik akrepler) : Taş altlarında kaya yarıklarında yaşarlar.Toprakaltı akrepleri Kumcul akrepler (psammofil akrepler) : Çöl gibi yumuşak kumlu ortamlarda yaşarlar ve geniş tarsal tırnaklar ile birçok sert uzun kıl (macro-setae) taşırlar. Uroplectes, Opistophtalmus ve Parabuthus cinslerinden akrepler bu gruptandır.Kazıcı akrepler (fossorial akrepler) : Yengeç benzeri geniş chela bulunur. Kısa sert ve kuvvetli bacaklara sahiptir. Cheloctonus, Karasbergia ve Lisposoma cinslerinden akrepler kazıcıdr.Morfoloji ve FizyolojiKarakteristik yapıları ile çok kolay tanınan ve uzunlukları 13–220 mm arasında değişen eklembacaklılardır. Yaşadıkları ortama göre saman renginden sarıya, açık kahverenginden siyaha kadar değişen tonlarda renklere sahiptir. Sırttan ve karından (dorso-ventral) basık olup vücutları, başlıgöğüs ve karın olmak üzere iki bölümden oluşur.BaşlıgöğüsBaşlıgöğüs (cephalothorax ya da prosoma), "gövde" olarak da nitelendirilir. Baş ile göğsün kaynaşmasıyla oluşmuş tek parça segmentsiz yapıdır. Nispeten kısa, sırt taraftan da tek parça bir zırh ya da baş kalkanı (karapaks) denilen kabukla örtülüdür. Bir çift pedipalp, bir çift zehir çengeli ya da keliser (chelicera) ve dört çift bacak bulunur. Erkek akreplerin pedipalpleri daha ince yapılı olmasıyla dişilerden ayrılırlar.Pedipalp[değiştir | kaynağı değiştir]Pedipalp : Başlıgöğsün önünden iki yana doğru uzanan ve bacak ( = kol) gibi görünen bir çift pedipalpleri vardır. Bütün ektsremitelerin en büyüğü ve en kalınıdır. Bunlar, makas formunda adeta eğitilmiş organellerdir. Avlarını yaralamak, yakalamak ve ezmek için bu organelleri kullanırlar. Ayrıca dokunum organı görevi de görürler. Pedipalplerin üzerinde havadaki titreşimleri algılayan ve trichobothrium olarak adlandırılan küçük duyu tüyleri bulunur. Trichobotrium’un alt kısmı fincan gibi ve ince uzun tek bir tüy bulunmaktadır. Pedipalpler, coxa, trochanter, femur, patella, tibia ve tarsus olmak üzere beş bölümden oluşur. Kalça (coxa), başlıgöğse eklenmiş pedipalpin ilk proksimal segmentidir. Uyluk bileziği (trochanter), coxa ile femur arasında ikinci segment olup kısadır. Uyluk (femur), trochanter ile patella arasında uzun ve silindirik üçüncü segmenttir. Baldır (tibia) kısmında dikenlere benzer oluşumlar bulunur. Pedipalplerin kıskaçlı dördüncü ve beşinci segmentine kıskaç ya da makas (chela) denir. Chela’ yı oluşturan bu kıskaçların üst bölümü sabit, alt kısmı ise hareketlidir. Hareketli veya eklemli parmağı olan dördüncü segment tarsus olup büyük ve çok net bir şekilde görülür. Kıskaçların şekli türlere göre değişiklik gösterir. Buthidae familyasında tarsuslar tipik sıralı dişlerle doludurlar. Akreplere özgü olarak tarsusda abduksiyon kas bulunmaz. Tarsusun açılması, başlıgöğsün dorso-ventral yönde kontraksiyonu ve buna bağlı olarak hidrostatik basıncın artmasıyla gerçekleşir. Tibia, beşinci ve son segment olup sabit, hareketsiz kalın kısımdır.KeliserKeliser (chelicera) : Pedipalplerin hemen ventralinde yeralan ve onlara oranla çok daha küçük olan başlıgöğsün ilk çift ekstremitesidir. Coxa, tibia ve tarsus olmak üzere üç segmentten oluşmuştur. Genelde pençe tırnaklı çeneler halindedirler. Familyasına bağlı olarak değişkenlik gösterir. Son iki segment (tarsus ve tibia) hareketli parmak (tarsus) ve sabit parmak (tibia) tarzında kıskaçlı bir makas oluşturacak şekilde birbirlerine eklemlidir. Bunlardan birinin çevresi sarılmış gibidir ve karapaks sınırı ile örtülüdür. İkinci segment biraz daha uzun olup üst kısmı dışa doğru konvekstir (dışbükey). İç yüzünde ise ince dikenimsi kıllarla (setea) kaplı yakalama işlemine yarayan dişe benzer oluşumlar vardır. Üçüncü segment hareket edebilen parçadır. Bu parça yakalama işlemi için ikinci makası taşıyan segment (coxa) olarak ifade edilir. Bu kısım eğilip bükülür ve avını emmeden önce yakalamaya yarar. Fakat iki nokta arasındaki uzaklık nedeniyle dinlenme esnasında sabittirler. Bu parçalardaki dişler sınıflandırmada dikkate alınır. Zehir çengelleri, avlarını tutmaya ve bazen de birbirlerine sürtülmek suretiyle ses çıkarmaya yararlar.BacakBacak: Her göğüs halkasında bir çift olmak üzere dört çift bacak vardır. Geniş bir coxa ile başlayan bacaklar yedi eklemlidir: coxa, trochanter, femur, patella, tibia, basitarsus ve telotarsus. Bacakların en uçtaki tarsal segmentinde tırnaklar (vantuz) bulunur. segmentler ince membranla birbirlerine bağlanırlar. Bacaklar, birbirlerine yakın olarak başlıgöğsün alt kısmından çıkarlar. En küçük olan birinci coxa, ikinci coxa ’ nın köşeleri arasında yer alır. En uzun coxa, dördüncü coxa’dır. Başlıgöğsün ventral yüzeyinde birinci ve ikinci coxa’ da kitinli plaklar ve salgı bezleri vardır. Bu oluşumların sindirim olayında önemli görev yaptıkları düşünülmektedir. Akrep yürüdüğünde tarsus ile son iki segment ağırlığı çeker. Bacakları, hareket ve kazma organı olarak kullanırlar. Dişi akrepler bacaklarını yavruların hareket etmesinde kullanırlar. Bacaklar üzerinde yerdeki titreşimleri algılamaya yarayan ince tüyler bulunmaktadır.GözlerGözler: Akrepler, karapaks üzerinde bir çift basit median göz ve her biri lateralde bulunan iki ile beş çift arası bir grup küçük göz taşırlar. Median gözler, genellikle aynı yönde alttaki oküler tümsek üzerinde karapaksın anterior sınırından sonra, birlikte yerleşim gösteririler. Median gözler, iki tabakadan oluşmuştur. Lateral gözler, karapaksın ön kısmında köşelerde bulunur. Eşit büyüklükte beş, dört, üç ve iki küçük osellerin grup halinde birleşmesi sonucu oluşmuştur. Bazı türlerde bu gözler körelmiştir. Bazı mağara ve mesken türleri (Sotanochactas elliotti) gözsüz de olabilir. Göz sayısı ve dağılımı tür ayrımında değerlendirilir.KarınKarın (abdomen ya da opisthosoma) : preabdomen (ya da mesosoma) ve postabdomen (ya da metasoma) olarak iki bölüme ayrılır. Ovaryum içinde gelişmenin ilk döneminde, sekiz segmetli olan preabdomen ilk yedi segmentinde, sonradan kaybolan ekstremite taslaklarına sahiptir. Küçük taslaklar halinde beliren abdomen ekstremiteleri sonradan kaybolduklarından yetişkin hayvanlarda preabdomen ve postabdomen tamamen ekstremitesizdir.PreabdomenPreabdomen : Genelde "karın" kelimesi daha çok bu bölüm için kullanılır. Başlıgöğse bütün genişliğiyle bağlanan preabdomen yedi geniş halka segmentten oluşur. oluşmuştur. Bu segmentlerin sırt taraflarında tergit, karın taraflarında sternit adı verilen kitin plak bulunur. Preabdomenin birinci segmenti dar sternitlidir. Bu sternitin ortasında, serbest kenarı yuvarlak ve ortası yarık olan eşey kapağı (genital operculum) bulunur. İkinci sternit üzerinde dokunum ve iz bulma görevi yapan bir çift tarak (pecten) organı, 3, 4, 5 ve 6. halkalarda "kitap trakeleri" adını alan solunum organına ait birer çift olmak üzere toplam dört çift solunum deliği (stigma) vardır.PostabdomenKuyruk ya da postabdomen : Halka biçiminde 6 segmentten oluşur. İlk beş segmentin her biri tek parça kitin zırhla örtülüdür. Birçoğunda ince olan bu 5 segment, Androctonus cinsinde belirgin biçimde kalındır. Postabdomen halkaları, preabdomen halkalarına oranla daha incedir. Kuyruk halkaları (postabdomen) zehir kesesi hariç aynı kalınlıktadır. Postabdomen, dinlenme sırasında yana doğru kıvrık durur. Yürüme sırasında arkaya uzanır. Sokma anında ise, herkesçe bilinen klasik akrep görüntüsüne uygun olarak, kuyruk tamamen yay biçiminde ve üstten olmak üzere başlıgöğse doğru kıvrıktır. Postabdomenin en son halkasında armuda benzeyen zehir kesesi (telson) ve zehir kesesinin ucunda kıvrık duran bir de zehir iğnesi vardır . Kesenin içinde ayrıca iki tane zehir bezi bulunur. Zehir bezleri birbirinden bağımsız olarak ve birer kanalla iğneye açılırlar. Zehir kesesi aşağı yön hariç her yöne hareket edebilir. Zehir kesesinin ucundaki iğnenin çıkış yeri (terminal, subterminal gibi) türlere göre değişebilmektedir. İçinden bağırsak geçmekte olan telsonun sondan bir önceki halkasında dışkılık son bulmaktadır.CinsiyetEşey kapağı (genital operculum) : Dördüncü çift coxa’ya yakın ve birinci mesosomal segmentin (genital segment) ventral yüzeyinde sternum ile taraklar arasında akreplerin üreme organlarını örten yarık bir kapaktır. Bu kapağın altında, dışarı açılan tek bir genital delik (dişilerde) bulunur. Eşey kapağı farklı ve çeşitli şekildedir. Sadece farklı türde değil aynı türün erkek ve dişisinde de farklılık gösterir. Dişilerde her iki operculum orta çizgi boyunca birleşir. Erkeklerde eşey kapağı genellikle kısmen veya tamamen ayrılmıştır. Erkeklerde konik çiftleşme aygıtı (papillae genitale) sternitin altındaki eşey açıklığında bulunur.Eşey organları : Abdomenin birinci mesosomal segmenti üzerinde bulunur.Erkeklerde bir çift testis vardır. Testislerin şekilleri değişkenlik gösterebilir. Her iki testis bir çapraz bağ ile birleşir. Testislere ait sperm kanalları birleştiğinden bir tek eşey deliği bulunur. Spermaları iplik şeklindedir.Dişi üreme organları ağ şeklinde ve parçalanmamıştır. Preabdomende ortabarsak bezleri arasına gömülmüş bir tek ovaryum bulunur. Ovaryumun biri ortada ikisi de yanlarda uzanan üç boru ile bu boruları bir ip merdiveni gibi birbirlerine bağlayan beş çift enine borucuktan oluşmuştur. Boru ve borucukların alt taraflarında küçük küreler şeklinde olgun yumurta fölikülleri görülür. Yumurtaların yapısı ve gelişmeleri, folikülleri ve yumurta kanalları gruplara göre değişkenlik gösterir. Birçok akrepte yumurtaların gelişimi ve büyümesi over duvarlarında olur. Yumurtalar özel uzama keselerinde döllenirler. Oviduktlar, sperm hazinesi meydana getirmek üzere genişledikten sonra birleşerek, genital operkülün altında bulunan bir tek delikle dışarı açılır. Akrepler canlı olarak yavruladıkları (vivipar) için gelişme ovaryumun içinde geçer.TarakTarak (pektines) : İkinci sternitin üzerinde ekstremitelerin değişmesiyle meydana gelmiş genital deliğin ön tarafında bir çift tarak yer alır. Bu tarağımsı yapı akreplere özgü morfolojik bir özelliktir. Her bir tarak bir sap kısmı ile bu sapın üzerine sıra ile dizilmiş dişlerden oluşmuştur. Pektin üç parçadan oluşmuştur; proksimal parça en uzunu, orta parça ise an kısasıdır. Bu tarakların kemoreseptör olarak çiftleşmede rol aldığı ve yüzey titreşimlerini algılayarak mekano-reseptör olarak görev yaptığı sanılmaktadır. Her iki cinste de bulunan taraklar, erkeklerde daha geniş olup daha fazla sayıda küçük diş taşırlar. Yörüklerin kıl keçeden yapılma çadırlarında, keçenin tüyleri akrebin hassas tarak organına itici etki yaptığından, akrepten korunma malzemesi olarak keçenin adı geçer.SternumSternum : Üçüncü ve dördüncü coxa arasındaki çok küçük plaklardan oluşur. Bazı cinslerin sternum, kitinin eni dar şeritler halinde dizilmesi ile oluşmaktadır. Bazılarında bir küçük üçgen plak ve geri kalan kısmında ise bütün genç bireylerde olduğu gibi beşgen şekildedir. Sternumun şekli familyaların tanımlanmasında önemlidir. Buthidae familyasında boyu eninden fazla, üçgen şeklinde ve öne doğru oldukça daralmıştır. Chactidae familyasında boyu ekseriya genişliğinden uzun değildir. Bothriuridae familyasında çok belirgin olmasa bile iki ayrı parçalıdır. Sternumu oldukça geniş ve belirgindir. Scorpionidae familyasında genellikle beş köşeli, yan kenarları birbirine paralel ve boyu eninin yarısı kadardır.Sindirim sistemiPedipalpler ile 1. ve 2. yürüme bacaklarının dip parçaları arasında, atriyumun içinde ve bir üst dudağın altında çok küçük ağız bulunur. Emici yutaktan sonra içerisine tükürük bezleri açılmış kısa yemek borusu gelir. Median hatta dar ve uzun bir orta bağırsak bulunur. Orta bağırsak boyunca uzanan büyük bir bezden ayrılan beş çift kanal orta barsağa açılır. Son bağırsak kısadır. Akrepler böcek, örümcek, çıyan, kırkayak, tespih böceği ve bazen de küçük kemirgenlerle beslenirler. Pedipalpleriyle avlarını canlı halde yaralayarak, yakalar ve ezerler. Birinci ve ikinci yürüme bacaklarının başlıgöğse bağlandığı yerde çiğneyici eklentiler arasında ezilir, sonra da yutak vasıtasıyla emilir.Boşaltım sistemiBoşaltım organları Malpighi tüpleri ve koksa bezleridir. Malpighi türlerinin sayısı bir veya iki çift olabilir. Bunlar preabdomenin son segmenti içinde bulunur ve orta bağırsağın son kısmına açılırlar. Koksa bezleri bir çift olup başlıgöğüste diyaframın hemen önünde yer alırlar. Bu bezlerde bir başlangıç kesesi ile bir toplama kanalı ve bir de bu kanalın son kısmını oluşturan, boşaltım kanalı ayırt edilir. Boşaltım kanalları üçüncü yürüme bacaklarının diplerinden dışarı açılır.Dolaşım sistemiAkrepler, örümceğimsiler sınıfı içinde dolaşım sistemleri en iyi gelişmiş olan eklembacaklılardır. Dolaşım sistemi; kalp, kan damarları, sinüslerden meydana gelmiştir. Kalp, sırt tarafta bütün karın (preabdomen) boyunca 7. segmentten 13. segmente kadar uzanan sekiz çift ostiyumlu bir boru biçimindedir. Ön ve arka uçlarından ayrılan birer büyük aorttan başka yanlarından da yedi çift arter çıkar. Ön aortta birçok kanallara bölünür. Bu kanallardan ikisi yemek borusunun yanlarından aşağı inerek, karın sinir sisteminin yanlarından, arkaya uzanır. Kan renksizdir. Lenf sıvısı yoğun granüllü yuvarlak kan hücreleri ile granülsüz ve merkezi olmayan nükleuslu lökositleri içerir. Kontraksiyonda kan, kalp tarafından altı ön damardan aorta cephalica içine itilir. Arterlerin hepsi vena lakünlerinde sonlanır. Lakünlerin içindeki kan, karın tarafta bir sinüste toplandıktan sonra solunum organlarına gider. Burada temizlenir ve perikard boşluğuna geri döner.Sinir sistemiSinir sistemleri; iki loplu bir beyin ile büyük bir göğüs gangliyonu kitlesi ve 7 - 8 karın gangliyonundan oluşmuştur. Karın (abdomen) gangliyonlarından son dördü post abdomende bulunur. Yemek borusunun başlangıç kısmında da küçük bir gangliyon vardır. Sinirlerle beyne bağlı olan bu gangliyondan sindirim borusuna giden ve viseral sinir sistemini oluşturan sinirler ayrılır. Ayrıca, vücudun ön kısmındaki yutak gangliyonundan çıkan, lateral ve ana gözler ile mandibulalara bağlanan sinirler bulunur.Solunum sistemiAkreplerde solunum organları preabdomen’in 3. - 6. sternitlerinde, eliptikal veya sirkular açılımlı dört parçadan ibaret kitap trakeleridir. Kitap trakeleri, vücudun orta kısmının ventral yüzünde bulunurlar; ince kütikula tabakasından oluşan yüzü ve iki akciğer boşluğunun iç yüzleri farklı kalınlıktadır. Akreplerin değişik gruplarında farklı amaçlar ve özellikler gösterirler. Bu yüzden sistematikte önemleri çok büyüktür. Ayrıca kitap trakelerine ait birer çift solunum deliği (stigma) vardır. Bunlar yelpaze şeklinde olup ana solunum organına bağlıdırlar. 5. ve 6. halkalarda stigma yoktur. Stigmaların her biri ayrı olarak vücut boşluğuna açılır.Salgı sistemiAkreplerin salgı sistemleri koksa bezleri ile lymphatik ve lymphoid bezlerden oluşur. Koksa bezleri, üçüncü yürüme bacaklarının vücuda bağlandığı yerde bulunur. Lymphatik bezler; tam halka, yarım halka ve küçük oval olmak üzere üç şekilde görülür. Lymphoid bezler bir çifttir. İki kısa keseden oluşmuş olup ön uçları ile diyaframa bağlanmışlardır. Vücut boşluğu içinde serbest olarak sallanır. Lymphatik ve lymphoid bezlerin salgıları, akrebin vücudundaki yabancı maddeleri absorbe etme ve bakterileri de zararsız hale getirme özelliğindedirler.Duyu sistemiDuyu organı olarak dokunum tüyleri, bacaklardaki ince tüyler, abdomenin ikinci sternitindeki taraklar ve başlıgöğüsteki median ve lateral gözlerdir. Akrepler yürürken etrafı kollamak üzere pedipalplerini biraz yukarıda tutarlar. Pedipalplerin üzerinde bulunan küçük duyu tüyleri (trichobothrium) ile havadaki titreşimleri algılar. İkinci sternitin ve eşey açıklığının ön tarafında bulunan taraklar yüzeydeki, bacaklar üzerinde bulunan ince tüyler ise yerdeki titreşimleri algılar.Üreme ve yaşam döngüsüÇiftleşmeİlkbaharda çok kısa bir dönemde erkekler, dişileri arayıp döllemeye çalışırlar. Spermler, genellikle eşey açıklığından dışarı çıkmış durumda bir kese içerisinde bulunurlar. Bu kese içerisindeki spermleri kıskaçları ile alır ve bir dişiyi gördüğü anda onu oyalayarak ya da ansızın yakalayarak, kıskacı ile taşıdığı sperm kesesini dişinin eşey açıklığına yapıştırır. Bu olayı gerçekleştirdikten sonra hemen kaçar. Çiftleşmeleri erkek açısından oldukça tehlikelidir. Akrepler yamyamdır ve çiftleşme teşebbüsü erkeğin dişi tarafından yenmesiyle sonuçlanabilir.DoğumGebelik süreleri yaklaşık 7 - 12 aydır. Her bir dişi akrep 10-60 larva doğurur (vivipar). Genelde yavrular baş önde, kuyruk önde ya da sağ yan geliş pozisyonunda doğarlar. Türüne bağlı olarak yavru sayısı 34 ilâ 110 arasında değişir.Pro-juvenilNeonatal veya birinci instar yavruları, doğdukları an akrepten ziyade, toplu beyaz cisimcikler gibidirler. İnce kıskaçlı, bacaklı ve bir kuyruklu büyük sinek kurtçukları gibi görünürler. Annelerinin bacakları yardımıyla sırtlarına tırmanırlar. Anne akrep yavrularını bir süre sırtında taşır. Bu dönem içerisinde annelerinin sırtından düşen yavrular tekrar annelerinin sırtına çıkamazlarsa su kaybı sonucu ölürler. İlk deri (= kabuk) değişimini annelerinin sırtında yaparlar.JuvenilBirinci deri değişimini tamamlayan yavrular juvenil olarak kabul edilir. Yenilenen kabuklarıyla pembe renkli görünen ikinci instar yavruları erginlerin minik versiyonları gibidirler. Ancak birkaç gün sonra renkleri giderek grimsi kahverengine dönüşür ve annelerinin sırtında kalmaya devam ederler. Birkaç hafta içerisinde yavrular bulundukları çevreyi keşfetmek için annelerinden ayrılarak kısa geziler yaparlar. Geziden sonra annelerinin pedipalpleri yardımıyla sırtına tekrar çıkarlar. Zamanla kısa geziler uzun gezilere dönüşür. Sırttan inen yavrular yaklaşık 6-7 ay kadar annelerinin arkasında dolaşırlar. Bağımsız hayat sürmeye başladıktan 3-4 yıl sonra yetişkin hâle gelirler. Akreplerin yaşam süreleri 3-8 yıldır. Yetişkin hâle gelinceye kadar 6-9 kere deri (= kabuk) değiştirirler.BesiniGeceleri aktiftirler. Yırtıcı ve yağmacı tabiatlı olmakla birlikte, avlanmada uzmanlaşmamış ve yemek konusunda titiz olmayan hayvanlardır. Havadan ve yerden gelen titreşimlerle algıladıkları avlarını, peşine düşmek yerine, sabırlı bir şekilde pusuda bekleyerek avlarlar. Başlıca besinleri eklembacaklılar olup, daha çok böcekler, örümcekler ve kırkayaklardır. Ayrıca büyük akrepler, küçük yılanları, kertenkele ve fareleri dahi yiyebilir . Yamyamlık, akreplerde sıklıkla görülmektedir.Avlarını kıskaçlarıyla yakalayarak sıkan ve kuyruğunu avına uzatarak sokan akrep, zehri ile böcekleri hemen öldürür. Akrepler, ne kadar zehir enjekte edeceklerini avlarına göre belirleyebilir. Büyük kıskaçlara sahip akrepler, küçük avlarını güçlü kıskaçlarını kullanarak öldürürken, ince ve zayıf kıskaçlı akrepler avlarını yakalar, çok etkili zehirlerini kullanarak avı sokar ve felç ederek öldürür. Birinci bacakların altındaki boşlukta bulunan keliserini avına tamamen yerleştirir. Tükürük ve sindirim enzimleri salgılayarak dokuları sıvılaştırıncaya kadar bekler ve oluşan sıvıyı emer.Soğukkanlı hayvanlar arasında metabolik hızları en düşük hayvanlar olduğu için az yiyecekle yetinebilir ve aylarca hatta iki yıl kadar uzun bir süre açlığa dayanabilirler. Besinlerden aldığı sıvıdan dolayı uzun süre susuz da yaşayabilirler.

http://www.ulkemiz.com/akrepler-ve-ozellikleri

Makro Fotoğrafçılık

Makro Fotoğrafçılık

Küçük canlıların dünyasını fotoğraflamak, nesnelerin ve doğanın ince detaylarına dokunmak, görünmeyenleri göz önüne çıkarmak isteyen fotoğrafçılar için bir sevdadır Makro Fotoğrafçılık.

http://www.ulkemiz.com/makro-fotografcilik

Adana Cinema Museum

Adana Cinema Museum

18. Uluslararası Altın Koza Film Festivali etkinlikleri kapsamında Adana Sinema Müzesi açıldı. Yoğun bir katılımla hizmete giren müze, içinde fotoğraf, afiş, kitap ve diğer dokümanlarla Türk sinema tarihine ışık tutuyor.Abdurrahman Keskiner, Eşem Çalışkan, Temel Gürsu, Altan Günbay, Yavuz Karakuş, Yılmaz şerif, Canan Perver, Ziya Özcanlar, Muzaffer Üzgü, Nilüfer Aydan, Yıldırım Yanılmaz, Ali Özgentürk gibi çok sayıda oyuncu, yazar ve yönetmenin katıldığı Sinema Müzesi'nin açılışında konuşan Büyükşehir Belediye Başkan Vekili Zihni Aldırmaz, Altın Koza'nın benzerlerinden farklı olarak Anadolu insanı ile sanatçıları buluşturan bir festival olduğunu söyledi.Adanalı sanatçılarla oluşturdukları müzeyi bitişiğindeki binayı da restore ederek daha da büyüterek Türkiye'nin sinema müzesi haline getireceklerini dile getiren Aldırmaz, "Burası yaşayan bir organizma olarak devam edecek. ınşallah önümüzdeki yıllarda burayı çok daha muhteşem halede bulacağız. Bir ay gibi kısa bir sürede bu müzeyi hazırladık. Ama 'ortak akıl' mantığıyla bütün kesimlerin sahip çıkmasıyla bunu başardık."dedi. Sanatçılara emanetleri en güzel şekilde koruyacaklarını ifade eden Aldırmaz, kendilerini destek veren herkese teşekkür etti. Adana Valisi Hüseyin Avni Coş ise sadece Adana için değil tüm ülke adına önemli bir müzenin hizmete girdiğini vurguladı. Kentin kültür ve sanat şehri olarak gelişmek durumunda olduğunun altını çizen Coş, "Bundan dolayı böyle güzel müze ve kuruluşlara sahip olması gerekir. Böyle önemli bir sanat müzesini ülkemize kazandıran Büyükşehir Belediyesi'ne teşekkür ediyorum."Abidin Dino'nun kendisine hediye ettiği bir tabloyu Sinema Müzesine bağışlayan Yönetmen Ali Özgentürk de ıstanbul dışında ilk defa bir Anadolu kentinde böyle bir mekanın açıldığını hatırlattı. Buranın çok önemli bir yer olduğunu ifade eden Özgentürk, "Anadolu da sinemacılara kız vermezler. Ama bu şehirin tarihsel potansiyeli burayı açtırdı. 15. Ve 16. Yüzyılda Adana'da başlayan muhalefet kültürü bu müzeyi açtırıyor. Orhan Kemal, Yılmaz Güney…Bu müzenin önünden dört sene sonra geçecek olan bir ortaokul öğrencisi kapısının üzerinde örümcek ağları görmemelidir. Yaşamalıdır; böyle bir ümitle buraya bakıyorum."diye konuştu.  Yazar Muzaffer Üzgü ise Türkiye'nin hiçbir kentinde olmayan sinema müzesinin Adana'da bulunduğunu ileri sürdü.  Üzgü, şunları söyledi: "Bunun bir nedeni var. Çünkü Ben çocukluğumdan biliyorum, Adana sinemaya çok düşkün bir kenttir. Sinema reklamını kadınlar yapardı. Ailecek yazlık sinemalara gidilirdi. şehirde güçlü bir sinema kültürü vardı. Bu bakımdan böyle bir müzeyi hak ediyordu. Benim de birkaç parça eşyam müzeye konulduğu için ayrıca mutluyum." Türk sinemasında "Çirkin Kıral" lakaplı Yılmaz Güney'in mektupları ile bal mumu heykelinin yer aldığı müzenin açılışına katılan eşi Fatoş Güney'de duygusal anlar yaşadı. Güney'in heykeli önünde O'nun hayranları ile fotoğraf çektiren Güney, müzenin açılmasından duyduğu mutluluğu dile getirdi. Yılmaz Güney'in heykelinin tam kendisine benzemediğine işaret eden Fatoş Hanım, bunun değiştirileceğini bildirdi. Ünlü aktörün mektup, kostüm ve benzeri bir çok özel eşyasını müzeye bağışladığına değinen Güney, Anadolu da böyle bir müzenin açılmış olmasının çok önemli olduğunu sözlerine ekledi. Müzeye koleksiyonundaki afişlerden hediye eden Sinema oyuncusu Yılmaz Köksal ise müzenin geç kalmış bir girişim olduğunu aktardı.Tarihi Tepebağ Mahallesi'nde sıralı konaklardan ilkinin restore edilerek dönüştürüldüğü müze şu bölümlerden oluşuyor: Yılmaz Güney'e ayrılan bölüm. Hem ressam hem sinemacı olan Abidin Dino, romanlarıyla pek çok filme ilham kaynağı olmuş yazar Yaşar Kemal, yazar Orhan Kemal, yönetmen şahin Kaygun, oyuncu şener şen, yönetmen Ali Özgentürk ve yine eserleriyle sinemaya ilham kaynağı olmuş yazar Muzaffer Üzgü'ye ayrılan bölümler bulunuyor. Bunların yanında, Adana Büyükşehir Belediyesi Altın Koza Film Festivalinin dününü ve bugününü gözler önüne seren bölüm. Fotoğraf ve sinema sanatına ait 2000 adet kitabın yer aldığı bir kütüphane ve film arşivinden oluşan bölüm. Kişisel veya toplu film izlemeye imkan veren bir mekan. Bu bölümlerde Yılmaz Güney, Abidin Dino, Orhan Kemal ve Adana Büyükşehir Belediyesi Altın Koza Film Festivaline ait heykeller, sinema afişleri, belgeler, özel eşyalar ve ünlü ressam Etem Çalışkan'ın illüstrasyonları, senaryolar, filmler, eski sinema makineleri, yazlık sinema maketi gibi dokümanlar sergileniyor.

http://www.ulkemiz.com/adana-cinema-museum

Uzaya Yolculuk Yapan Hayvanlar

Uzaya Yolculuk Yapan Hayvanlar

Başlangıçta hayvanlar uzaya düşük yer çekimli ortamda canlı sistemlerinin yaşayıp yaşayamayacağını araştırmak için gönderilirdi. Bugünlerde hayvanlar uzaya başka bir fenomeni araştırmak için gönderilmeye başlandı. Yeni araştırmalar hayvanların yabancı bir ortamdaki davranışlarını incelemek için yapılmaya başladı. Bu yazımızda uzay yolculuğu yapan bazı hayvanların bir listesini vereceğiz.Biliyor Muydunuz?“tardigrade” adı verilen küçük omurgasız canlılar olan su ayıları sadece kendi doğal korumaları ile uzay boşluğuna direk temas ederek 10 gün boyunca yaşamayı başardılar.İnsanoğlu uzay teknolojisinin başlangıcından beri uzaya farklı hayvanlar göndermektedir. Bu hayvanların büyük bir çoğunluğu ölüme mahkum ediliyor. ABD’ nin uzaya gönderdiği primatların 3te 2 si hayatta kalamıyor. Peki insanoğlunu bu zorlu sınamaya ilk başta kim yönlendirdi?Bu hayvanlar canlı sistemlerin uzay uçuşlarında ya da düşük yer çekimli ortamda hayatta kalıp kalamayacaklarını test etmek için kullanılıyor. Uzay boşluğuna yolculuk yapan ilk hayvanlar meyve sinekleridir. Bu deney yüksek rakımlarda radyasyona maruz kalmanın etkilerini araştırmak amacıyla, 20 Şubat 1947 tarihinde gerçekleştirildi.Bu geziler bilim adamlarının düşük yer çekiminde meydana gelen hareket hastalığını anlamalarına ve hayvanların yabancı bir ortamdaki içgüdüsel davranışlarını incelemeye yardımcı olmuştur. Aynı zamanda bizlere düşük yer çekiminde kas, kemik ve tendon kütlelerindeki kayıpları anlamak için yardımcı olmuştur. Uzayda hayvanlar ile ilgili ileri araştırmalar kısıtlı fiziksel aktivitesi olan kişilerdeki kas atrofisini anlamamıza da yardımcı olmuştur.Bugüne kadar Eski Sovyetler Birliği, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, İran, Arjantin, Çin ve Japonya gibi ülkeler uzaya hayvanlar göndermişlerdir. İşte uzaya gönderilen hayvanlardan bazıları;-Köpekler:1950′ lerde Eski Sovyetler Birliği, uzay yolculuklarının insanlar için yeterince güvenli olup olmadığını belirlemek amacıyla bir çok alt-yörünge ve yörünge uzay uçuşlarına köpekleri göndermiştir. Bu dönemde Ruslar uzaya yaklaşık 57 kez köpek göndermiştir. Ancak bazı köpekler birden fazla kez uçuş gerçekleştirdiği için uçuşlarda kullanılan köpek sayısı bundan daha azdır. Köpeklerin çoğu evlerine güvenli bir yolculuk yapmıştır. Sovyet bir sokak köpeği olan “Laika” dünya yörüngesine çıkan ilk köpektir.Maymunlar:Toplamda 32 kadar maymun ABD, Fransa, Eski Sovyetler Birliği , Arjantin ve son zamanlarda İran gibi ülkeler tarafından uzay boşluğuna yollanmıştır. İlk denemeler uzay yolculuğunun biyolojik etkilerini araştırmak için yapılmıştır. Fırlatma başlamadan önce maymunlara anestezi uygulandı. Rhesus maymunu, cynomolgus maymunu, sincap maymunu ve güney domuz kuyruklu şebekleri bu deneylerde kullanılmıştır. Albert II uzay boşluğuna uçuşta hayatta kalan ilk maymun oldu, ama roket kapsülündeki paraşütünün açılmaması nedeniyle öldü.-Kediler:İki kedi Fransız “Centre d’Enseignement et de Recherches de Médecine Aéronautique” (CERMA) tarafından, 18 Ekim 1963 ve 24 Ekim 1963 tarihinde uzaya gönderilmiştir. Félicette isimli kedi on beş dakikalık uçuştan sağ çıkmıştır. Félicette’ in tüm gezi boyunca sinirsel dürtülerinin kaydedilmesi için beynine elektrotlar yerleştirilmiştir. Diğer kedinin ise kapsülden çıkarılması normalden uzun sürdüğü için maalesef hayatta kalamamıştır.-Fareler:1950’lerde ABD uzaya çeşitli fareler göndermiştir. 31 Ağustos 1950 tarihinde, Amerika Birleşik Devletleri uzaya ilk faresini yollamıştır. Bu fareyi taşıyan mekik yeryüzü üzerinde 137 km yol almıştır. Mekiğin paraşüt sistemi çalışmadığı için fareler hayatta kalmayı başaramadılar. Uzaya kemirgenler göndermeyi başaran diğer ülkeler ise Rusya ve Çin’ dir.-Örümcekler:28 Temmuz 1973 günü, iki bahçe örümceği olan Anita ve Arabella, Skylab 3 ile uzaya fırlatılmıştır. Bu deney örümceklerin düşük yer çekimi ortamında ağ örebilme ve avlanma yeteneklerinin nasıl etkilendiğinin incelenmesi idi. Mayıs 2011 tarihinde Endeavour isimli uzay mekiği Esmeralda ve Gladys adlı iki örümceği uzaya taşıdı.Kaynakça:http://www.buzzle.com/articles/list-of-animals-that-have-been-sent-to-space.htmlYazar: Tülay Arsoyhttp://www.bilgiustam.com  

http://www.ulkemiz.com/uzaya-yolculuk-yapan-hayvanlar

Yengeçler Nasıl Canlılardır

Yengeçler Nasıl Canlılardır

Yengeç, on bacaklılar (Decapoda ) takımından Brachyura infra takımını oluşturan kabuklu türlerin ortak adı. Tipik olarak çok kısa bir kuyrukları vardır, karın ise toraksın altına gizlenmiştir. Genellikle kalın bir dış iskelete sahiptirler ve bir çift kıskaç ile donatılmışlardır. Yengeçler tüm dünya okyanuslarında bulunurken; ayrıca birçok çeşit tatlısu ve karada yaşayan türü de vardır. Yengeçlerin boyutları sadece birkaç mm olan bezelye yengeçi ile bir bacağının boyu 4 metreye kadar çıkabilen Japon örümcek yengeci arasında değişiklik gösterir.Yengeçlerin beş çift bacakları vardır. Bunların ilki bir çift kıskaç ile modifiye edilmiştir ve hareket etmek için kullanılmazlar. Birkaçı dışında her yengeçte, karın sefalotoraksın altında gizlenmiştir.Yengeçler yan yan yürür çünkü bacakları sadece bu yöne doğru bükülür. kaslar da çifter çifter çalışır. Bu kaslardan biri bacağı sadece çeker, ve yeniden uzayabilmek için antagonistik bir başka kasın devreye girmesine bağımlıdır. Ayrıca bu yürüme tarzı, suyun yoğunluğu ile de ilgili olabilir. su, havadan yaklaşık 830 kat daha yoğun bir yapıya sahip. Viskozitesi (akışkanlık) ise havanınkinin 60 katı kadar. Bu durum suda yaşayan canlıların, destekleyici iskelete, karada yaşayan canlılar kadar ihtiyaç duymadığını gösteriyor. Örneğin bu yüzden, büyük bir örümcek yengeci su dışında ayakta duramayıp çökebilir. bununla birlikte, suyun içinde hareket etmek, yine suyun yoğunluğundan dolayı havaya göre çok daha zor. bir yengecin vücudunun yanlara doğru sivrileşen bir yapıda olduğu düşünülürse, onun bu yönde yürümesi çok daha kolay olacaktır. (balıkların vücutlarının da yüzdükleri yöne doğru yassılaşmış yapıda olduğunu hatırlayalım. bu vücut yapısı sayesinde, suyu yararak ilerlemiş olurlar ve daha az dirençle karşılaşırlar.)Yengeçlerin insanlar gibi damarları yoktur. Bu nedenle yengeçlerde Açık dolaşım görülür.Çoğu yengeçler açık olarak seksüel dimorfizm gösterirler ve kolayca cinsiyetleri ayrılabilir. Toraksın altında kalan karın bölgesi erkeklerde daha dardır. Dişilerde ise karında çok sayıda pleopod vardır ve açık olarak daha geniştir. Bu durum döllenmiş yumurtanın dişi yengeç tarafından taşınması ile bağlantılıdır.(tüm pleocyematesda görüldüğü gibi).Yengeçler hem otçul hem de etçildir ve genellikle su yosunları ile beslenirler. Ayrıca yetenekleri ve türlerine göre yumuşakçalar, solucanlar, diğer kabuklular, mantarlar, bakteriler ve tortular gibi diğer besinleri de yerler. Çoğu yengeçler için bitkisel ve hayvansal kaynaklı karışık beslenme hızlı gelişim ve uygun bir vücut yapısı oluşumu için gereklidirYengeçlerin evrimi vücutlarının sağlamlığı ve karınlarının küçülmesi ile karakterize olmuştur. Diğer gruplar da karsinizasyon süreci yaşamış olsalar da bu yengeçlerde daha belirgindir. Yengeçlerde karnın en son oynak kısmı aktif değildir, uropodlar yoktur ve muhtemelen küçülen karnı göğüs kemiğine karşı dik durumda tutmak için kullanılan küçük organlara dönüşmüştürler. Çoğu eklem bacaklılarda gonoforlar (üreme organları) bacaklarda bulunur. Yaklaşık 850 tür  yengeç tatlısu yahut da yarı karasal türlerdir ve dünyanın tropik ve yarı tropik bölgelerinde bulunurlar. Bunların geçmişte yakın ilişkili gruplar olduğu düşünülürdü ancak şimdilerde eski dünyadakiler ve yeni dünyadakiler olmak üzere en az iki ayrı ve bağımsız tür oldukları düşünülmektedir. .

http://www.ulkemiz.com/yengecler-nasil-canlilardir

Biyogenez nedir ?

Biyogenez nedir ?

Eski Yunan filozofu Aristo (M.Ö. 384-322), 2000 yıldan daha fazla bir zaman önce, canlının ilk meydana gelişi üzerinde düşünmeye başlamıştır. Aristo canlının kendiliğinden var olabileceğine, yani cansız maddelerden kendiliğinden oluştuğuna inanıyordu. Bu, canlının oluşumu üzerine ileri sürülen abiyogenez (spontan jenerasyon, kendiliğinden oluşum) hipotezidir. Abiyogenez hipotezi, cansız maddenin kendi kendine canlı olabileceğini ileri sürer.Aristo’nun Abiyogenez hipotezi, döllenmiş yumurta gibi bazı madde parçalarının, bir aktif öz taşıdığını var sayar ve bu aktif öz, şartlar uygun olduğu zaman bir canlı yaratabilecektir. Aristo aktif özü bir madde gibi düşünmeyip, daha çok bir iş yapma yeteneği olarak kabul etmiştir. Günümüzdeki enerji terimi de buna benzer bir kavramdır. Enerji de, bir madde ya da bir hareket olmayıp, bir iş yapma yeteneğidir. Aristo’nun “Historia animalium” adlı kitabında Abiyogenez üzerine yazdığı yazı:“…Bunlar gerçeklerdir, yalnızca hayvanların çiftleşmesinden değil toprağın çürümesinden de her şey gelişebilir … ve bitkiler arasında da olay aynı şekilde ilerler. Bazıları tohumdan, diğerleri sanki doğal kuvvetler tarafından kendiliğinden oluşumla gelişir. Bitkiler çürüyen topraktan ya da bitkilerin bazı bölümlerinden meydana gelirler.”Abiyogenez teorisi yandaşları insanlar, Aristo’dan yıllar sonra bile, Abiyogenez fikrine inanmaya devam etmişlerdir. Abiyogenez teorisine göre bir canlı, şekli kendisinden tümüyle farklı diğer bir canlıdan, hatta cansız maddelerden oluşabilir. Örneğin; 13. yüzyılın başlarında insanların bir bölümü, kazların okyanus kıyısındaki köknar ağaçlarından oluştuğuna inanıyorlardı. Bu inanç, 250 yıl öncesine kadar devam etmiştir. Doğudan gelen bazı gezginler bile içinde kuzu bulunan ve kavuna benzer meyveleri olan ağaçlardan söz etmişlerdir.17. yüzyılda yaşayan JEAN BAPTISTE VAN HELMONT, bir kirli gömlekle, birkaç buğday başağını aynı yere koyarak, 21 gün sonra burada farelerin meydana geldiğine ilişkin bir deney yapmıştır. Bu deneyde, insan terinin aktif öz olduğu düşünüldüğünden, kirli gömlek kullanılmıştır. Bu inanç, bu gün anlamsız gelebilir. Buna karşın, bu fikre inananlar o zamanın cahil olmayan kişileriydi. Hatta bunlar, okumuş aydın kişiler arasında bulunuyorlardı. Bu yanlış yorumlar, bilginin yapısının önemli bir yönünü ortaya koymuştur. Aristo’nun Abiyogenez açıklamasında da olduğu gibi; gerçekler değil inançlar açıklanmıştır. Her nekadar doğrudan gözlemler yapılmış ise de; bu gözlemler, Abiyogenez inançlarına göre yorumlanmıştır. Burada van Helmont’un açıklamalarına bakarsak gerçekleri şöyle sıralayabiliriz: Kirli bir gömlek, buğday taneleri, 21 gün sonra farelerin görünüşü. van Helmont yukarıdaki gerçeklerden bir anlam çıkartmıştır. Ancak, deneyinin kontrolü yoktur. Kirli gömlek ve buğday başaklarını sıkıca kapalı bir kutuya koymuş olsaydı, 21 gün sonra elde edeceği sonuç çok daha farklı olurdu. Kontrol deneyi, farelerin dışarıdan geldiğini ve kendiliğinden oluşmadıklarını gösterecekti. van Helmont, kendi kendisini sorgulamamış, hatta kirli gömlek ve buğdaydan oluştuğunu sandığı fareleri görünce, bunların normal doğumla meydana gelen farelere tümüyle benzemesine çok şaşırmıştır.van Helmont’un çalışmaları, günümüz bilim insanları için iki yönden uyarıcıdır. Birincisi, bilim insanları bir deneyin sonuçlarını etkileyebilecek tüm faktörleri kontrol etmeye ve tanımaya çalışmalıdırlar. Yani, deneylerin tüm değişkenlerini kontrol etmelidirler. İkincisi, bilim insanları ana fikirlerinin gerçekleri yorumlamada da etkili olabileceğini unutmamalı ve kendi fikirlerini de sorgulamalıdırlar. Günümüz bilim insanı, gerçekleri organize etme ve yorumlamada yararlı olabilmek için, fikirlerini tekrar tekrar kontrol etmeli, eksiği ya da yanlışı ortaya çıkarsa, bu fikirlerinden vazgeçmeye ya da değiştirmeye hazır olmalıdırlar.Redi ve biyogenezFRANCESCO REDI, 17. yüzyılın ortalarında Abiyogenez ile ilgili deneyler yapmıştır. Redi, “Böceklerin oluşumu üzerine deneyler” adlı eserinde, Abiyogenez teorisinin geçersizliğini anlatmıştır:“Eğer yanlış bildiride bulunmuşsam; bu bildiri, benden daha akıllı biri tarafından düzeltilecektir. Yine de inançlarımı ifade etmeliyim: Başlangıçta ilâhi emir ile dünyaya gelen ilk hayvanlar ve ilk bitkilerden sonra, artık mükemmel ya da mükemmel olmayan başka çeşit hayvanlar ya da bitkiler gelmemiştir.”Burada Redi, canlıların kendiliğinden oluşmadığına ilişkin bir fikir ileri sürmüştür. Bu fikir bir gerçek olmayabilirdi. Redi hipotezini ve gözlemlerini anlatmaya devam etmiştir:“…ve her nekadar çürüyen bitkiler ve ölmüş hayvanlar içinde sonsuz sayıda kurtçukların oluşması günlük bir gözlem idiyse de, bu kurtçukların tümünün eşeyli üreme ile oluştuklarını ve içinde bulundukları çürümüş maddelerin yalnızca bir ortam olarak işe yaramaktan başka bir fonksiyonlarının olmadığı inancında olduğumu söylemek isterim. Bu uygun ortamlar, üremeye bırakılan yumurtaya besin de sağlar.”Redi, ölmüş hayvanlar üzerinde bugün böcek larvaları olarak bilinen kurtçukları görmüş ve bu kurtçukların kökenini açıklamaya yarıyacak bir hipotez ileri sürmüştür. Canlının kendiliğinden oluşamayacağı fikrinden hareket ederek, hipotezini geliştirmiş ve kendi hipotezinin denemesini de yapmıştır:“Deneyin doğrulanması olmaksızın inanmanın değeri olmayacaktır. Bu nedenle, temmuz ayının ortasında bir yılan, birkaç tür balık, bir yılan balığı ve bir dilim süte batırılmış dana etini geniş ağızlı dört ayrı kavanoza koydum ve ağızlarını sıkıca kapattım. Sonra yine aynı sayıda ve aynı şekilde kavanozlar hazırlayarak ağızlarını açık bıraktım.”Redi deneyinde değişken faktör olarak şişelerin ağzının açık ya da kapalı bırakılmasını düşünmüş ve şişelerin yarısının ağzını açık, diğer yarısını da kapalı bırakmıştır. Deneylerin sonucunu şöyle açıklamıştır:“Ağzı açık kavanozlardaki balıklar ve et parçası çok geçmeden kurtçuklarla dolmuştu ve sineklerin kavanozlara girip çıktıkları görülüyordu. Fakat, ağzı kapalı kavanozların içinde, ölü balıklar olmasına ve birçok gün geçmesine karşın bir kurtçuk bile görmedim.”Redi’nin deneyi, van Helmont’un deneyinden daha bilimseldir. Ayrıca, Abiyogenez için serbest bir şekilde girip çıkan taze havanın gerekliliği üzerine yapılan itiraza, Redi’nin deneyi yanıt vermektedir.Redi’nin deneyleri, bir canlının kendisinden önceki bir canlıdan oluşabileceği fikrini destekliyordu. Bu fikir biyogenez olarak bilinir. Bununla beraber Redi’nin deneyleri kendiliğinden oluş fikrini yıkamamıştır. Nekadar iyi plânlanmış ve inandırıcı olursa olsun, bir seri deneyle asırlarca tüm dünyaya yayılmış olan bir fikrin silinmesi oldukça zordur. Abiyogeneze inananlar bir süre için tartışmalara girmemişlerdir. Bununla birlikte, konu canlılığını kaybetmemiştir.Mikroskop yeni kanıtlar sağlarAbiyogenez teorisi beklendiğinden daha hızlı desteklenmiştir. Redi’nin deneyinden birkaç yıl sonra, LEEUWENHOEK basit bir mikroskop geliştirmiştir. Bu mikroskopla incelediği çeşitli maddelerde birçok mikroorganizma görmüştür. Daha önce bu küçük yaratıkların varlığı bilinmiyordu. Eşeyli üremenin ya da akla yakın herhangi bir diğer yöntemin böyle birçok küçük organizmalar yaratabileceği düşünülmemiştir. Bu nedenle birçok kişi yeni bir ilgi ile Abiyogenez fikrine yeniden dönmüştür.Abiyogenez fikrinin yıkılması - Pasteur’ün şüpheleri ortadan kaldıran deneyleri1860'lı yıllarda LOUIS PASTEUR canlılığın kökeni sorusu üzerinde çalışmaya başlamış ve havanın mikroorganizmalar için ortak bir kaynak olduğunu göstermiştir. Cansız maddelerin havada, cam eşyalarda, toprakta ve el üzerinde bulunan bakterilerden kolayca kirlenebileceğini de düşünmüştür. Bunu kanıtlamak için, dikkatle sterilize ettiği sulu besinler üzerinde organizmaların büyümediğini göstermiştir.Abiyogenez fikri kolayca çürütülememiştir. Anlaşmazlık yıllarca sürmüş, sterilleştirme işleminde maddenin içindeki aktif özün ısı ile yok olduğu tartışması devam edip gitmiştir. Sonunda Pasteur bu tartışmalara bir yanıt bulmuştur.Pasteur, içerisine besin solüsyonları koyduğu balonun boyun bölümünü “S” şeklinde kıvırmıştır. Daha sonra balonu iyice kaynatmış ve soğumaya bırakmıştır. Hava bu kıvrık borudan içeriye girebildiği halde, toz ve bakteriler girememiştir. Bu deneyler, abiyogeneze inananların itirazlarına iki yönden yanıt vermektedir. Birincisi; Pasteur, sıvının kaynatılmış olmasına karşın hâlâ canlılığı devam ettirme yeteneğinde olduğunu göstermiştir. Eğer balonun “S” boynu kırılırsa ya da sıvı balonun boyun bölgesine değecek şekilde balon eğilirse, birkaç gün içinde balondaki sıvıda bakteri kolonileri ya da mantarların ürediği görülür. İkincisi ve daha önemlisi, havanın serbestçe balondan içeri girebilmesi ve dışarı çıkabilmesidir. Pasteur, havanın içinde bulunabilecek herhangi bir aktif öze itiraz etmemiştir. “S” boyunlu cam balon, birbuçuk yıl kadar mikroorganizmalardan arınmış olarak kalabilir. Pasteur’ün çalışması yayınlandıktan sonra, Abiyogenez üzerine yalnızca zaman zaman bazı yeni yayınlar ortaya çıkmıştır. Günümüzde, canlılığın kökeni üzerine sağlam bilgiler elde edilmiştir. Eğer olayların, sinek?yumurta?larva?sinek şeklindeki devri o zaman açıklanabilmiş olsaydı, abiyogeneze inananlar da biyogenez fikrini kabul ederlerdi.Biyogenez teorisinin ortaya çıkardığı yeni sorunlarBiyogenez teorisi en az iki önemli soru ortaya çıkarmıştır. Birinci soru; eğer canlı bir organizma, başka bir canlı organizmadan oluşuyorsa, tüm canlıların ortak bir atası mı var? Eğer böyle ise, bugünkü çok çeşitli organizmalar nasıl meydana gelmiştir? Bu sorunun yanıtı Evrim Teorisi ile verilmeye çalışılmıştır. Bu teoriye göre, bugün yeryüzünde yaşayan tüm canlılar,daha önce yaşamış organizmaların yeni döllerinin değişmesi ile oluşmuşlardır. Döllerin değişmesi hariç tutulursa, bu teori tümüyle biyogenez teorisine benzer. Bu iki teorideki benzerlik, biyolojide kavram ve teorilerin birbirleriyle sıkıca bağlandığını gösterir.Biyogenezden ortaya çıkan ikinci soru; eğer bir canlıyı başka bir canlı oluşturuyorsa, ilk canlı nasıl meydana gelmiştir?Hücre yaşamın temel birimidir. Bölünmenin her çeşit hücrede aynı yöntemle olması, organizmaların birbiriyle olan evrimsel ilişkilerine bir başka kanıt olabilir. Hücrelerin yapı ve çoğalmada gösterdiği bu benzerlik, bizi genelleştirme ile hücre teorisine götürür. Bu teoriye göre tüm büyük organizmalar, yapısal ve işlevsel birim olan ve bir dereceye kadar bağımsız davranan hücrelerden oluşmuştur. Organizmaların yaşamı, hücrelerin uygun bir şekilde kontrol ve çalışmasına bağlıdır.Bugün hücre teorisinin iki varsayımı vardır. Birinci varsayıma göre hücre, çok hücreli organizmaların yapısal ve işlevsel temel birimidir. İkincisine göre hücre bölünmesi, ebeveyn hücreler ile oğul hücreler arasında kalıtsal bir devamlılık sağlar. İkinci varsayım hücre teorisi ile gen teorisi arasındaki sıkı bağı da gösterir. Hücre teorisi aynı zamanda, çok hücreli organizmaların tek hücreli organizmalardan geliştiğine ilişkin mantıklı bir açıklama sağlar. Çok hücreli organizmalardaki her bir hücrenin gerçekleştirmiş olduğu fonksiyon, bir bütün olarak organizmanın fonksiyonunu belirler. Yani çok hücreli bir organizmanın yaşamı, o organizmayı oluşturan hücrelerin görevlerini yapmasına bağlıdır.Leeuwenhoek tarafından yapılmış olan tek mercekli mikroskop ile de bazı şeyler büyütülmeye çalışılmış ise de, bu tek mercekli mikroskop hücrenin keşfinde kullanılmamıştır. İlk bileşik mikroskop (iki ya da daha çok mercekli), 1600 yıllarında Hollandalı iki gözlükçü kardeş tarafından bulunan iki mercekli basit bir tüptür. Mercek camları doğru bir şekilde yerleştirilirse, büyütme ve ayrıntının görülmesi bir mercekle elde edilenden daha iyi olur. Fakat uzun yıllar merceklerin niteliği geliştirilememiştir. Sağlanan görüntüler bozuk ve bulanıktır. Canlıların mikroskopla incelenmesi ancak, 35 yıl sonra mümkün olmuştur.Bileşik mikroskoplarda ilk iyileştirme, İngiliz bilim insanı Robert Hook tarafından yapılmıştır. Hook mikroskopla yaptığı incelemeleri “Micrographia” adlı kitabında yayınlamıştır. Bu kitabında, çakı ile bir kesit aldığı şişe mantarındaki ışık mikroskobik gözlemlerini şöyle anlatır:“Gördüğüm şey çok fazla delikliydi ve bir bal peteğine benziyordu… bu delikler ya da hücreler, çok derin değildi; ancak, çok sayıda küçük kutucuklardan oluşmaktaydı.”Hook, ince mantar kesitinde gördüğü şey olan bu küçük delikleri anlatmak için “hücre” sözcüğünü kullanmıştı. Hook ölü dokudaki hücre duvarlarını görerek bunları küçük odalar ya da kutucuklar olarak çizmiştir. Bizim bugün bildiğimiz asıl hücreyi görmemiş ve hücre teorisini ileri sürememiştir. evrim fikrinin gelişmesine çok çalışmış olan T.H. HUXLEY de bu küçük odaların ya da hücrelerin önemini kabul etmekte tereddüt etmiştir.Birçok bilim insanı, Hook’dan sonra gelen 150 yıl içinde çok dikkatli gözlemler yapmışlarsa da, hiç biri hücreye ait bir teori ileri sürememiştir. 1824'de Fransız R.J.H. DUTROCHET, bitki ve hayvan dokularını karşılaştırmalı olarak incelemeye başlamıştır. Çok dikkatli bir gözlemci olan Dutrochet, hücre teorisine oldukça yaklaşan aşağıdaki açıklamayı yapmıştır:“…hayvanların tüm organik dokuları son derece küçük yuvarlak hücrelerdir ve kohezyon kuvvetleri ile birleşmişlerdir. Böyle hayvan ve bitkilerin tüm organları, tüm dokuları çeşitli şekillerde değişmiş gerçek hücre dokularıdır.”Dutrochet, canlı dokuların bazı bağlayıcı kuvvetlerle bir arda tutulan küçük hücreler olduğuna ve organların çeşitli dokulardan yapıldığına inanmıştı.İskoçyalı bir botanikçi olan ROBERT BROWN birkaç yıl sonra (1831), bir çalışmasına dayanarak önemli bir gözlem ve genelleştirme yapmıştır. Brown orkidenin yaprak hücrelerini incelerken, hücrelerin içinde daha koyu renkli ve yuvarlak bir bölüm olduğunu görmüş, buna nukleus adını vermiştir. Sonra bu gözleminden bir genelleştirmeye giderek; “diğer çiçekli bitkilerin tüm hücrelerinde de bir çekirdek bulunduğunu” söylemiştir. Fakat, çekirdeğin hücre bölünmesindeki rolünü görememiştir.Hücre teorisinin ileri sürülmesi19. yüzyılda Alman bilim insanları THEODAR SCHWANN ve MATTHIAS SCHLEIDEN’in ayrı ayrı çalışmaları hücre teorisini doğurmuştur. Schleiden, 1838'de yayınladığı incelemesinde, hücrelerin nasıl oluştuğunu açıklamaya çalışmış ve hücrenin gelişmesinde çekirdeğin temel rol oynadığına ilişkin bir hipotez ileri sürmüştür. Her hücrenin ikili bir yaşam sürdüğünü, bunlardan birinin yalnızca kendi gelişmesiyle ilgili ve bağımsız bir hayat olduğunu, diğer yaşamının ise bitki dokusunun bir parçası gibi görev yaptığını söylemiştir. Yani, yaprağa, gövdeye ya da köke ait olabilen herhangi bir bitki hücresi, küçük ve bağımsız bir organizma gibi iş görür. Her hücre aynı zamanda ait olduğu daha büyük organizmanın yaşamına yardımcı olur.Schleiden bitki hücrelerinde çalışırken, Schwann hayvan hücreleri ile çalışmıştır. Schwann, kurbağa hücreleri üzerine yaptığı gözlemlerden bazılarının, Schleiden’in bitki hücresi fikrine kolayca uygulanabileceğini görmüştür. Schwann, kuş yumurtasınada kas teline kadar çeşitli hayvan dokularını inceleyerek hipotezi denemiş ve gözlemleri kendisini aşağıdaki genelleştirmeye götürmüştür.“…tüm dokuların birimleri hücrelerden oluşur. Organizmaların, farklı da olsa, bu birimlerinin gelişmesi için genel bir prensibi vardır. Bu da hücrelerin oluşumu prensibidir.”Schleiden ve Schwann ne hücreyi bulmuşlar, ne de adlandırmışlardır. Ancak, temel fikri alarak, canlıların hücrelerden oluştuğunu, hücrelerin bağımsız hareket etmelerine karşın, birlikte çalıştıklarını ileri sürmüşlerdir. Bir hücreli organizmalardan meşe ağaçlarına ve insana kadar tüm canlıların hücrelerden oluştuğunu söyleyen bu temel varsayım, hücre teorisidir.Alman fizikçi ve biyoloğu olan RUDOLF VIRCHOW 1885'de hücrelerin daima hücre bölünmesi ile çoğaldıkları fikrini genelleştirmiştir. Wirchow’un bildirisi Lâtince “omnis cellula a cellula” olarak söylenir ve her hücrenin başka bir hücreden geldiği anlamındadır. Bu genelleştirme Abiyogenez tartışmalarını da sonlandırmıştır. Bu bildiri aynı zamanda birkaç yıl sonra Darwin tarafından ortaya atılan evrim fikri için de bir temel oluşturmuş olup, hücre teorisinin ikinci temel varsayımıdır.1879'a kadar yeni mercekler geliştirilmiştir. Alman biyolog WALTHER FLEMMING geliştirilmiş mercekler takılı mikroskopla, hücre bölünmesinde, çekirdekte meydana gelen olayları izleyebilmiştir. Olaya, iplik şeklindeki kromozomlar nedeniyle mitoz adını vermiştir.Hücre teorisinin tarihi, fikirlerle bilimsel gözlemler arasındaki ilgiyi gösteren iyi bir örnektir. İnsan gözlemlerinin çok ilerisinde olan şeyleri açıklamaya çalıştığında yanlışlıklar yapmıştır. Yine de, yanlış fikirlerin olması, hiç fikir olmamasından iyidir. Çünkü, bu yanlış fikirler başkalarını da aynı problemler üzerinde düşünmeye, daha birçok deneyler yapılmasına yöneltir. Hücre teorisi ve evrim teorisi, biyolojinin iki temel genelleştirmesidir. Üçüncü temel teori gen teorisidir. Bu üç teori, her biri bir diğerini destekleyerek, birbirleriyle ilgili fikirlerden oluşmuş geniş bir yapı oluştururlar. Biyogenez başka yaşam biçimleri doğuran yaşam biçimi işleyişidir. Örneğin bir örümcek yumurtlayarak başka bir örümcek meydana getirir.Terim aynı zamanda, yaşamın uygun koşullar altında canlı olmayandan üreyebileceğini, henüz bu koşullar bir bilinmez olarak kalsa da, savunan abiyogenez varsayımının tersine, bir canlı maddenin sadece canlı bir maddeden üreyebileceğini iddia eden varsayım için de kullanılmaktadır.Yapılan Deneyler19.yüzyıla kadar, belli koşullar altında yaşamın canlı olmayandan ürediğine inanılırdı; kendiliğinden oluş işlemi. Bu düşünce organik bir madde dışarda bırakıldığında üstünde üreyen kurtçuk ve larvaların gözlenmesine bağlı olarak geliştirilmişti. Fakat 1688'de Francesco Redi isimli bir bilim adamı, üreyen kurtçuk ve larvaların diğer sineklerin bıraktıkları yumurtalardan çıktıklarını kanıtlamıştır. Redi, deneyinde ilk başta sekiz kavanozun içine et koymuş ve dördünün ağzını kapatıp, diğer dördünü açık bırakmıştır. Deneyin sonucunda sadece ağzı açık olan kavanozların yani sineklerin yumurtalarını bırakabileceği kavanozların içinde kurtçukların oluştuğunu görmüştür. Redi'nin karşıtları, yani abiyogenezi savunanlar, ise dört kavanozun hava almadığı için larvaların oluşmadığını savunmuşlardır. Redi, bunun üzerine o dört kavanozun ağzını sadece hava alabilecek kadar küçük gözenekleri bulunan bezlerle kapatıp deneyi tekrarlamış ve yine larvaların oluşmadığını gözlemlemiştir.[1] Redi'nin bu deneyi biyogenez'i destekler nitelikte bir deney olmuştur. 17. yüzyıldan günümüze en azından bütün yüksek ve gözle görülür organizmalarda, daha önceki kendiliğinden oluş kanaatinin yanlış olduğu açık bir şekilde gösterilmiştir. Alternatif görüş Latince tabiriyle "omne vivum ex ovo" idi: Her canlı daha önce yaşayan bir canlıdan (bir yumurtadan) gelir.Biyogeneze ikinci bir anlam, Fransız, Cizvit papaz, bilim adamı ve düşünür Pierre Teilhard de Chardin tarafından yaşamın kökeninin maddenin daha yüksek bir bilince doğru yönelmesi anlamında; artık çürütülmüş olan ortogenez varsayımının bir açılımı olarak kullanılmıştır.Pasteur'ün (ve diğerlerinin) deney sonuçları şu ifadede özetlenmiştir, Omne vivum ex vivo (veya Omne vivum ex ovo), Latince anlamı "hayat bir yumurtadan çıkar". Bu bazen "biyogenez yasası" olarak anılmakta ve modern organizmaların doğada canlı olmayandan kendiliğinden oluşmadığını göstermektedir.Biyogenez yasası Ernst Haeckel's Biyogenetik yasaile karıştırılmamalıdır. Canlı olmayan maddelerden üreyen hiçbir canlı henüz gözlenmemiştir. Canlı olmayan maddelerde enfeksiyon yapan ve evrim geçiren yaşayabilir virüsler rapor edilmiştir;  ne var ki, virüslerin gerçekten canlı olup olmadıklarına dair tartışma hala devam etmektedir. Aynı zamanda abiyogenez mekanizmalarının olabilirliği ve birikimi ile ilgili değişik deneylerin devam ettiği bildirilmektedir.

http://www.ulkemiz.com/biyogenez-nedir-

Bu Sulara Girmeden Önce İki Kez Düşünün!

Bu Sulara Girmeden Önce İki Kez Düşünün!

Yüzme veya sörf insanların tatilde yapmayı en çok sevdikleri aktivitelerdendir. Gerçekten zaman geçirmek için harika yollardır. Ancak, suya atlamadan önce bu suların tehlikelerinin farkında olmak gerekir. Yüzmek için dünyanın en tehlikeli yerlerini öğrenmek istiyorsanız makalemizi okumaya devam edin.Tüm dünyada milyonlarca insan plajlara, şelalelere ve nehirlere akın ediyor. Ancak dikkatli olun, gördüğünüz her su cennet değildir. Okyanuslar, nehirler, göller ve benzeri dev su kütleleri güzel ve çekici görünebilir ama bunların altında ve içlerinde tamamen farklı bir dünyada bulunmaktadır. Dünya okyanuslarında mevcut 450’den fazla köpek balığı türü bulunmaktadır ve her yıl yaklaşık 200 köpek balığı saldırısı meydana gelmektedir. Bir çok kişinin hayatına mal olmuş başka bir tehlike ise su akıntılarıdır.Yaz yaklaşırken, dünyanın en tehlikeli suları hakkında sizi bilgilendirmek yararlı olacaktır. Bu yerlerden biri için gezi rezervasyonunuz varsa, planınızı değiştirmek akıllıca olabilir! İşte yüzmenin veya sörfün tavsiye edilmediği ölümcül sular!-Nil Nehri, Mısır:Nil nehri Mısır’ın en ünlü nehridir aynı zamanda dünyanın en uzun nehirdir. Nil nehri Kuzeydoğu Afrika’da yer almaktadır. Aynı zamanda dünyanın en tehlikeli su kitlelerinden biridir. Timsah ailesinin en tehlikelileri olarak kabul edilen Nil timsahlarının, 600.000 kadarına ev sahipliği yapmaktadır. Bu timsahlar her yıl yüzlerce kişinin ölümüne sebep olmaktadırlar. Yassı solucanlar, örümcekler, yılanlar ve sivrisinek gibi diğer organizmalar da bu nehrin habitatında yaşamaktadırlar.-Fraser Adası, Avustralya:Fraser Adası Avustralya, Queensland’ın güney kıyısında yer almaktadır. Uzunluğu yaklaşık 150 kilometre ve genişliği yaklaşık 30 kilometre kadardır. Bu ada dünyanın en büyük kum adası olarak bilinmektedir. Ayrıca Queensland’in en büyük adası ve Avustralya’nın en büyük altıncı adasıdır. Fraser Adası doğal güzelliği ve onu çevreleyen suları ile güzel görünüyor olsa da, pek çok denizanası ve köpek balığına ev sahipliği yaptığından, kesinlikle bir yasak bölgedir. Adayı çevreleyen sular aynı zamanda çok güçlü akıntılar taşır. Ada dünyadaki en ölümcül bir kaç örümceğe ve timsaha ev sahipliği yapmaktadır. Bazen insanlara saldırdığı bilinen yaban köpekleri de bulunmaktadır.-Bikini Atoll, Marshall Adaları:Bikini Atoll çok sayıda deniz canlısını barındırmaktadır ve dalgıçlar için harika bir yer olması ile bilinmektedir. Ancak bu bölge köpek balıkları ve yüksek radyasyon seviyeleri nedeniyle oldukça tehlikelidir. 1944- 1960 yılları arasında nükleer silahlar için bir deneme alanı olarak kullanılmıştır. 1946 ve 1958 yılları arasında, yaklaşık 25 nükleer cihaz Amerika’ da 7 deneme alanında patlatıldı. Adanın radyasyonla kirlenmiş olmasının nedeni budur. Ada şimdilerde güvenli bölge ilan edilmiştir.-Kilauea, Hawaii:Kilauea, Kauai’nin kuzeydoğu kıyısında bulunan bir kasabadır. Kauai, Havai’nin sekiz adasından biridir. Havai güzel plajları, dalgaları ve hoş bir havası ile bilinir. Ancak pek çok tehlikeyi de barındırmaktadır. Bölgede pek çok aktif volkan bulunmaktadır. Kilauea dağı aktif volkanları nedeniyle çoğunlukla popülerdir. Aktif volkanlar plaja çok yakın olduğu için plaj çok tehlikelidir.-Zipolite Plajı, Meksika:Bu plaj Meksika’da Oaxaca güney kıyısında San Pedro Pochutla belediyesinde yer almaktadır. Bu plaj Meksika’nın bir kaç çıplak plajından biri olması ve hippi kültürünü koruması nedeniyle bilinmektedir. 1960 ve 1970’lerde ünlü olmuştur. Bu plaj kristal berraklığında suyunun görünümü ve parlak beyaz kumları ile muhteşem görünmektedir. Aynı zamanda ölümcül su akımları ve her yıl bir çok insanın hayatını alması ile bilinmektedir. Ölenlerin bazıları denizde kaybolmuş, bazıları ise derin sulara çekilmiş ve geri gelen dairesel su hareketleri ile cesetleri sahile vurmuştur. Denizden uzak durmanız ve sörf ya da yüzmeden plajın keyfini çıkarmanız tavsiye edilir.-Kivu Gölü, Ruanda:Kivu gölü Afrika’daki en büyük göllerinden biridir. Bu göl Ruanda ve Kongo Demokratik Cumhuriyeti arasındaki sınırda yer almaktadır. Göl sakinleri için önemli bir besin ve gelir kaynağı olan pek çok balık bulundurmaktadır. Ancak, derin suların altında karbondioksit ve metan içeren bir gaz gizlenmektedir. Atmosfere ani bir metan patlamasına neden olabileceği için çok tehlikelidir. Kanıtlar gölün geçmişte ani gaz salınımları yaptığını göstermektedir. Bilim adamları gölün gelecekte ölümcül olabileceğini söylüyor.-Recife, Brezilya:1931’den beri 100’den fazla köpek balığı saldırısı olmuş ve 30 ölüm meydana gelmiştir. Bu saldırıların çoğu Brezilya’da idi. Bunların çoğu ise köpek balığı saldırıları ile bilinen bir plajı olan Recife adlı bir kasabada gerçekleşti. Yüzücüler ve sörfçüler ile hareketli bir bölge olmasına rağmen dünyada en çok köpek balığı saldırılarının olduğu ilk 10 yerden biridir. Ayrıca plaj boyunca yüzmenin tehlikelerini anlatan tabelalar bulunmaktadır.-Victoria Şelalesi, Zambiya:Zambiya’da bulunan Victoria şelalesi güzelliği ile muhteşem bir manzara olmakla birlikte, dünyanın en tehlikeli yerlerinden biridir. Şelalenin kenarında “şeytan havuzu” denilen doğal bir havuz bulunmaktadır. Bu havuz yüzücüler için mükemmel bir yer olmasına rağmen çok tehlikelidir. Kaya bariyerlerin üzerinden kayılması ile meydana gelen kazalarda ölümler meydana gelmiştir.Kaynakça: http://www.buzzle.com/articles/think-twice-before-entering-these-waters.htmlYazar: Tülay Arsoyhttp://www.bilgiustam.com

http://www.ulkemiz.com/bu-sulara-girmeden-once-iki-kez-dusunun

Refik Halit Karay Kimdir

Refik Halit Karay Kimdir

Refik Halit Karay (15 Mart 1888, İstanbul – 18 Temmuz 1965, İstanbul), Türk yazar. Bolu Mudurnu'dan İstanbul'a göçen Karakayış ailesinden Maliye Başveznedarı Mehmed Halit Bey'in oğlu olarak 15 Mart 1888’de İstanbul’da doğdu. Galatasaray Sultanisi'nde ve Hukuk Mektebi 'nde okudu. Maliye Nezaretinde memur olarak çalıştı. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra gazetecilik ile uğraşmaya başladı; Tercüman-ı Hakikat gazetesinde mütercimlik ve muhabirlik yaptı. Yazıları yüzünden ilk önce Sinop'a daha sonra Çorum, Ankara ve Bilecik'e sürgün olarak gönderildi. İstanbul'a dönünce bir süre Türkçe öğretmenliği yaptı. PTT (Posta ve Telgraf Teşkilatı) Genel Müdürlüğü'ne getirildi. Bu sırada Hürriyet ve İtilaf Fırkası'na üye oldu ve İstiklal Savaşı aleyhine yazdığı yazılarından ötürü vatan hainliği suçuyla yüzellilikler listesine girerek Beyrut ve Halep'te sürgün hayatı yaşadı. Atatürk'e yazdığı şiir ve mektuplarla 150'likler listesindekilerin affedilmesinde çok büyük rol oynadı. Af kanunu ile yurda döndü, daha önceden çıkardığı Aydede adlı mizah dergisini tekrar yayınladı. Türk Edebiyatı'nda ilk defa Anadolu'yu tanıtan eserleri ile ismini duyurmuş, yergi ve mizah türündeki yazıları ile de ün yapmıştır. Gözleme dayanan eserlerinde, tasvirler, portreler, benzetmeler kullanarak, sade, akıcı dili, güçlü tekniği ile 20. yüzyıl romancıları arasında seçkin bir yere sahip olmuştur. İstanbul'u bütün renk ve çizgileriyle yansıtarak Türkçeyi ustalıkla kullanan Refik Halit, Türk edebiyatına birçok eser kazandırmıştır.18 Temmuz 1965’te İstanbul’da yaşamını yitirmiştir.EserleriRomanlar    İstanbul'un İç yüzü (1920)    Ay Peşinde (1922)    Yezidin Kızı (1939)    Çete (1940)    Sürgün (1941)    Anahtar (1949)    Bu Bizim Hayatımız (1950)    Nilgün (1950 -1952)    Yeraltında Dünya Var (1953)    Dişi Örümcek (1953)    Bugünün Saraylısı (1954)    İki bin Yılın Sevgilisi (1954)    İki Cisimli Kadın (1955)    Kadınlar Tekkesi (1956)    Karlı Dağdaki Ateş (1956)    Dört Yapraklı Yonca (1957)    Sonuncu Kadeh(1965)    Yerini Seven Fidan(1977)    Ekmek Elden Su Gölden (1980)    Ayın On Dördü (1980)    Yüzen Bahçe (1981)Hikayeler    Memleket Hikâyeleri (1919)    Gurbet Hikayeleri (1940)    Eskici    GarazMizah    Sakın Aldanma İnanma Kanma    Kirpinin Dedikleri    Agop Paşa’nın Hatıraları    Ay Peşinde    Tanıdıklarım    Guguklu SaatGünce    Bir İçim Su    Bir Avuç Saçma    İlk Adım    Üç Nesil Üç Hayat    Makyajlı Kadın    Tanrıya ŞikayetAnı    Minelbab İlelmihrab    Bir Ömür Boyunca (1990, 1996, 2011)Oyunlar    Kanije Müdaafası (1909)    Deli (1939)

http://www.ulkemiz.com/refik-halit-karay-kimdir

Münir Özkul Kimdir

Münir Özkul Kimdir

Münir Özkul (d. 15 Ağustos 1925; ), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu. İstanbul Erkek Lisesi mezunudur. Sanat hayatına henüz lise öğrencisiyken 1940 yılında Bakırköy Halkevi'nde tiyatro ile başladı. Bir süre İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne ve Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi Bölümü'ne devam etti. 1948'de Ses Tiyatrosu'nda sahnelenen Aşk Köprüsü oyunuyla profesyonel oldu. Daha sonra Muhsin Ertuğrul'un yönetimindeki Küçük Sahne'ye geçti. Bu dönemde John Steinbeck'ten Fareler ve İnsanlar (1951), John Millington Synge'den Babayiğit, George Axelrod'dan Yaz Bekarı (1954), John Patrick'ten Çayhane (1955) gibi oyunlarda oynadı. Daha sonra İstanbul Şehir Tiyatroları'nda (1958-59), Ankara Devlet Tiyatrosu'nda (1959-60) ve Aksaray'daki Bulvar Tiyatrosu'nda arkadaşlarıyla kurduğu kendi topluluğunda (1960-62) çalıştı. 1963-67 arasında çeşitli topluluklarla turnelere çıktı; zaman zaman sahneden uzak kaldığı dönemler oldu. Yer aldığı özel tiyatrolarda Sadri Alışık, Cahit Irgat, Nevin Akkaya ve Şükran Güngör gibi oyuncularla görev aldı.1978'de yeniden Şehir Tiyatroları'na döndü. 1983-84'te, daha önce kendi topluluğunda (1961) sahneye konan ve büyük ilgi gören, Jean Anouilh'in Generalin Aşkı oyunuyla Dormen Tiyatrosu'nda sahneye çıktı. 1980'lerin ortalarında Ferhan Şensoy'un Ortaoyuncular topluluğuna katıldı, aralarında İstanbul'u Satıyorum'un da yer aldığı dört oyunda rol aldıktan sonra sahnelere veda etti.Özkul 1968'de Altan Karındaş topluluğunda oynanan Sadık Şendil'in Kanlı Nigar oyunundaki rolüyle İlhan İskender Armağanı'nı kazandı. Gene bu başarısı üzerine İsmail Dümbüllü, Kel Hasan'dan devraldığı 50 yıllık simgesel kavuğu Özkul'a verdi (Özkul bu kavuğu 1989'da Ferhan Şensoy'a devretti.). Daha önce de oynadığı Haldun Taner'in Sersem Kocanın Kurnaz Karısı (1978) oyunundaki rolüyle Avni Dilligil (1978), Ulvi Uraz (1979), İsmet Küntay (1979) ve İsmail Dümbüllü (1980) ödüllerini kazandı.Özkul 1950'lerden itibaren sinemada da rol almaya başlamıştır. İlk dönem filmlerinden dikkat çekenleri Edi ile Büdü, Balıkçı Güzeli ve Kalbimin Şarkısı'dır. 1965'ten sonra sinemadaki karakter rolleriyle övgü toplayan Özkul, özellikle 1970'li yıllarda, kalabalık kadrolu ve genellikle Ertem Eğilmez'in yönettiği filmlerde önemli roller aldı. En bilinen rollerinden biri onunla özdeşleşen Hababam Sınıfı serisindeki Özel Çamlıca Lisesi'nin tatlı sert müdür yardımcısı Kel Mahmut tiplemesi oldu. Özkul'un kadrosunda yer aldığı bu dönemde çekilen kalabalık kadrolu aile filmlerinden bazıları Mavi Boncuk, Bizim Aile, Aile Şerefi, Gülen Gözler, Neşeli Günler, Gırgıriye ve Görgüsüzler olarak sayılabilir. Bu filmlerin büyük kısmında Adile Naşit'le beraber, Türk sinemasının unutulmaz ikililerinden birini oluşturmuştur. 1980 sonrası ise dönemin akımı olan video için çekilen pek çok filmde rol almıştır.Kariyeri boyunca 200'den fazla filmde rol alan Özkul, Sev Kardeşim filmindeki oyunuyla 1972 Altın Portakal Film Festivali'nde En İyi Erkek Karakter Oyuncu seçildi. Bizim Aile filmindeki Yaşar Usta rolüyle de 1977 Azerbaycan Film Festivali'nde özel ödül kazandı. Süt Kardeşler filminde yönetmen yardımcılığı da yapmıştır.Tarık Buğra'nın romanından televizyona aktarılan ve Naşit Özcan'ın yaşamöyküsünden bir kesiti canlandıran İbiş'in Rüyası'nda canlandırdığı İbiş karakteri de unutulmazlar arasındadır. Televizyon dizilerinin yaygınlaştığı dönemde dizi oyunculuğundan uzak dursa da Uzaylı Zekiye, Ana Kuzusu ve Şaban ile Şirin gibi dizilerde rol aldı. Son olarak 2000'li yılların başında, Hamdi Alkan'ın canlandırdığı "Yarmagül" karakterinin dedesini oynadığı Reyting Hamdi televizyon programında kamera karşısına çıktı.1980'de yapılan bir jübileyle 40. Sanat Yılı, 1996 yılında da Atatürk Kültür Merkezi'nde gerçekleştirilen gecede 55. Sanat Yılı kutlandı. Özkul'a 1998 yılında Kültür Bakanlığı tarafından Devlet Sanatçısı unvanı verildi.. Özel YaşamıÖzkul dört kez evlendi ve üç çocuğu oldu. İlk eşi Şadan, ikinci eşi Suna Selen, üçüncü eşi "Tophaneli Örümcek" lakaplı Yaşar ve 1986'da evlendiği eşi Umman Özkul'dur. Oyuncu ve sunucu Güner Özkul'un babasıdır. Güner Özkul'a göre babası "evlilikten korkmazdı ama boşanamamaktan korkardı".Hayatının önemli bir kısmını alkolle savaşarak geçiren Özkul, 1990'lı yılların ortasında alkolü tamamen bıraktı.Demans hastalığı ile yaşayan Özkul, 2003 yılından bu yana evinden dışarıya çıkmak ve kimseyle görüşmek istememektedir. Hastalığı yüzünden geçmişe dair birçok şeyi hatırlamamakta ve ölen arkadaşlarının yaşadıklarını sanmaktadır.2003 yılından bu yana, kendisine ait mütevazı bir evde yaşamını sürdürmekte...

http://www.ulkemiz.com/munir-ozkul-kimdir

Hüseyin Baradan Kimdir

Hüseyin Baradan Kimdir

Hüseyin Avni Baradan (d. 15 Haziran 1932; İzmir - ö. 30 Haziran 2004; İzmir), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu, gazeteci."En iyi kötü kalpli adam" olarak tanınan Hüseyin Baradan; oğlunun ifadesine göre 450 filmde, kendisinin bir röportajında yaptığı açıklamasına göre de 467 filmde oynamış bir sanatçıdır.Gazetecilik ve foto muhabirliği ile başlayan çalışma hayatında, Demokrat İzmir, Hürriyet, Ege Ekspres gazetelerinde çalıştı. İzmir'de bir lokantada otururken, tesadüfen sinemeya başlayan (1950) Hüseyin Baradan, sinemada bazen "kötü adam", bazen "arkadaş canlısı, sevimli dost" karakterlerini başarı ile canlandırmış bir sanatçıdır. 1970'lerde yükselen seks filmleri furyasına uymayı benimsemeyen Baradan; eski mesleği foto muhabirliğine döndü. Bir süre de halkla ilişkiler alanında çalıştı. Ulusal Radyo Televizyon'un İzmir temsilciliğini yaptı. Ege-Koop basın ve halkla ilişkiler anışmanlığı yaparken, sıgara yüzünden hastalanarak, 72 yaşında öldü.Uzun süre sanat hayatına sinema filmleriyle devam eden Baradan, yazdığı kitapta, bir dönem Lütfi Kopan ile Karakediler isimli bir ikili oluşturarak tiyatro yaptıklarını da anlatır.Birçok ödül ve sürekli basın kartı sahibi olan Hüseyin Baradan, İzmir Gazeteciler Cemiyeti ve Foto Muhabirleri Derneği üyesiydi.Eşini kaybettikten sonra (2000) sağlık konusunda gençliğin bilinçlenmesi için de etkinlikler gösteren sanatçı; bir hastanenin onarımı için başlatılan kampanyaya da büyük destek vermişti. 1965 yılında ilk kez başrol oynadığı[3] Hüseyin Baradan-Çekilin Aradan filminin adı yıllarca sinemaseverlerin diline dolanmış adeta bir özdeyiş gibi her yerde söylenir olmuştu. Hüseyin Baradan sanat yaşantısından arda kalan anılarını 1996 yılında kitap haline de getirdi. Bu Gözler Neler Gördü adlı anı kitabı Ege-Koop yayınlarından çıkmıştı. Kabri Manisa yolu üzeri İzmir Bornova ilçe mezarlığındadır.    Artık, Eksik - 2001    Başka Olur Ağaların Düğünü - 1990    Doruk - 1985    Kördüğüm - 1982    Tanrıya Feryat - 1980    Taşı Toprağı Altın Şehir - 1978    Hedef - 1978    Ölmeyen Şarkı - 1977    Kara Murat Denizler Hakimi - 1977    Bizim Kız - 1977    Ağlayan Melek - 1970    Pamuk Prenses Ve 7 Cüceler - 1970    Duyduk Duymadık Demeyin - 1970    İşler Karışık - 1970    Şampiyon - 1970    Söz Müdafanın - 1970    Aşktan da Üstün - 1970    Hancı - 1969    Vatan Ve Namık Kemal - 1969    Tel Örgü - 1969    Garibanlar Mahallesi - 1969    İntikam Yemini - 1969    Sarı Kurdelem Sarı - 1969    Sazlı Damın Kahpesi - 1969    Hayat Kavgası - 1969    Kınalı Keklik - 1969    Esmerin Tadı Sarışının Adı - 1969    Gelin Ayşem - 1969    Osman Efe - 1969    Altın Kalpler - 1969    Ölmüş Bir Kadının Mektupları - 1969    Gül Ayşe - 1969    Gel Desen Gelemem Ki - 1969    Kurşunların Kanunu - 1969    Ağlama Değmez Hayat - 1969    Cilveli Kız - 1969    Ayşecik Yuvanın Bekçileri - 1969    Hüzünlü Aşk - 1969    Yumurcak - 1969    Deli Murat - 1969    Ağla Gözlerim - 1968    Yalan Yıllar - 1968    Çöl Kartalı / Şeyh Ahmed - 1968    Atlı Karınca Dönüyor - 1968    İstanbul'da Cümbüş Var - 1968    Hırsız Kız - 1968    İncili Çavuş - 1968    Menderes Köprüsü - 1968    Efkarlı Sosyetede - 1968    Yasemin'in Tatlı Aşkı - 1968    Köroğlu - 1968    Sarmaşık Gülleri - 1968    İstanbul Tatili - 1968    Çelik Bilek - 1967    Altın Çocuk Beyrut'ta - 1967    Hacı Murat - 1967    Kanlı Takip - 1967    Beni Katil Ettiler - 1967    Bırakın Yaşayalım - 1967    Demir Yumruklu Üçler - 1967    Şark Yıldızı - 1967    Üç Sevdalı Kız - 1967    Yolsuz Mehmet - 1967    Allaha Adanan Toprak - 1967    Yıkılan Gurur - 1967    Silahları Ellerinde Öldüler - 1967    Karanfilli Kadın - 1966    Sırat Köprüsü - 1966    Dağda Silah Konuşur - 1966    Ben Bir Kanun Kaçağıyım - 1966    Yemin Ettim Bir Kere - 1966    Kırık Saz - 1966    Dişi Kartal - 1966    Aşkın Kanunu - 1966    Silahlar Patlayınca - 1966    Kartal Yavrusu Hamido - 1966    Haremde Dört Kadın - 1965    Şakayla Karışık - 1965    Senede Bir Gün - 1965    Cici Kızlar - 1965    Pantolon Bankası - 1965    Zennube - 1965    Tamirci Parçası - 1965    İnatçı Gelin - 1965    Hüseyin Baradan Çekilin Aradan - 1965    Bir Gönül Oyunu - 1965    Şepkemin Altındayım - 1965    Şıngırdak Melahat - 1965    Silahların Sesi - 1965    Öfke Dağları Sardı - 1965    Kanlı Meydan - 1965    Şeytanın Kurbanları - 1965    Hacı Baba - 1965    Kanunsuzlar - 1965    Tatlı Yumruk - 1965    Kocamın Nişanlısı - 1965    Oğlum Oğlum - 1965    Mirasyedi - 1965    Babasına Bak Oğlunu Al - 1965    Yumruk Yumruğa - 1965    Ekmekçi Kadın - 1965    Gözleri Ömre Bedel - 1964    Kader Kapıyı Çaldı - 1964    Kızgın Delikanlı - 1964    Abidik Gubidik - 1964    Koçero - 1964    Kara Şahin - 1964    Halime'den Mektup Var - 1964    İstanbul Kaldırımları - 1964    Kelebekler Çift Uçar - 1964    Öp Annemin Elini - 1964    Keşanlı Ali Destanı - 1964    Döner Ayna - 1964    Fatoş'un Fendi Tayfur'u Yendi - 1964    Filinta Kadri - 1964    Fabrikanın Gülü - 1964    Cübbeli Gelin - 1964    İstikbal - 1964    Yalnız Efe - 1964    Atçalı Kel Mehmet - 1964    Dağlar Bizimdir - 1964    Ayvaz Kasap - 1964    Şahane Züğürtler - 1964    Kadın Berberi - 1964    Son Tren - 1964    Meyhaneci / Can Düşmanı - 1964    Tığ Gibi Delikanlı - 1964    Çapkın Efe - 1964    Gurbet Kuşları - 1964    Adanalı Tayfur Kardeşler - 1964    Tophaneli Osman - 1964    Cici Can - 1963    Üç Çapkın Gelin - 1963    Çalınan Aşk - 1963    Şafak Bekçileri - 1963    Köroğlu-Dağlar Kralı - 1963    Yakılacak Kitap - 1963    Bulunmaz Uşak - 1963    Zifaf Gecesi - 1963    Kendini Arayan Adam - 1963    Adanalı Tayfur - 1963    Can Pazarı - 1963    Menekşe Gözler - 1963    Makber - 1963    Tosun İle Yosun - 1963    Yolcu Reşat - 1963    Bekârlık Sultanlıktır - 1963    İki Gemi Yanyana - 1963    Beyaz Güvercin - 1963    Beni Osman Öldürdü - 1963    Bire On Vardı - 1963    Dişi Örümcek - 1963    Gençlik Hülyaları - 1962    Sahte Nikâh - 1962    Yalnızlar İçin - 1962    Allah Seviniz Dedi - 1962    İkimize Bir Dünya - 1962    Beş Kardeştiler - 1962    Acı Hayat - 1962    Yumurcak Faka Basmaz - 1962    Acı Ve Tatlı - 1962    Ateşli Kan - 1962    Dağlar Bulutlu Efem - 1962    Fosforlu Oyuna Gelmez - 1962    Harmandalı Efem Geliyor - 1962    Şeyh Ahmed'in Torunu - 1962    Şeytan Bunun Neresinde - 1962    İnsan Doğarken Ağlar - 1962    Seni Bekleyeceğim - 1962    Kurşun Yağmuru - 1962    Boşver Doktor - 1962    Bir Milyonluk Macera - 1962    Aramıza Kan Girdi - 1962    Akasyalar Açarken - 1962    Bir Çiçek Üç Böcek - 1962    Kızıl Vazo - 1961    Bitmeyen Mücadele - 1961    Tatlı Bela - 1961    Cilalı İbo - 1961    Gönülden Gönüle - 1961    Çapkınlar - 1961    Kadın Asla Unutmaz - 1961    Sevimli Haydut - 1961    Toto Ali Milyoner - 1961    Yabancı Adam - 1961    Ölüm Kayalıkları - 1961    Vatan Fedaileri - 1961    Şoför Ahmet - 1961    Benim Küçük Meleğim - 1961    Divane - 1960    Ayşem Kınalı Gelin - 1960    Dostluklar Yaşadıkça - 1960

http://www.ulkemiz.com/huseyin-baradan-kimdir

Ahmet Danyal Topatan Kimdir

Ahmet Danyal Topatan Kimdir

Danyal Topatan (d. 1 Ocak 1916; Tarsus, Mersin - ö. 26 Eylül 1975, İstanbul), Türkiye Ermenisi  sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu.Gerçek ismi Danyel olan aktör ortaokul 1. sınıfta eğitimini yarım bırakarak seçimini Yeşilçam'dan yana yaptı ve sinemaya 1953 yılında çekilen Drakula İstanbul'da filmi ile giriş yaptı. Yüzlerce filmde karakter oyuncusu olarak rol aldı. Karaoğlan filmlerinde canlandırdığı Camoka karakteri ile kitleler tarafından tanındı. Topatan, 26 Eylül 1975 tarihinde akciğer kanserinden öldü.Filmografisi    "La cloche tibétaine" (1975) TV mini-dizisinde    Delisin (1975) .... Berber Hasan    Tokmak Nuri (1975) .... Konuk Oyuncu    Çirkin Dünya (1974)    Destan (1974)    Büyük Bela (1973)    Kara Şeytan (1973)    Dağ Kurdu (1973)    Kambur (1973)    Mevlana (1973)    Irmak (1972)    Kan ve Kin (1972)    Benimle Sevişir misin? (1972)    Sabu Hırsızlar Prensi (1972)    Bitirim (1972)    Öldüren Örümcek (1972)    Adanalı Kardeşler (1972)    Allahaısmarladık Katil (1972)    Süper Adam İstanbul'da (1972)    Cemo (1972)    Ölmeyen Adam (1971)    İşte Deve İşte Hendek (1971)    Baybars, Asyanin Tek Atlısı (1971)    Çirkin ve Cesur (1971)    İntikam Kartalları (1971)    Önce Sev Sonra Öldür (1971)    Keloğlan ve Yedi Cüceler (1971)    Vurguncular (1971)    Hayat Cehennemi - Hiç (1971)    Belanın Kralı (1971) .... Beytullah    Gelin Kız (1971)    Bir Teselli Ver (1971)    Malkoçoğlu - Ölüm Fedaileri (1971)    Kara Cellat (1971)    Şeytana Uyduk Bir Kere (1971)    Çeko (1970)    Ceylan Emine (1970)    İki Cesur Adam (1970)    Erkek Gibi Ölenler (1970)    Tarkan: Gümüs Eyer (1970)    Altın Tabancali Adam (1970)    Casus Kıran - Yedi Canlı Adam (1970)    Yanık Kezban (1970)    Yedi Belalılar (1970)    Öksüz Gülnaz (1970)    Erkeklik Öldü mü Abiler (1970)    Kralların Öfkesi (1970)    Piyade Osman (1970)    Yemen'de Bir Avuç Türk (1970)    Kiralik Katiller (1970)    On Kadına Bir erkek (1970)    Canlı Hedef (Kızım İçin) (1970)    Linç (1970)    Yaşamak İçin Öldüreceksin (1970)    Yayla Kızı Gül Ayşe (1969)    Ringo Vadiler Aslanı (1969)    Çifte Tabancalı kabadayi (1969)    Günahini ödeyen Kadın (1969)    Fato - Ya İstiklal ya Ölüm (1969)    Daga Çıkan Kız (1969)    Demir Pençe Casuslar Savaşı (1969)    Köprüden geçti Gelin (1969)    Tarkan (1969)    Demir pençe (korsan adam) (1969)    Serseri kabadayi (1969)    Çakırcalı Mehmet Efe (1969)    Çile (1969)    Ebu Müslim Horasanı (1969)    Tarkan Camoka'ya Karşı (1969)    Fosforlu Cevriye (1969)    Vatansızlar (1969)    Beyaz Mendilim (1969)    Zorro Kamçılı Süvari (1969)    Dişi Eşkıya (1969)    Zorro'nun İntikamı (1969)    Abbase Sultan (1968)    Seyyit Han (1968)    İngiliz Kemal (1968)    Kızıl Maske (1968)    Pire Nuri (1968)    Kaçak (1968)    Maskeli Beşler (1968)    Camoka'nın Dönüsü (1968)    Maskeli Beşlerin dönüsü (1968)    Şeyh Ahmet (1968)    Sürtüğün Kızı (1967)    Silahları Ellerinde Öldüler (1967)    Kuduz Recep (1967)    Benim Adım Kerim (1967)    Harun Reşid'in Gözdesi (1967)    Krallar Ölmez (1967)    Gecelerin Kralı (1967)    Düşman Aşıklar (1967)    At Hırsızı Banus (1967)    Kozanoğlu (1967)    Bizansı Titreten Yiğit (1967)    Şark Yıldızı (1967)    Balatlı Arif (1967)    Eşkiya Celladı (1967)    Killing Caniler Kralı (1967)    Ah Güzel İstanbul (1966)    Namusum İçin (1966)    Senede Bir Gün (1966)    Arslanların Dönüşü (1966) .... Albir    Kanun Benim (1966)    Ölmeyen Aşk (1966)    Karaoğlan - Camoka'nın İntikamı (1966) .... Camoka    Hudutların Kanunu (1966)    Yedi Dağın Aslanı (1966) .... Albir    Hazreti Süleyman ve Saba Melikesi (1966)    Bir Millet Uyanıyor (1966) .... Kara Bilal    At Avrat Silah (1966)    Kibar Haydut (Yalnız Adam) (1966)    Seni Seviyorum (1966)    Silahların Kanunu (1966)    Son darbe (1965)    İçimizdeki Boşluk (1965)    Akrep Kuyruğu (1965)    Karaoğlan-Altay'dan Gelen Yiğit (1965) .... Camoka    Yalancı (1965)    Aşkım Silahımdır (1965)    Haracıma Dokunma (1965)    Dağların oğlu (1965)    Krallar Kralı (1965)    Artık Düşman Değiliz (1965)    Kasımpaşalı Recep (1965)    Sayılı Kabadayılar (1965)    Yahya Peygamber (1965)    Yaralı Kartal (1965)    Şeytanın Kurbanları (1965)    Sayılı Dakikalar (1965)    Muradın Türküsü (1965)    Topkapi (1964) .... Sivil Polis    Gurbet Kuşları (1964)    Erkek Ali (1964)    Abidik Gubidik (1964)    Sahildeki Ceset (1964)    Koçero (1964)    Ağaçlar Ayakta Ölür (1964)    Duvarlarin Ötesi (1964) .... Dede    Keşanli Ali Destanı (1964) .... Izmarit Nuri    Çapkın kız (1963)    Sabah Olmasın (1963)    İki Gemi Yan Yana (1963)    Vahşi Kedi (1962)    Ölüme Yalnız Gidilir (1962)    Seni Bekleyeceğim (1962)    Cehenneme Çevrilen Cennet (1962)    Harmandalı Efem Geliyor (1962)    Bir Haydutu Sevdim (1962) (Aynı zamanda yazdı ve yönetti)    Can Mustafa (Yaralı Kuş) (1961)    Kadın Asla Unutmaz (1961)    Mor Sevda (1961)    Sevimli Haydut (1961)    Acı Zeytin (1961)    İki Yetime (1961)    Oğlum (1961)    Divane (1960)    Üsküdar İskelesi (1960)    Karacaoglan'in Kara Sevdası (1959)    Tütün Zamanı (1959)    Alageyik (1958)    Funda (1958)    Meçhul Kahramanlar (1958)    Lejyon Dönüsü (1957)    Yangın (1956)    Beyaz Mendil (1955)    Drakula İstanbul'da (1953) .... Mezarlık bekçisi    Çete (1950)

http://www.ulkemiz.com/ahmet-danyal-topatan-kimdir

Cemal Hünal Kimdir

Cemal Hünal Kimdir

Cemal Hünal (2 Ekim 1976, İstanbul), Türk oyuncu. Saint Benoit Fransız Lisesi'nde iki yıl okuduktan sonra yaşadığı disiplin sorunu nedeniyle ailesi tarafından İskoçya'ya, Gordonstoun International Summer School'a gönderildi. Lisenin ardından Londra'da tasarım okumaya karar vererek bir süre burada yaşamış ardından oyunculuk eğitimi için Los Angeles'a gitmiştir. Ucla Extension'da, Santa Monica College'de ve London Film School'da tiyatro ve sinema eğitimi almıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nde çeşitli kısa filmlerde rol almıştır. Çağan Irmak'ın yönetmenliğini yaptığı Ulak ve Issız Adam filmlerinde başrol oyuncusu olarak yer almıştır. Bir Zamanlar Osmanlı: Kıyam dizisindeki Murat rolü için Osmanlı tekniğine dayalı dövüş için Polonyalı hocalardan eğitim almıştır. Ayrıca Cemal Hünal TRT Belgesel'de yayınlanan Munyatu'l Guzat programın da sunuculuk yapıyor.Rol aldığı tiyatro oyunları    Öfke (oyun) : John Osborne - Tiyatro Arı - 2012    Aşk Kokusu : Neil Simon - Tiyatro Şenay - 2010Rol aldığı diziler    Asi ( 2007-2009) - Kerim    Kış Masalı (2009) - Ali Murat    Adanalı (2010) - Alex    Seni Bana Yazmışlar (2011) - Yalçın    Bir Zamanlar Osmanlı: Kıyam (2012) - Murat    Osmanlı Tokadı (2013) - Moğol    Tatar Ramazan (dizi) (2013) - Rüstem Sinan    Paramparça (2014) - AlperRol aldığı filmler    Kırmızı (2015) - Umut    Romantik Komedi 2: Bekarlığa Veda (2013) - Mert    Kaos Örümcek Ağı (2012) - Mansur    Ayaz (2012) - Şahin    Romantik Komedi (2009) - (2010) - Mert    Issız Adam : Çağan Irmak - (2008) - Alper    Ulak : Çağan Irmak - (2007) - Ulak İbrahim

http://www.ulkemiz.com/cemal-hunal-kimdir

Alerji nedenleri nelerdir ?

Alerji nedenleri nelerdir ?

Polenler, Ev Tozları, Hayvan Proteinleri ve Tüyleri, Küf Mantarları, Haşereler ve Haşere Zehirleri, Alerjiye neden olan gıdalar, Alerjiye neden olan ilaçlar, İlaca bağlı oluşan alerjinin belirtileri ve Mesleki alerjenler alerji ekenlerinin başında yeralmaktadır.

http://www.ulkemiz.com/alerji-nedenleri-nelerdir-

Kargaların Muhteşem Zekası

Kargaların Muhteşem Zekası

Kargalar şehir hayatına uyum sağlamış, uzun yaşayan, efsanelerle, masallarla ve mitlerle zekasını kanıtlamış, bir çok deneyde kullanılan tanıdık bir kuş ailesini oluşturuyor.

http://www.ulkemiz.com/kargalarin-muhtesem-zekasi

Dünyanın En Zehirli Hayvanları

Dünyanın En Zehirli Hayvanları

Yaşadığımız bu dünya üzerinde binlerce hayvan çeşidi bulunmaktadır. Kimbilir belki de bizim duymadığımız, bilmediğimiz veya görmediğimiz yüzlerce hayvan türü vardır belki.

http://www.ulkemiz.com/dunyanin-en-zehirli-hayvanlari

“Milletimiz Meydanı Darbecilere Bırakmamış, Tarihî Bir Duruş Sergilemiştir”

“Milletimiz Meydanı Darbecilere Bırakmamış, Tarihî Bir Duruş Sergilemiştir”

15 Temmuz darbe girişimine ilişkin mesaj yayımlayan Cumhurbaşkanı Erdoğan, “Milletimizin ülkesine ve iradesine kararlı bir şekilde sahip çıkması karşısında, darbecilerin ne silahları, ne tankları, ne helikopterleri, ne uçakları işe yaramamıştır.

http://www.ulkemiz.com/milletimiz-meydani-darbecilere-birakmamis-tarih-bir-durus-sergilemistir

Düz Duvara Tırmanabilen Elektroyapışkan Robot

Düz Duvara Tırmanabilen Elektroyapışkan Robot

Elektrostatik yüklenme ile duvarlara tutunabilme olayınaı elektroyapışma olarak tercüme edebiliriz. SRI firması tarafından geliştirilen bu robot; ahşap, cam ve metal yüzeylerde dikey olarak yapışarak hareket edebiliyor. Robot 5cm karelik bir alana 1kg tutunma basıncı uygulayabilecek güce sahip. Robotun asıl amacı dış cephe temizliği veya boyaması gibi işlemlerde kolaylık sağlamak. Örümcek adamın böcek versiyonu olarak düşünebileceğimiz bu yeni teknoloji şu ana kadar yapılan testlerde başarılı sonuçlar vermiş. Belli de olmaz ileride insanlara da böyle bir sistem entegre edip, düz duvara tırmandırabilirler. http://www.bilgiustam.com/duz-duvara-tirmanabilen-elektroyapiskan-robot/

http://www.ulkemiz.com/duz-duvara-tirmanabilen-elektroyapiskan-robot

Kayıp Kıta MU

Kayıp Kıta MU

Dünkü 2012’de dünyaya ne olacak yazımda kısa bir değinme yapmıştım bu konuya. Fakat gerçekten derine inilmesi gereken oldukça ilgi çekisi bir konu olduğunu düşünüyorum.

http://www.ulkemiz.com/kayip-kita-mu

Hayat Ne Zaman Başladı?

Hayat Ne Zaman Başladı?

Yeryüzünde yaşamın başlaması nasıl oluştu? İlk bitkilerin karada yetişmeyip, denizaltında geliştiğini biliyoruz. Denizdeki ilk canlılar olan kamçılı, mikroskobik organizmalar çok küçük ve peltemsi yapıları nedeniyle kayalarda iz bırakmadılar. Bunun sonucu olarak, bu organizmaların ne zaman yaşamaya başladıklarını tam olarak bilemiyoruz. Tek hücreli olan bu canlılar, hücre bölünmesi yolu ile çoğalıyorlardı. Zamanla evrim geçirerek daha karmaşık yapılar kazandılar ve bitki ve hayvan yaşamını başlattılar. Dünyamızda oluşan ilk kayalarda fosile rastlanmadığı için kesin olarak bilmemekle birlikte araştırmalar, yaşamın, 3000 milyon yıl önce başladığını belirliyor. 600 milyon yıl öncesine ait kayalarda rastlanan mavimsi-yeşil deniz yosunun, oldukça karmaşık yapıya sahip bir organizma olması, ilk canlılardan, deniz yosununa dek geçen sürenin çok uzun olduğu fikrini vermektedir bize. Bilim adamlarına göre, pelte görünümlü ilk tek hücreli bitki-hayvan karışımı organizma ile, daha gelişmiş tek hücreliler ve çok hücrelilere gelene dek çok uzun bir süre geçti ve bu gelişim çok yavaş oldu. Şöyle ki, kamçılı organizmalar, belli bir evrim sonunda gruplar halinde birleşmeye başladılar ve peltemsi görünümlü bağımsız canlıları oluşturdular. Uzun bir dönemde gerçekleşen diğer bir evrim sonucu bunlar da birleşerek, 2500 milyon yıl içinde, bitki özelliği taşıyan ilk organizma (deniz yosunu) oluştu. Deniz Yosunu Denizi Ne Zaman Terk Etti? Yaklaşık 435 milyon yıl önce, paleozoik dönem’in silüryen bölümünde, dünyanın geçirdiği sarsıntılar sonunda denizlerin, dipleriyle birlikte yükselmeleri, büyük ihtimalle deniz bitkilerinin karaya geçmelerine neden oldu. 100 milyonlarca yıl denizaltı yaşamına alışmış olan bu bitkiler, karaya çıkınca, buradaki yaşama uyum sağlamak için evrim geçirerek, yapısal değişiklere uğradılar. Bu evrim 150 milyon yıl içinde gerçekleşti ve göze zor görülebilen minik yosun, sonunda ormanları oluşturan dev ağaçlara dönüştü. Havadaki oksijen ile yaşayabilmek için büyük bir iç yapı değişikliği geçirdikleri sanılan bu bitkiler, açık havada, denizdekine kıyasla daha elverişli bir ortam bulduklarından çabuk gelişip, yeni şekiller aldılar. Denizaltı ortamının, bitki ve hayvan çeşidi nedeniyle verimli olması, bu toprağın karaya çıkması ile, bitkilerin uygun ortama kavuşarak gelişmelerine yol açtı. Belkemiği Olan İlk Hayvanlar (dev deniz salyangozları) Ne Zaman Oluştu? İlk belkemiği olan hayvanlar, denizde gelişmiştir. Daha gelişmiş hayvanların ve insanın oluşumunu da etkilemesi açısından bu, önemli bir olaydır. Belkemikli iskelete sahip ilk canlı ainiktozoon’un baş ve gövdesi bir olup, omurga yapısı oldukça ilkeldi. Fosilleri de bulunan bu canlı, büyük ihtimalle ilk omurgalı balığın atası niteliğini taşıyor. Çene kemiği olmayan bazı “zırhlı” diyebileceğimiz balık türleri, deniz dibinde ağızları açık olarak yüzerek besin arıyorlardı. Bu balık türleri, çabuk bir evrim sonunda bugünkü şekilleri bulduklarından, eski hallerine oldukça benzer bir görünüm taşımaktadırlar. Kabuklu Balık, Denizde Ne Zaman Yaşadı? Ormanların kömür yataklarına dönüştüğü dönemde, deniz altında yeni tür bazı omurgalı balıklar gelişiyordu. İlk balıklar, ainiktozoon örneğinde olduğu gibi, çeneleri bulunmadığından, çiğneyemiyor, avlarını ancak yutarak beslenebiliyorlardı. Ama, bundan yklaşık 400 milyon yıl öncesi dönemde, çene ve dişleri olan balık türleri gelişmeye başladı. Uzun başları, üzeri yumrular bulunan ve kemiksi tabakalarla kaplı bedenleri bulunan bu hayvanları, ön kısımlarındaki kemiksi kılıf, koruyordu. Çok küçük olmalarına karşın, bazı türleri, örneğin dinichthys, 6 metre uzunluğa sahipti. Öte yandan ıstakoz ve karidesi andıran bazı garip şekilli kabuklulara da rastlanıyordu. Daha sonra kabuksuz deniz yaratıkları da belirdi. Bunlar, hem solungaçları, hem de akciğerleri ile soluk alıyorlardı. Bu özellik, söz konusu hayvanların, zaman zaman denizden çıkarak karada da yaşamaları ile yani her iki ortamda da yaşayabilen canlılar durumuna gelebilmeleri açısından, önem kazanıyor. Dev Deniz Salyangozları Ne Zaman Yaşadı? Paleozoik dönem’in kambriyum bölümüne ait hayvan fosilleri, üç bölmeli deniz böceği türünün, bedenlerinin yumuşak kısımlarını korumak amacı ile kabuk geliştiren ilk hayvanlardan olduğunu kanıtlamaktadır. Bu hayvanların dev boyuttaki örneklerinden biri olan sedefli deniz helezonu, parlak ve renkli kabuklu, uzun bir koni görünümünde idi ve 4 metre uzunluğa sahipti. Yırtıcı olan bu hayvan, denizaltında izlediği avını, kıskaçları ile yakalardı. Günümüzün ahtapotu ile mürekkep balığı, bu hayvan soyundan gelmiştir. Sedefli deniz helezonunun değişik dönemlerin kayalarından alınan fosil örnekleri incelendiğine, bu hayvanın çok ilginç bir evrim geçirmiş olduğun görürürz. İlk sedefli deniz helezonları, uzun koni biçiminde ve düz birer kabuğa sahip iken, zamanla bu kabuğun kıvrılarak spiral şeklini aldığı gözlenmektedir. Buna neden, bir şeyin sürüklenmek yerine, kıvrılarak daha kolay yol almasıdır. İlk Kara Hayvanları Ne Zaman Oluştu? Karada ilk hayvanların oluşması için, önce bitkilerin karaya geçmesi gerekiyordu. Bu, otyiyenlerin, et yiyen hayvanlardan önce belirmesini şart koşan yaşam zincirinin bir gereğidir. Çünkü, ot yiyenler olmadan, etyiyenler beslenemez. Ot yiyenlerin beslenebilmeleri ise, bitki örtüsünün gelişmesine bağlıdır. 400 milyon yıl önce, kayaların varlığına karşın, yeryüzü gene de yeşilliklerle kaplı idi. Hayvanları barındırabilecek bu ortam gelişince, sudan çıkan bazı hayvanlar karaya uyum sağlamaya başladılar, Bu ilk hayvanlar, büyük bir ihtimalle yengeçler, örümcekler, hamamböcekleri ve kırkayaklardır. İlk uçan hayvan da hamamböceğidir. Günümüzün uçan böceklerinden çok farklı olan o dönemlerin böceğine bir örnek olarak altı kanatlı Stenodictya’yı verebiliriz. Yırtıcı olan bu böcekler, küçük hayvanları yakalamak amacıyla ormanlarda dolaşırlardı. Balık Ne Zaman Hem Karada, Hem De Denizde Yaşadı? Bunan 350 milyon yıl önce, kömür yataklarının oluştuğu döneme yakın bir zamanda, bazı balıkların atalarından farklı olarak, yüzgeçlerden başka ilkel bir akciğerle doğdukları biliniyor. Böylece, başlarını kısa bir süre için de olsa, suyun dışında tutabilen bu canlılar, büyük olasılıkla, rastlantı sonucu, karaya vurup, orada canlı kalmayı başarabildiler. Bu, balığın yepyeni ve tehlikeler içeren bir ortamdaki ilk deneyimi oldu. Yeryüzünün sarsıntı geçirerek, denizlerin karalara dönüştüğü dönemlerde, karaya vuran balıklardan akciğere sahip olanların kurtulduğu ve yüzgeçleri ile sürünerek bir su birikintisinden diğerine gittikleri, böylece yaşamlarını sürdürdükleri anlaşılıyor. Bunlardan, karadaki en yakın çalılığa sığınanlar, giderek karada daha uzun süre yaşamayı başarabildiler. Balıklarla büyük yapı benzerlikleri olan bu hayvanlar (amfibianlar), hem deniz, hem de karada yaşayan hayvanların atalarıdırlar. Bedenlerini kaplayan pullar, bunun kanıtıdır. Bazı türlerde görülen karın çevresini kaplayan sertleşmiş pullar ise, bu hayvanların karada sürünmeleri sonucu oluştu. Ayrıca, bu canlıların kafa ve çene biçimleri, balıktan geldiklerinin başka bir göstergesidir. Tıpkı günümüzün kertenkeleni gibi, sudan ara sıra çıkarak yakındaki küçük hayvanlarla beslenen bu hayvanda küçük hayvanlarla beslenen bu hayvanlar, denizden fazla uzaklaşamıyorlardı. Buna neden, sert kabuklu yumurta yumurtlamayı henüz öğrenememiş olmaları ve yavruların denizde oluşup, ilk dönemlerini orada geçirmeleri idi. Bu belki de, denizde daha kolay besin bulabilmelerinden kaynaklanıyordu. Balıkların, Günümüzdeki Örneklerinin Oluşumu Ne Zaman Başladı? Dev sürüngenlerin yaşadığı, bundan 200 milyon yıl öncesi ile 100 milyon yıl öncesi arasındaki süre içinde, denizdeki yaşamda büyük değişiklikler oldu ve kabuklu deniz varlıkları ortadan kayboldular. Bu dönemde oluşan kıkırdaklı balık türleri (köpekbalığı, tırpana, vatoz gibi) kemik yerine kıkırdaktan oluşan bir iskelet yapısına sahiptirler. Bu balık türleri giderek hem sayıca hem de boyut olarak büyüdüler ve yavaş yavaş çeşitli türlerdeki kemikli balıkları oluşturdular. Bu balıkların çok yaygınlaşmasına neden, yüzme ve avlanma konusunda geliştirdikleri yeteneklerdir. Böylece bir süre sonra, bu balıklar, bugünkü şekillerini aldılar. Aslında, tüm kemikli balıklar, bundan 100 milyon yıl önce okyanuslarda oluştular ve bugüne de fazla bir değişime uğramadan özelliklerini sürdüler. Aynı şeyi dev deniz kaplumbağası için de söyleyebiliriz. Sürüngenlerin Yaşadığı Dönem Ne Zaman Başladı? Dev sürüngenler olan dinozorlar, bundan 100 milyon yıl önceki mezozoik dönem de yaşadılar. Kömür yataklarının oluştuğu dönede denizden çıkan ve hem kara hem de denizde yaşayabilen hayvanlar, zamanla, sert kabuklu yumurta yumurtlamayı başararak, artık suya eskisi kadar gereksinim. Duymamaya başladılar. İşte böylece, bundan 300 milyon yıl önce, ilk sürüngenler oluştu. İlk sürüngen sayılan seymourla küçük bir havyandı. Jeolojik araştırmalar, bu canlının, kuzey kutbu’na yayılmış olduğunu gösteriyor. En eski sürüngen türünden biri de, 2 metre boyundaki dev moschop’tur. İlk sürüngenler büyük bir hızla çoğalıp, grup grup yeryüzüne dağıldılar. Daha sonra, dinozorların atası sayılan ve “ayak büyüten ilk sürüngen” olma özelliği taşıyan küçük saltoposuchus gelişti. Bu dönemde beliren kaplumbağa ve diğer küçük sürüngenler, daha sonra gelişen timsah ve yılanlara geçişi temsil ektikleri için, büyük önem taşırlar. Günümüze dek gelen hayvanların çoğunluğu, mesozoik dönemde gelişmeye başlamıştır. Memeliler için bile aynı şey söylenebilir. Memelilerden cynognathus, damarlarında sıcak kan doluşan ilk hayvandır. Etyiyen dinozorların ataları ne zaman gelişti? Sürüngenlerin gelişim döneminde, doğa büyük bir üretici idi. Sürüngenlerin her tipi, doğa koşullarının sınavından geçiyor, gücü olan türler kalarak evrimleşirken, zayıf ve dayanıksız türlerin soyu tükeniyordu. Bu gelişmelerin en başarılılarından biri, kuşkusuz saltoposuchus’tur. Küçüklüğüne karşın, çok canlı bir havyan olan bu sürüngen, ayağa kalkarak güçlü arka ayakları üzerinde yürümeyi ve pençe benzeri çıkıntıları olan ön ayaklarını, avını yakalamak amacıyla kullanmayı öğrendi. Sonuçta, sivri dişlerinden başka, iki savunma ve saldırma aracı daha kazanan bu hayvan, büyük avlara saldırmaktan bile kaçınmıyordu. O dönemler için kısa bile sayılabilecek bir süre içinde, söz konusu hayvandan türeyen tüm dinozorlar, günümüzün kuşlarını ve timsahlarını oluşturdular. En büyük sürüngenlerin soyu ne zaman tükendi? Bundan 75 milyon yıl önce , dev sürüngenlerin birdenbire yok olması çok ilginçtir. 100 milyon yıl dünyamızda yaşayan bu hayvanların, böyle ortadan kalkmalarının ne gibi nedenleri olabilir? Bu konuda çeşitli görüşler olmakla birlikte, akla en yakın geleni hava koşulları ile yeryüzü şekillerindeki değişikliklerdir. Dağların belirlenmesi ile ortaya çıkan soğuk havalar, dengeli ısıda yaşamaya alışkın olan dinozorların ölümüne yol açtı. Ayrıca, dinozorların baş besini olan ve ot içeren bitki örtüsünün, yerini, kalın gövdeli ağaçlara bırakması da bir başka neden olarak gösterilebilir. İlk memelerinin, dinozorların koruyamadıkları yumurtalarını yemeleri de, memeliler gelişirken yeni yavru çıkaramayan dinozorların soyunun tükenmesine yol açmıştır. Sürüngenler ne zaman uçtular? 130 milyon yıl önceden kalan fosiller, bize, kanatlı sürüngenlerin varlığını kanıtlıyor. Ama, tıpkı dinozorlar gibi, bu hayvanlarda, 75 milyon yıl önce birdenbire ortadan kayboldular, Bunun nedeni henüz tam olarak anlaşılamamıştır. Uçan sürüngenlerin en eskisi ve yaygın olanı Dimorphodon’du. Dev bir yarasa görünümü taşıyan bu hayvanın yalnızca başı 22 santim idi. Dümen olarak kullandığı garip bir de kuyruğa sahip olan bu hayvan, soyunu çabuk tüketmiştir. Onu izleyen diğer kanatlı sürüngenler, Nhamphorhynchus ile, türünün en büyük ve iyi uçabileni olan Pteranodon’dur. Açtığı zaman 7 metreyi bulan kanatları ile deniz üzerinde uçarak balık avlayan bu hayvan, kanatlarından dolayı karada iyi yürüyemiyor ama, havada çok hızlı gidiyordu. Kuşların ataları ne zaman oluştu? Biraz gariptir ama, kuşların ataları uçan sürüngenler değil, daha değişik bir tür sürüngen olan Sauria’dır. Bu canlılardan günümüze en ayrıntılı fosili kalan ise, 130 milyon yıl önce, dinozorların döneminde yaşayan Archaeopteryx’tir. Bir penguen büyüklüğünde olan bu hayvan, yarı kuş, yarı sürüngen görünümünde idi. Sürüngenlerle benzerliği, pençe görünümlü parmakları ile yirmi eklemli kemikten oluşan kuyruğu ve üzerinde dişler bulunan çene kemiğinden kaynaklanıyor. Ama, bedenini kaplayan tüyler, tümüyle yeni bir özellikti. Kanatları, eski uçan sürüngenler gibi, iki deri parçası değil, tüylerle kaplı ve hayvanın uçarken açıp kapadığı bildiğimiz kuş kanatlarına benziyordu. Bu yeni canlıların diğer önemli özelliği ise, yavrularının canlı olarak doğurup, kendi avını yakalayabilene dek, onlara bakıp, süt vermelerdir. Bu, yumurtasını yumurtladıktan sonra artık onunla hiç ilgilenmeyen dinozordan çok farklı bir özelliktir. İlk memelilerden günümüze fazla fosil kalmamakla birlikte sürüngenler döneminde yaşayan ve fareye benzeyen morganucodon ile kirpiye benzeyen prodiacon, memelilere örnek olarak verilebilir. İlk kez bitki ile beslenen memeli taeniolabis’tir. Diğerleri, genelde böcekler, salyangozlar ve sülüklü böceklerle karınlarını doyuruyorlardı. Dev memeliler ne zaman yaşadı ? 75 milyon yıl önce dinozorların ortadan kalkması ile birlikte memeli hayvanlar büyük bir gelişim gösterdiler. Çoğunluğu kemirgen olan küçük memelilerden, et yiyen ve ot yiyen olmak üzere iki ana kolda, pek çok tür oluştu. Otyiyen memeliler, kısa sürede sayıca ve boyca büyüdüler, bildiğimiz koyun boyuna geldiler. Bu dönemin en ilginç ot yiyeni ise Pantolambda’dır. 115 santim uzunluğundaki bu hayvandan başka, yaklaşık 3 metre uzunluğunda olan barylambda da dönemin tipik hayvanlarındandır. Bol yiyecek ve uygun hava şartları sonunda, dev boyutlara ulaşan otyiyen memelilerin en büyüğü ise Baluchitherium’du. Bu dev gergedanın fosillerinden anladığımıza göre, boyu beşbuçuk metre idi ve ağaç gövdesini andıran dört sağlam ayağının üzerinde dururdu. 38 milyon yıl önceki dünya ortamında yaşayan diğer bir otyiyen de, 4 metre boyundaki Brontotherium’du. Belki de bu hayvanlar kendi ağırlıklarını taşıyamadılar, tam olarak bilinemiyor. Ama gerçek olan, bu otyiyenlerin zamanla güçten düştükleri ve sonunda yok olarak, yerlerini daha güçlü türlere bıraktıklarıdır. Hayvanların evrimi tarihinde, ender olsa da, böyle aşırı büyüyerek, sonunda kendi soyunu tüketen canlılara rastlandı. İlk mamuta ne zaman rastlandı? Mamut, bildiğimiz filin gerçek atası olmakla birlikte, ikisinin aynı kökenden geldikleri söylenebilir. Enon jelojik dönem’de yaşaması nedeniyle, mamutun, insanla aynı dönemde oluştuğu söylenebilir. Bu hayvana ait ayrıntılı fosiller, Sibirya’da bulundu. Onbinlerce yıl önce yaşayan ve çok az bozulmuş bir mamut ölüsüne, 1899 yılında Sibirya, berezovka’da rastlandı. Buz buzların çözülmesi sonucu koku çıkarınca, çevreden geçen köpeklerin dikkatini çekti ve yapılan kazı ile çıkarıldı. Uzmanlar, mamutun kıllarının, derisinin, hatta kanının olduğunu belirttiler. Hominidler ne zaman ortaya çıktılar? Bilim adamlarının çoğu, insanın ilk atası sayılabilmek canlıların, pleistosen (4.dönem)’den önce gelen dönemde oluşmaya başladığını düşünmekle birlikte, bazı bilginler, ilkel insanın daha önceki dönemlerde de yaşadığı fikrinde birleşiyorlar. Bu bilim adamlarına göre, Pleistosen dönemi’nde pek çok zorluklarla savaşarak yaşamını ve gelişimin sürdüren insanın ataları, özellikle vahşi dev hayvanlara karşı savaşım veriyorlardı. O zamana dek çoktan ortadan kalkan kılıç dişli kaplan ve mağara ayısı, yerini, bugün hala soyunu sürdüren aslan ve leopar gibi yırtıcılara bıraktığından, ilk insan vahşi bir ortamda yaşamını sürdürüyordu. O dönemde de, yaşamakta olan mamut, ilk insanların en iyi besin kaynağı idi, büyük ve gıdalı olan bu hayvan, ilkel kavimlerin uzun süre aç kalmamasına yarıyordu. O halde, insanın atası sayılan bu yeni ve zeki canlı nereden gelmişti? Bu hem kolay, bir bakıma da zor sorunun yanıtını, günümüze kalan fosillerden bulmaya çalışıyoruz. Fosiller, ilk insanların daha önce evrim geçiren bir maymun türünün, zamanla yeni evrimler geçirmesi ile oluştuklarını açıklıyorsa da, evrim tarihinde, mucize gibi gerçekleşene bu ani zeka artışı ve hayvanlarınkinden çok gelişmiş beyinin ortaya çıkışı, gerçekten ilginçtir. (Editör: Allah’a inanmayana ilginç gelir tabi) Çok eski dönemlerde belirip, zamanla evrim geçiren ve türlere ayrılan maymunun belli bir türü, insanı andırıyordu. (Editör: Yok artık!) Fosiller üzerinde yapılan araştırmalar, bu maymun türünün, son jeolojik dönemde, dik yürümesini öğrenmekle kalmayıp, bazı ilkel araçlar da yaptığını ortaya çıkardı. Özellikle, avını yakalamak ve vahşi hayvanlarla savaşmak amacıyla silah üreten bu insanın ilk atası Hominid idi. (Editör: Heh sonunda insanın atasını maymuna bağlandı, sabırla devam edelim) Yeni bulgular, Hominid’lerin, üçüncü Dönem’in son bölüm ile son jeolojik dönem arasındaki süre içinde yaşadıklarını gösteriyor. Bir zamanlar, insan yaşamının yalnızca 600.00 yıl önce başladığı görüşünün yaygın olmasına karşın, bugün, pek çok bilim adımı, insanın ilk ataları sayılabilecek hominidlerin, bir milyon yıl önce yaşamaya başladıklarını kabul ediyor. Son jeolojik dönem’de gelişimini sürdüren insanın atası, önce Pithecanthropus, sonra Neandertal Adam ve en son Homo saplens şekillerini aldı. Neandertal Adam Ne Zaman Ortaya Çıktı? Pithecanthropus (homo Erectus), taştan küçük aletler yapabilecek zeka seviyesine gelmişti. Oval şekilli bir taşı, bir sopanın ucuna bağlayan Homo erectus, böylece ilk baltayı yaptı. İnsanın ikinci atası sayılan sinanthropus, daha da gelişmiş bir beyine sahipti. (Editör: İlk atası çok inandırıcı olmadı, şimdi ikinci atasına geçtik) Neandertal adam’ın oluşması için ise, daha 400.000 yıl geçmesi gerekti. İnsanın bu atası, artık bitki, sümüklü böcek ve salyangozlarla beslenmeyi bırakarak, avladığı hayvanların etleri ile karnını doyurmaya başladı. Bu adı almasına neden, fosillerinin 1856 yılında Almanya’nın neanderthal vadisi’nedi bulunmuş olmasıdır. Daha sonra, Avrupa’nın çeşitli bölgelerinde de fosillerine rastlanan bu ilkel insanın boyu, ancak 1.55 metre idi. Tıknaz yapısı ve güçlü kasları olan neandertal adam’ın kafatası yapısı, bir maymununkini andırıyordu. Göz çukurları derin, elmacık kemikleri çok geniş ve çıkık, çene ve alnı kısa idi. Ayrıca kısa bir boyu vardı. Tüylerle kaplı bedeni ve maymun benzeri çehresi ile vahşi ve kaba görünümü olmasını karşın, günümüzün insanı ile aynı büyüklükteki bir beyine sahipti. Zekâsının belli bir oranda gelişmiş olduğunu, tahta, kemik ve çakmaktaşı gibi maddeleri oyarak yaptığı aletlerden anlıyoruz. (Editör: Hayatımda bu kadar deli saçması birşey görmedim; sitede bu yazılanlara yer vermemizin sebebi bazı bilim adamlarının nasıl düşündüğünü göstermek içindir. Aslında insanın maymundan geldiği gibi bir saçmalığın asla mümkün olamayacağı  dünyanın önde gelen en meşhur bilim adamları tarafından ispat edilmiş ve tüm ülkelerce kabul görmüştür. Çünkü evrim teorisine delil olarak kazılarda çıkartılan kafataslarının bu insanlar tarafından hazırlanıp gömüldükleri ortaya çıkartılmıştır. Bu nedenle eskiden bazı ders kitaplarına gerçekmiş gibi girmiş olan bu ifadeler artık tamamen çıkartılmıştır. Günümüzde bu görüşler, bazı bilim adamlarının sığ düşünceleri olarak tarihe not düşülmüştür. Evrim teorisinin yakın gelecekte “teori” statüsünden de çıkartılıp, sadece “hipotez” yani bilimsel niteliği doğrulanmamış bir fikir olarak görülmesi düşünülmektedir.) Kısaca asıl olan gerçekliğe Kur’an-ı Kerim mealinden yer vermek gerekirse; “Hz. Adem , yeryüzünde ilk insan ve ilk peygamber, bütün insanların babasıdır. Çesitli memleketlerden getirilen toprakları melekler su ile çamur yapıp, insan şekline koydular. Mekke ile Taif arasında 40 yıl yatıp salsal oldu. Yani pişmiş gibi kurudu. Önce Muhammed aleyhisselamin nuru alnına kondu. Sonra Muharrem’in onuncu Cuma günü ruh verildi. Her şeyin ismi ve faydası kendisine bildirildi.” İŞTE ASLOLAN BUDUR.

http://www.ulkemiz.com/hayat-ne-zaman-basladi

Alternatif Besin Kaynağı Olarak: Böcekler

Alternatif Besin Kaynağı Olarak: Böcekler

Bizlere genellikle iyi olmayan izlenimler veren böcekler aslında besin olarak çok faydalıdır. Bilim adamları beslenme alışkanlıklarımıza böcek ve haşerleri katmamızı şiddetler önermektedir.

http://www.ulkemiz.com/alternatif-besin-kaynagi-olarak-bocekler

Din ve İnsanın İç Dünyası Arasındaki İlişki Nasıldır?

Din ve İnsanın İç Dünyası Arasındaki İlişki Nasıldır?

Dindarlıkta insanın kendinden üstün olan ‘’aşkın’’ bir varlığa bağlanışı söz konusudur. Bu aşkım varlığın insan psikolojisine etki etmesi kaçınılmazdır.

http://www.ulkemiz.com/din-ve-insanin-ic-dunyasi-arasindaki-iliski-nasildir

Dolaşım sistemi nedir ? Dolaşım sisteminin görevleri nelerdir ?

Dolaşım sistemi nedir ? Dolaşım sisteminin görevleri nelerdir ?

Dolaşım sistemi veya kardiyovasküler sistem maddelerin vücuttaki dolaşımını sağlayan organ sistemidir.

http://www.ulkemiz.com/dolasim-sistemi-nedir-dolasim-sisteminin-gorevleri-nelerdir-

Yengeçler hakkında bilgi

Yengeçler hakkında bilgi

Yengeç, on bacaklılar (Decapoda ) takımından Brachyura infra takımını oluşturan kabuklu türlerin ortak adı. Tipik olarak çok kısa bir kuyrukları vardır, karın ise toraksın altına gizlenmiştir.

http://www.ulkemiz.com/yengecler-hakkinda-bilgi


Akreplerin özellikleri

Akreplerin özellikleri

Akrep, örümceğimsiler sınıfının Scorpiones takımını oluşturan genellikle sıcak ve nemli bölgelerde yaşayan, vücutları sert kitin bir tabaka ile örtülü, kıvrık ve kalkık kuyruğunda zehir iğnesi bulunan eklembacaklılara verilen ad. 2009 yılı rakamlarına göre akreplerin yaşayan 1753 türü bulunur. Türkiye'de 11 cinste toplanan 23 türü bulunur. Dünyanın en uzun birinci akrebi 23 cm boyuyla Heterometrus swammerdami, ikincisi ise 20 cm boyuyla Pandinus imperator türleridir. Teraryumda bakılan bazı akrepler 8 yıla kadar yaşasa da, doğada ömürleri bundan daha kısadır. Akrepler, araknoloji bilim dalı içerisinde araknologlar tarafından incelenir. Karlı bölgeler hariç hemen hemen her yerde, ormanlık bölgelerde, çöllerde, taşlık ve kayalık yerlerde yaşarlar. Genellikle tropikal ve tropik altı iklim kuşaklarında yaygındır. Akrepler fazla sıcaklığa duyarlı ve neme bağımlı olduklarından her zaman ılık ve ıslak bölgeleri tercih ederler. Gündüz, taşların altında, duvar yarıklarında, kurumuş ağaç kabukları altında ya da yer altında kazdıkları dehlizlerde rastlamak mümkündür. Geceleri aktiftir. Kaygan yüzeylere tırmanamaz. Habitatına göre akrep sınıflandırması: Topraküstü akrepleri Ağaç akrepleri (arboreal akrepler) : Ağaç yarıklarında ve ağaçların kabukları arasında bulunurlar. Avustralya'da Liocheles australiensis türünden akrepler bir kozalıklı ağaç türünün (Araucaria huntsteinii) 40 m üstünde yaşarlar. Taşaltı akrepleri (litofilik akrepler) : Taş altlarında kaya yarıklarında yaşarlar. Toprakaltı akrepleri Kumcul akrepler (psammofil akrepler) : Çöl gibi yumuşak kumlu ortamlarda yaşarlar ve geniş tarsal tırnaklar ile birçok sert uzun kıl (macro-setae) taşırlar. Uroplectes, Opistophtalmus ve Parabuthus cinslerinden akrepler bu gruptandır. Kazıcı akrepler (fossorial akrepler) : Yengeç benzeri geniş chela bulunur. Kısa sert ve kuvvetli bacaklara sahiptir. Cheloctonus, Karasbergia ve Lisposoma cinslerinden akrepler kazıcıdr. Morfoloji ve Fizyoloji Karakteristik yapıları ile çok kolay tanınan ve uzunlukları 13–220 mm arasında değişen eklembacaklılardır. Yaşadıkları ortama göre saman renginden sarıya, açık kahverenginden siyaha kadar değişen tonlarda renklere sahiptir. Sırttan ve karından (dorso-ventral) basık olup vücutları, başlıgöğüs ve karın olmak üzere iki bölümden oluşur. Başlıgöğüs Başlıgöğüs (cephalothorax ya da prosoma), "gövde" olarak da nitelendirilir. Baş ile göğsün kaynaşmasıyla oluşmuş tek parça segmentsiz yapıdır. Nispeten kısa, sırt taraftan da tek parça bir zırh ya da baş kalkanı (karapaks) denilen kabukla örtülüdür. Bir çift pedipalp, bir çift zehir çengeli ya da keliser (chelicera) ve dört çift bacak bulunur. Erkek akreplerin pedipalpleri daha ince yapılı olmasıyla dişilerden ayrılırlar. Pedipalp Pedipalp : Başlıgöğsün önünden iki yana doğru uzanan ve bacak ( = kol) gibi görünen bir çift pedipalpleri vardır. Bütün ektsremitelerin en büyüğü ve en kalınıdır. Bunlar, makas formunda adeta eğitilmiş organellerdir. Avlarını yaralamak, yakalamak ve ezmek için bu organelleri kullanırlar. Ayrıca dokunum organı görevi de görürler. Pedipalplerin üzerinde havadaki titreşimleri algılayan ve trichobothrium olarak adlandırılan küçük duyu tüyleri bulunur. Trichobotrium’un alt kısmı fincan gibi ve ince uzun tek bir tüy bulunmaktadır. Pedipalpler, coxa, trochanter, femur, patella, tibia ve tarsus olmak üzere beş bölümden oluşur. Kalça (coxa), başlıgöğse eklenmiş pedipalpin ilk proksimal segmentidir. Uyluk bileziği (trochanter), coxa ile femur arasında ikinci segment olup kısadır. Uyluk (femur), trochanter ile patella arasında uzun ve silindirik üçüncü segmenttir. Baldır (tibia) kısmında dikenlere benzer oluşumlar bulunur. Pedipalplerin kıskaçlı dördüncü ve beşinci segmentine kıskaç ya da makas (chela) denir. Chela’ yı oluşturan bu kıskaçların üst bölümü sabit, alt kısmı ise hareketlidir. Hareketli veya eklemli parmağı olan dördüncü segment tarsus olup büyük ve çok net bir şekilde görülür. Kıskaçların şekli türlere göre değişiklik gösterir. Buthidae familyasında tarsuslar tipik sıralı dişlerle doludurlar. Akreplere özgü olarak tarsusda abduksiyon kas bulunmaz. Tarsusun açılması, başlıgöğsün dorso-ventral yönde kontraksiyonu ve buna bağlı olarak hidrostatik basıncın artmasıyla gerçekleşir. Tibia, beşinci ve son segment olup sabit, hareketsiz kalın kısımdır. Keliser Keliser (chelicera) : Pedipalplerin hemen ventralinde yeralan ve onlara oranla çok daha küçük olan başlıgöğsün ilk çift ekstremitesidir. Coxa, tibia ve tarsus olmak üzere üç segmentten oluşmuştur. Genelde pençe tırnaklı çeneler halindedirler. Familyasına bağlı olarak değişkenlik gösterir. Son iki segment (tarsus ve tibia) hareketli parmak (tarsus) ve sabit parmak (tibia) tarzında kıskaçlı bir makas oluşturacak şekilde birbirlerine eklemlidir. Bunlardan birinin çevresi sarılmış gibidir ve karapaks sınırı ile örtülüdür. İkinci segment biraz daha uzun olup üst kısmı dışa doğru konvekstir (dışbükey). İç yüzünde ise ince dikenimsi kıllarla (setea) kaplı yakalama işlemine yarayan dişe benzer oluşumlar vardır. Üçüncü segment hareket edebilen parçadır. Bu parça yakalama işlemi için ikinci makası taşıyan segment (coxa) olarak ifade edilir. Bu kısım eğilip bükülür ve avını emmeden önce yakalamaya yarar. Fakat iki nokta arasındaki uzaklık nedeniyle dinlenme esnasında sabittirler. Bu parçalardaki dişler sınıflandırmada dikkate alınır. Zehir çengelleri, avlarını tutmaya ve bazen de birbirlerine sürtülmek suretiyle ses çıkarmaya yararlar. Bacak Bacak: Her göğüs halkasında bir çift olmak üzere dört çift bacak vardır. Geniş bir coxa ile başlayan bacaklar yedi eklemlidir: coxa, trochanter, femur, patella, tibia, basitarsus ve telotarsus. Bacakların en uçtaki tarsal segmentinde tırnaklar (vantuz) bulunur. segmentler ince membranla birbirlerine bağlanırlar. Bacaklar, birbirlerine yakın olarak başlıgöğsün alt kısmından çıkarlar. En küçük olan birinci coxa, ikinci coxa ’ nın köşeleri arasında yer alır. En uzun coxa, dördüncü coxa’dır. Başlıgöğsün ventral yüzeyinde birinci ve ikinci coxa’ da kitinli plaklar ve salgı bezleri vardır. Bu oluşumların sindirim olayında önemli görev yaptıkları düşünülmektedir. Akrep yürüdüğünde tarsus ile son iki segment ağırlığı çeker. Bacakları, hareket ve kazma organı olarak kullanırlar. Dişi akrepler bacaklarını yavruların hareket etmesinde kullanırlar. Bacaklar üzerinde yerdeki titreşimleri algılamaya yarayan ince tüyler bulunmaktadır. Gözler Gözler: Akrepler, karapaks üzerinde bir çift basit median göz ve her biri lateralde bulunan iki ile beş çift arası bir grup küçük göz taşırlar. Median gözler, genellikle aynı yönde alttaki oküler tümsek üzerinde karapaksın anterior sınırından sonra, birlikte yerleşim gösteririler. Median gözler, iki tabakadan oluşmuştur. Lateral gözler, karapaksın ön kısmında köşelerde bulunur. Eşit büyüklükte beş, dört, üç ve iki küçük osellerin grup halinde birleşmesi sonucu oluşmuştur. Bazı türlerde bu gözler körelmiştir. Bazı mağara ve mesken türleri (Sotanochactas elliotti) gözsüz de olabilir. Göz sayısı ve dağılımı tür ayrımında değerlendirilir. Karın Karın (abdomen ya da opisthosoma) : preabdomen (ya da mesosoma) ve postabdomen (ya da metasoma) olarak iki bölüme ayrılır. Ovaryum içinde gelişmenin ilk döneminde, sekiz segmetli olan preabdomen ilk yedi segmentinde, sonradan kaybolan ekstremite taslaklarına sahiptir. Küçük taslaklar halinde beliren abdomen ekstremiteleri sonradan kaybolduklarından yetişkin hayvanlarda preabdomen ve postabdomen tamamen ekstremitesizdir. Preabdomen Preabdomen : Genelde "karın" kelimesi daha çok bu bölüm için kullanılır. Başlıgöğse bütün genişliğiyle bağlanan preabdomen yedi geniş halka segmentten oluşur. Bu segmentlerin sırt taraflarında tergit, karın taraflarında sternit adı verilen kitin plak bulunur. Preabdomenin birinci segmenti dar sternitlidir. Bu sternitin ortasında, serbest kenarı yuvarlak ve ortası yarık olan eşey kapağı (genital operculum) bulunur. İkinci sternit üzerinde dokunum ve iz bulma görevi yapan bir çift tarak (pecten) organı, 3, 4, 5 ve 6. halkalarda "kitap trakeleri" adını alan solunum organına ait birer çift olmak üzere toplam dört çift solunum deliği (stigma) vardır. Postabdomen Kuyruk ya da postabdomen : Halka biçiminde 6 segmentten oluşur. İlk beş segmentin her biri tek parça kitin zırhla örtülüdür. Birçoğunda ince olan bu 5 segment, Androctonus cinsinde belirgin biçimde kalındır. Postabdomen halkaları, preabdomen halkalarına oranla daha incedir. Kuyruk halkaları (postabdomen) zehir kesesi hariç aynı kalınlıktadır. Postabdomen, dinlenme sırasında yana doğru kıvrık durur. Yürüme sırasında arkaya uzanır. Sokma anında ise, herkesçe bilinen klasik akrep görüntüsüne uygun olarak, kuyruk tamamen yay biçiminde ve üstten olmak üzere başlıgöğse doğru kıvrıktır. Postabdomenin en son halkasında armuda benzeyen zehir kesesi (telson) ve zehir kesesinin ucunda kıvrık duran bir de zehir iğnesi vardır . Kesenin içinde ayrıca iki tane zehir bezi bulunur. Zehir bezleri birbirinden bağımsız olarak ve birer kanalla iğneye açılırlar. Zehir kesesi aşağı yön hariç her yöne hareket edebilir. Zehir kesesinin ucundaki iğnenin çıkış yeri (terminal, subterminal gibi) türlere göre değişebilmektedir. İçinden bağırsak geçmekte olan telsonun sondan bir önceki halkasında dışkılık son bulmaktadır. Cinsiyet Eşey kapağı (genital operculum) : Dördüncü çift coxa’ya yakın ve birinci mesosomal segmentin (genital segment) ventral yüzeyinde sternum ile taraklar arasında akreplerin üreme organlarını örten yarık bir kapaktır. Bu kapağın altında, dışarı açılan tek bir genital delik (dişilerde) bulunur. Eşey kapağı farklı ve çeşitli şekildedir. Sadece farklı türde değil aynı türün erkek ve dişisinde de farklılık gösterir. Dişilerde her iki operculum orta çizgi boyunca birleşir. Erkeklerde eşey kapağı genellikle kısmen veya tamamen ayrılmıştır. Erkeklerde konik çiftleşme aygıtı (papillae genitale) sternitin altındaki eşey açıklığında bulunur. Eşey organları : Abdomenin birinci mesosomal segmenti üzerinde bulunur. Erkeklerde bir çift testis vardır. Testislerin şekilleri değişkenlik gösterebilir. Her iki testis bir çapraz bağ ile birleşir. Testislere ait sperm kanalları birleştiğinden bir tek eşey deliği bulunur. Spermaları iplik şeklindedir. Dişi üreme organları ağ şeklinde ve parçalanmamıştır. Preabdomende ortabarsak bezleri arasına gömülmüş bir tek ovaryum bulunur. Ovaryumun biri ortada ikisi de yanlarda uzanan üç boru ile bu boruları bir ip merdiveni gibi birbirlerine bağlayan beş çift enine borucuktan oluşmuştur. Boru ve borucukların alt taraflarında küçük küreler şeklinde olgun yumurta fölikülleri görülür. Yumurtaların yapısı ve gelişmeleri, folikülleri ve yumurta kanalları gruplara göre değişkenlik gösterir. Birçok akrepte yumurtaların gelişimi ve büyümesi over duvarlarında olur. Yumurtalar özel uzama keselerinde döllenirler. Oviduktlar, sperm hazinesi meydana getirmek üzere genişledikten sonra birleşerek, genital operkülün altında bulunan bir tek delikle dışarı açılır. Akrepler canlı olarak yavruladıkları (vivipar) için gelişme ovaryumun içinde geçer. Tarak Tarak (pektines) : İkinci sternitin üzerinde ekstremitelerin değişmesiyle meydana gelmiş genital deliğin ön tarafında bir çift tarak yer alır. Bu tarağımsı yapı akreplere özgü morfolojik bir özelliktir. Her bir tarak bir sap kısmı ile bu sapın üzerine sıra ile dizilmiş dişlerden oluşmuştur. Pektin üç parçadan oluşmuştur; proksimal parça en uzunu, orta parça ise an kısasıdır. Bu tarakların kemoreseptör olarak çiftleşmede rol aldığı ve yüzey titreşimlerini algılayarak mekano-reseptör olarak görev yaptığı sanılmaktadır. Her iki cinste de bulunan taraklar, erkeklerde daha geniş olup daha fazla sayıda küçük diş taşırlar. Yörüklerin kıl keçeden yapılma çadırlarında, keçenin tüyleri akrebin hassas tarak organına itici etki yaptığından, akrepten korunma malzemesi olarak keçenin adı geçer. Sternum Sternum : Üçüncü ve dördüncü coxa arasındaki çok küçük plaklardan oluşur. Bazı cinslerin sternum, kitinin eni dar şeritler halinde dizilmesi ile oluşmaktadır. Bazılarında bir küçük üçgen plak ve geri kalan kısmında ise bütün genç bireylerde olduğu gibi beşgen şekildedir. Sternumun şekli familyaların tanımlanmasında önemlidir. Buthidae familyasında boyu eninden fazla, üçgen şeklinde ve öne doğru oldukça daralmıştır. Chactidae familyasında boyu ekseriya genişliğinden uzun değildir. Bothriuridae familyasında çok belirgin olmasa bile iki ayrı parçalıdır. Sternumu oldukça geniş ve belirgindir. Scorpionidae familyasında genellikle beş köşeli, yan kenarları birbirine paralel ve boyu eninin yarısı kadardır. Sistemler Sindirim sistemi Pedipalpler ile 1. ve 2. yürüme bacaklarının dip parçaları arasında, atriyumun içinde ve bir üst dudağın altında çok küçük ağız bulunur. Emici yutaktan sonra içerisine tükürük bezleri açılmış kısa yemek borusu gelir. Median hatta dar ve uzun bir orta bağırsak bulunur. Orta bağırsak boyunca uzanan büyük bir bezden ayrılan beş çift kanal orta barsağa açılır. Son bağırsak kısadır. Akrepler böcek, örümcek, çıyan, kırkayak, tespih böceği ve bazen de küçük kemirgenlerle beslenirler. Pedipalpleriyle avlarını canlı halde yaralayarak, yakalar ve ezerler. Birinci ve ikinci yürüme bacaklarının başlıgöğse bağlandığı yerde çiğneyici eklentiler arasında ezilir, sonra da yutak vasıtasıyla emilir. Boşaltım sistemi Boşaltım organları Malpighi tüpleri ve koksa bezleridir. Malpighi türlerinin sayısı bir veya iki çift olabilir. Bunlar preabdomenin son segmenti içinde bulunur ve orta bağırsağın son kısmına açılırlar. Koksa bezleri bir çift olup başlıgöğüste diyaframın hemen önünde yer alırlar. Bu bezlerde bir başlangıç kesesi ile bir toplama kanalı ve bir de bu kanalın son kısmını oluşturan, boşaltım kanalı ayırt edilir. Boşaltım kanalları üçüncü yürüme bacaklarının diplerinden dışarı açılır. Dolaşım sistemi Akrepler, örümceğimsiler sınıfı içinde dolaşım sistemleri en iyi gelişmiş olan eklembacaklılardır. Dolaşım sistemi; kalp, kan damarları, sinüslerden meydana gelmiştir. Kalp, sırt tarafta bütün karın (preabdomen) boyunca 7. segmentten 13. segmente kadar uzanan sekiz çift ostiyumlu bir boru biçimindedir. Ön ve arka uçlarından ayrılan birer büyük aorttan başka yanlarından da yedi çift arter çıkar. Ön aortta birçok kanallara bölünür. Bu kanallardan ikisi yemek borusunun yanlarından aşağı inerek, karın sinir sisteminin yanlarından, arkaya uzanır. Kan renksizdir. Lenf sıvısı yoğun granüllü yuvarlak kan hücreleri ile granülsüz ve merkezi olmayan nükleuslu lökositleri içerir. Kontraksiyonda kan, kalp tarafından altı ön damardan aorta cephalica içine itilir. Arterlerin hepsi vena lakünlerinde sonlanır. Lakünlerin içindeki kan, karın tarafta bir sinüste toplandıktan sonra solunum organlarına gider. Burada temizlenir ve perikard boşluğuna geri döner. Sinir sistemi Sinir sistemleri; iki loplu bir beyin ile büyük bir göğüs gangliyonu kitlesi ve 7 - 8 karın gangliyonundan oluşmuştur. Karın (abdomen) gangliyonlarından son dördü post abdomende bulunur. Yemek borusunun başlangıç kısmında da küçük bir gangliyon vardır. Sinirlerle beyne bağlı olan bu gangliyondan sindirim borusuna giden ve viseral sinir sistemini oluşturan sinirler ayrılır. Ayrıca, vücudun ön kısmındaki yutak gangliyonundan çıkan, lateral ve ana gözler ile mandibulalara bağlanan sinirler bulunur. Solunum sistemi Akreplerde solunum organları preabdomen’in 3. - 6. sternitlerinde, eliptikal veya sirkular açılımlı dört parçadan ibaret kitap trakeleridir. Kitap trakeleri, vücudun orta kısmının ventral yüzünde bulunurlar; ince kütikula tabakasından oluşan yüzü ve iki akciğer boşluğunun iç yüzleri farklı kalınlıktadır. Akreplerin değişik gruplarında farklı amaçlar ve özellikler gösterirler. Bu yüzden sistematikte önemleri çok büyüktür. Ayrıca kitap trakelerine ait birer çift solunum deliği (stigma) vardır. Bunlar yelpaze şeklinde olup ana solunum organına bağlıdırlar. 5. ve 6. halkalarda stigma yoktur. Stigmaların her biri ayrı olarak vücut boşluğuna açılır. Salgı sistemi Akreplerin salgı sistemleri koksa bezleri ile lymphatik ve lymphoid bezlerden oluşur. Koksa bezleri, üçüncü yürüme bacaklarının vücuda bağlandığı yerde bulunur. Lymphatik bezler; tam halka, yarım halka ve küçük oval olmak üzere üç şekilde görülür. Lymphoid bezler bir çifttir. İki kısa keseden oluşmuş olup ön uçları ile diyaframa bağlanmışlardır. Vücut boşluğu içinde serbest olarak sallanır. Lymphatik ve lymphoid bezlerin salgıları, akrebin vücudundaki yabancı maddeleri absorbe etme ve bakterileri de zararsız hale getirme özelliğindedirler. Duyu sistemi Duyu organı olarak dokunum tüyleri, bacaklardaki ince tüyler, abdomenin ikinci sternitindeki taraklar ve başlıgöğüsteki median ve lateral gözlerdir. Akrepler yürürken etrafı kollamak üzere pedipalplerini biraz yukarıda tutarlar. Pedipalplerin üzerinde bulunan küçük duyu tüyleri (trichobothrium) ile havadaki titreşimleri algılar. İkinci sternitin ve eşey açıklığının ön tarafında bulunan taraklar yüzeydeki, bacaklar üzerinde bulunan ince tüyler ise yerdeki titreşimleri algılar. Üreme ve yaşam döngüsü Çiftleşme İlkbaharda çok kısa bir dönemde erkekler, dişileri arayıp döllemeye çalışırlar. Spermler, genellikle eşey açıklığından dışarı çıkmış durumda bir kese içerisinde bulunurlar. Bu kese içerisindeki spermleri kıskaçları ile alır ve bir dişiyi gördüğü anda onu oyalayarak ya da ansızın yakalayarak, kıskacı ile taşıdığı sperm kesesini dişinin eşey açıklığına yapıştırır. Bu olayı gerçekleştirdikten sonra hemen kaçar. Çiftleşmeleri erkek açısından oldukça tehlikelidir. Akrepler yamyamdır ve çiftleşme teşebbüsü erkeğin dişi tarafından yenmesiyle sonuçlanabilir. Doğum Gebelik süreleri yaklaşık 7 - 12 aydır. Her bir dişi akrep 10-60 larva doğurur (vivipar). Genelde yavrular baş önde, kuyruk önde ya da sağ yan geliş pozisyonunda doğarlar. Türüne bağlı olarak yavru sayısı 34 ilâ 110 arasında değişir. Pro-juvenil Neonatal veya birinci instar yavruları, doğdukları an akrepten ziyade, toplu beyaz cisimcikler gibidirler. İnce kıskaçlı, bacaklı ve bir kuyruklu büyük sinek kurtçukları gibi görünürler. Annelerinin bacakları yardımıyla sırtlarına tırmanırlar. Anne akrep yavrularını bir süre sırtında taşır. Bu dönem içerisinde annelerinin sırtından düşen yavrular tekrar annelerinin sırtına çıkamazlarsa su kaybı sonucu ölürler. İlk deri (= kabuk) değişimini annelerinin sırtında yaparlar. Juvenil Birinci deri değişimini tamamlayan yavrular juvenil olarak kabul edilir. Yenilenen kabuklarıyla pembe renkli görünen ikinci instar yavruları erginlerin minik versiyonları gibidirler. Ancak birkaç gün sonra renkleri giderek grimsi kahverengine dönüşür ve annelerinin sırtında kalmaya devam ederler. Birkaç hafta içerisinde yavrular bulundukları çevreyi keşfetmek için annelerinden ayrılarak kısa geziler yaparlar. Geziden sonra annelerinin pedipalpleri yardımıyla sırtına tekrar çıkarlar. Zamanla kısa geziler uzun gezilere dönüşür. Sırttan inen yavrular yaklaşık 6-7 ay kadar annelerinin arkasında dolaşırlar. Bağımsız hayat sürmeye başladıktan 3-4 yıl sonra yetişkin hâle gelirler. Akreplerin yaşam süreleri 3-8 yıldır. Yetişkin hâle gelinceye kadar 6-9 kere deri (= kabuk) değiştirirler. Besini Geceleri aktiftirler. Yırtıcı ve yağmacı tabiatlı olmakla birlikte, avlanmada uzmanlaşmamış ve yemek konusunda titiz olmayan hayvanlardır. Havadan ve yerden gelen titreşimlerle algıladıkları avlarını, peşine düşmek yerine, sabırlı bir şekilde pusuda bekleyerek avlarlar. Başlıca besinleri eklembacaklılar olup, daha çok böcekler, örümcekler ve kırkayaklardır. Ayrıca büyük akrepler, küçük yılanları, kertenkele ve fareleri dahi yiyebilir . Yamyamlık, akreplerde sıklıkla görülmektedir. Avlarını kıskaçlarıyla yakalayarak sıkan ve kuyruğunu avına uzatarak sokan akrep, zehri ile böcekleri hemen öldürür. Akrepler, ne kadar zehir enjekte edeceklerini avlarına göre belirleyebilir. Büyük kıskaçlara sahip akrepler, küçük avlarını güçlü kıskaçlarını kullanarak öldürürken, ince ve zayıf kıskaçlı akrepler avlarını yakalar, çok etkili zehirlerini kullanarak avı sokar ve felç ederek öldürür. Birinci bacakların altındaki boşlukta bulunan keliserini avına tamamen yerleştirir. Tükürük ve sindirim enzimleri salgılayarak dokuları sıvılaştırıncaya kadar bekler ve oluşan sıvıyı emer. Soğukkanlı hayvanlar arasında metabolik hızları en düşük hayvanlar olduğu için az yiyecekle yetinebilir ve aylarca hatta iki yıl kadar uzun bir süre açlığa dayanabilirler. Besinlerden aldığı sıvıdan dolayı uzun süre susuz da yaşayabilirler.  Wikipedia By Tomas Castelazo - Yükleyenin kendi çalışması, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=5641828

http://www.ulkemiz.com/akreplerin-ozellikleri

Teraryum nedir ? Teraryum nasıl yapılır ? Teraryum çeşitleri nelerdir ?

Teraryum nedir ? Teraryum nasıl yapılır ? Teraryum çeşitleri nelerdir ?

Teraryum; genellikle cam ve plastik maddelerden imal edilen ve içinde sürüngenler, böcekler, bazı bitki türleri için kara ortamının taklit edildiği akvaryum benzeri tanklardır.

http://www.ulkemiz.com/teraryum-nedir-teraryum-nasil-yapilir-teraryum-cesitleri-nelerdir-

Psikolojik İlk Yardım nedir?

Psikolojik İlk Yardım nedir?

Psikolojik İlk Yardım (PİY), acı çeken ya da desteğe ve yardıma ihtiyaç duyan kişiye sunulan insani ve destekleyici müdahale olarak tanımlanmaktadır.

http://www.ulkemiz.com/psikolojik-ilk-yardim-nedir

Örümcek Ağları ve İlginç Özellikleri

Örümcek Ağları ve İlginç Özellikleri

Günümüzde hala teknoloji, bilim dünyası tarafından taklit edilemeyen, yapayı üretilemeyen bazı mefhumlar var. Onlardan biri de ilginç yaşamlarıyla dikkat çeken örümceklerin ağları.

http://www.ulkemiz.com/orumcek-aglari-ve-ilginc-ozellikleri

İnsanoğluna direnen yaban, Kızılırmak Deltası Ramsar alanı

İnsanoğluna direnen yaban, Kızılırmak Deltası Ramsar alanı

Düşünsenize bir yanınızda uçsuz bucaksız otlaklar, diğer yanınızda kum tepelerinin ardından size seslenen dalgalar.

http://www.ulkemiz.com/insanogluna-direnen-yaban-kizilirmak-deltasi-ramsar-alani

Besin Zinciri ve Enerji Piramidi Hakkında Bilgi

Besin Zinciri ve Enerji Piramidi Hakkında Bilgi

Yeryüzünde yaşayan tüm canlılar bir besin zincirinin içerisindedirler. Bu zincirin, en büyük enerji kaynağı Güneş’tir. Yeşil bitkiler bu enerjiyi bütün canlılar için besin yapımında kullanırlar.

http://www.ulkemiz.com/besin-zinciri-ve-enerji-piramidi-hakkinda-bilgi

Kan Pıhtılaşması (Koagülasyon) Nasıl Gerçekleşir ?

Kan Pıhtılaşması (Koagülasyon) Nasıl Gerçekleşir ?

Herhangi bir nedenle (yaralanma, çizik, kesilme ) başlayan bir kanamada; kan damarlarından kanın akmasını önlemek amacıyla meydana gelen süreçlerin tümüne ''Pıhtılaşma'' deniyor.

http://www.ulkemiz.com/kan-pihtilasmasi-koagulasyon-nasil-gerceklesir-

Son Yılların En Popüler Estetik Operasyonu; Örümcek Ağı Estetiği Nedir?

Son Yılların En Popüler Estetik Operasyonu; Örümcek Ağı Estetiği Nedir?

Son yıllarda gelişen teknolojilerin ışığında kadınlar yaşlanmamak ve yaşları ilerlese de genç görünmek için birçok uygulama yaptırmaktadır.

http://www.ulkemiz.com/son-yillarin-en-populer-estetik-operasyonu-orumcek-agi-estetigi-nedir

Erkek <b class=red>örümcek</b>lerin tehlikeli seçicilikleri

Erkek örümceklerin tehlikeli seçicilikleri

Erkek bir Micaria sociabilis, dişisi ile karşılaşır ve onunla çiftleşmesi beklenirken afiyetle mideye indirir! Bu olay örümcek çiftleşme ritüellerinde tehlikeli bir buluşma olarak kayıtlara geçer ve şaşırtıcı bir araştırmanın kıvılcımı oluverir…

http://www.ulkemiz.com/erkek-orumceklerin-tehlikeli-secicilikleri

İnsanlar kan gördüklerinde neden bayılır?

İnsanlar kan gördüklerinde neden bayılır?

Kan fobisi ya da kan fobisinden kaynaklanan rahatsızlıklar yaygın olup her 100 insandan 3 ya da 4’ünde görülüyor.

http://www.ulkemiz.com/insanlar-kan-gorduklerinde-neden-bayilir

Dünyanın en büyük örümceği

Dünyanın en büyük örümceği

En küçük bir örümceğin bile büyük korkulara sebep olabildiği dünyamızda, Theraphosa blondi'yi görenler hayretler içerisinde kalabilir.

http://www.ulkemiz.com/dunyanin-en-buyuk-orumcegi

Basit Anılarımız Bizi Hataya Nasıl Sürükler?

Basit Anılarımız Bizi Hataya Nasıl Sürükler?

Aşağıdaki olaylardan hangisinin bir yakınınızın başına gelmesi daha olası? Çiftler arasından seçim yapın.

http://www.ulkemiz.com/basit-anilarimiz-bizi-hataya-nasil-surukler

Var Olan ve Keşfedilen Türlere Dair İstatistikler...

Var Olan ve Keşfedilen Türlere Dair İstatistikler...

Günümüzde Dünya üzerinde -yapılan son araştırmalara göre - 1.3 milyon hata payı ile 8.7 milyon ökaryotik ( karmaşık/gelişmiş / zarlı hücre yapılı ) canlı türünün, 100 milyondan fazla ise prokaryotik (basit/zarsız hücre yapılı) canlı türünün yaşadığı

http://www.ulkemiz.com/var-olan-ve-kesfedilen-turlere-dair-istatistikler-

Dünya Çapında 8 Antik Jeoglif

Dünya Çapında 8 Antik Jeoglif

1- Nazca Çizgileri Peru’nun başkenti Lima’nın 400 km güneyinde,  Palpa ve Nazca kasabaları arasından bulunan bu jeoglif, yüksek ve kurak bir arazide yer almaktadır. Bazı yerel jeogliflere benzerlik gösterse de, uzmanlar Nazca çizgilerinin Nazca kültürü tarafından MS. 400 ve MS. 650 tarihleri arasında yapıldığını düşünüyor. Yüzlerce karmaşık figürün bulunduğu bu çizgilerde basit hatlarla tasarlanmış örümcek, maymun, köpek, balık, kertenkele gibi figürler göze çarpmakta ve tüm bu çizgiler 80 km’den daha fazla bir alanı kaplamaktadır. 2- Atacama Devi Şili’nin, Atacama Çölü’nde, “Cerro Unitas” isimli bölgede konumlanan bu devin yüksekliği 119 metre olup o dönemin en büyük eseridir. Bu figür, 1000-1400 yılları arasında o bölgede yaşayan yerli halk için antropomorfik bir tanrı figürünü temsil etmektedir. Bu figür Ay’ın ne zaman, nerede olacağını, hasat zamanı gibi bölge kültürü açısından önemli tarihleri belirlemede kullanılan en eski astronomik takvim görevini de üstlenmektedir. Devin başının üst ve yan tarafının Ay ile hizasına bağlı olarak hangi mevsimde çorak Atacama çölüne yağmur yağacağını belirlemek de, şeklin bir diğer önemli işlevidir. 3- Uffington Beyaz Atı Son derece stilize bir şekilde, derin çukurların ezilmiş beyaz tebeşir ile doldurulmasıyla yapılmış bu şekil 110 metre uzunluğunda olup İngiltere’de bulunan White Horse tepesinin üst yamaçlarında, önemli bir prehistorik bir figür olarak tarihteki yerini almıştır. Yapılış tarihi olarak Demir Çağı(MÖ. 800-MS. 100)  veya Geç Bronz Çağı(MÖ. 100-700) gibi muhtemel tarihler öne sürülmektedir. Atın tasarımının, Kelt sanatıyla benzerlikler taşıdığı 1990’lı yıllardan önce akademisyenler arasında yaygın bir görüştü. Bu görüş 1990 yılında Oxford Arkeoloji Birimi’nden Simon  Palmer ve David Miles  önderliğinde yapılan kazılarla geçerlilik kazandı. Atın gagasının olduğu kısımdan alınan ince alüvyon malzemelerin test edilmesiyle, yapılış tarihinin Bronz Çağı olduğu bilimsel olarak ispatlandı. 4- Paracas Mumluğu Andes  Mumluğu ismiyle de anılan bu figür Peru’nun Paracas yarımadasının kuzey cephesinde Pisco körfezi üzerinde yer almaktadır. Civar bölgeden çıkarılan çömleklere yapılan karbon testleri sonucunda, tarih olarak Paracak kültürünün bölgeye hakim olduğu MS. 200 tarihi saptanmıştır. 181 metre uzunluğunda olan ve denizden yaklaşık 20 km uzaktan görülebilecek boyutlardaki yapının, toprağın 60 cm kazılmasıyla ve büyük olasılıkla daha sonradan etrafına konan taşlardan yapıldığı düşünülüyor. 5- Blythe Jeoglifi ABD’nin California eyaletinde bulunan Colorado Çölü’ndeki bu figürler Blythe adı verilen bölgenin yakınlarında yer almaktadır. Blythe şehir merkezi figürlerin tam olarak bulunduğu Büyük Maria Dağı’nın 24 km kuzeyinde  ve ABD 95. Karayolu’nun batısında Colorado Nehri yakınlarında yer almaktadır. Oldukça büyük ve büyüleyici bu figürler 1930’lara kadar dikkat çekmedi. Bölgedeki jeoglif seti içinde, birkaç düzine figür ve doğal ortamda yapılan seramoniler için olduğu düşünülen bir de labirent bulunuyor. 6- Çöl Uçurtmaları Çöl Uçurtmaları veya yerel halk arasındaki ismiyle İhtiyar Adamın Eserleri, Suriye, Ürdün, Güney İsrail ve Suudi Arabistan çöllerinde farklı motifler olarak kendini göstermekle birlikte içinde bir dizi tekerlek figürü de barındırır. Vahşi hayvanları yakalanması için de kullanılan, bir boyun üzerinde bir araya getirilmiş sınırlı bir alana hapsedilmiş kuru taş duvarlardan oluşan bu yapı aynı zamanda hayvanları öldürme zemini olarak da kullanılıyordu. Uzunluğu yüzlerce metreyi bulan duvarlar havadan oldukça rahat görülebilir. Çöl Uçurtmaları adı verilen bu yapılar üzerinde yapılan araştırmalar sonucunda yaşlarının 3-5 bin yıl olduğu saptanmıştır. 7- Amazon Jeoglifleri Amazon ormanlarının, ağaçsız olan bölgelerinde ve Brezilya’da 1970’lerden bu yana çok sayıda jeoglif tespit edilmiştir. Bulunan bu figürler Colomb öncesi medeniyet iddialarına öncülük etmektedir. İlk kez 1977 yılında alanında saygın kişiler Ondemar Dias ve Alceu Ranzi tarafından keşfedilen jeoglifler  ikilinin Acre bölgesi üzerindeki uçuşuyla ilerletilmiştir. 8- Rus Geyiği Rusya’nın Zyuratkul bölgesinin yakınlarında bulunan jeoglif dört ayağı, iki boynuzu ve uzun bir burnuyla geyik veya geyik benzeri bir hayvanı tasvir ediyor. Bir kuyruğu de olabilirdi fakat artık gözükmüyor. Yapılan kazılar sonucunda şeklin tam altında, 30-40 metre derinlikte  4.5 metre genişliğinde taşlar ortaya çıkarılmıştır. Sınırların büyük, şeklin merkezinin küçük taşlardan oluştuğu geyik figürünün yapılış tarihinin Neolitik veya Kalkolitik(M.Ö.4000-20000)dönem olduğu düşünülüyor.  Ayrıca, kazılarda 40’tan fazla kazmaya benzer aletler de çıkarılmıştır. Yazan: Volkan Torun http://arkeofili.com/?p=1795

http://www.ulkemiz.com/dunya-capinda-8-antik-jeoglif

Dünya Çapında Arkeolojik 10 Dini Yapı

Dünya Çapında Arkeolojik 10 Dini Yapı

10- Karnak Tapınağı – Mısır Luksor kentinde bulunan, MÖ. 1400’lü yıllarda yapımına II. Ramses tarafından başlanılan bu yapı aslında tamamen bitmedi. Her gelen firavun bir öncekinin üzerine bir şeyler koyarak inşaya devam etti. Bölgede 8000’e yakın adak taşı 450 heykel ve 10 adet sfenks bulunmuştur. Açık hava kompleksi olan bu dini yapıda bulunan Amun-Re tapınağı bölgeyi ziyaret edilir kılan tarihi kalıntılardan sadece birisi. Tüm tapınağı gezmek birkaç günü alabilir. 9- Callanish Stones / Birleşik Krallık İskoçya’ya bağlı  Lewis adasında bulunan bu yapıların Neolitik Çağ’da yapıldığı ve Bronz Çağı’nda yapılan dini ritüellerde kullanıldığı düşünülüyor. Hikayeye göre taşların, Hristiyanlığı reddeden devlerin kalıntıları olduğuna inanılmış. Callanish köyü yakınlarında bulunan taşların Stonehenge ile aynı zamanda yani yaklaşık olarak M.Ö. 2900-2600 yılları arasında yapıldığı düşünülüyor. 8- Ur Zigguratı / Irak Elimizde bulunan en eski epik yazı olan Gılgamış’ta anlatılan ve bizzat Uruk Kralı Gılgamış tarafından  Bronz Çağı’nda inşa edilen bu yapı Tanrıça Nanna adına yapılmış. Saddam Hüseyin tarafından büyük oranda onarılan bu yapı ne yazık ki Körfez Savaşı’nda tekrar zarar görmüş. 7- Teotihuacan Piramidi / Meksika Yapının kim tarafından yapıldığı büyük muamma. Yaklaşık olarak MS. 450 yılında yapıldığı düşünülüyor. Antik yapılar içinde en fark edilebilir ve ihtişamlı yapılardan birisi olan bu yapı, Güneş ve Ay adı verilen iki piramitten oluşuyor. Piramitler büyük ihtimalle insan ve hayvan kurbanı için kullanılıyordu. Kuzey ve Orta Amerika’da, tüylü yılan şeklinde tasvir edilen Tanrı figürüne ilk olarak bu yapılarda rastlanır. 6- Delfi / Yunanistan Teotihuacan piramitleri kadar görkemli bir mimariye sahip olmayan bu yapı Batı dünyasında önemli bir yere sahip. Apollo’nun merkezi ve Antik Yunan’ın saygı duyulan önemli mekanlarından birisi. Yapı Parnassus dağında yer alıyor. Tapınağın yanı sıra stadyum ve türbe benzeri bir yapıda bulunuyor. İnsanlar önemli konuları konuşmak için bu tapınakta toplanıyordu. Tapınakta bulunan Oracle isimli, transa geçmiş kadın rahibelere danışmadan hiçbir karar alınmazdı. 5- Borobudur / Endonezya 8. yy Budist yapısı olan bu görkemli yapıt 19. yy’da orman içinde kayıp bir şekilde keşfedildi. Her biri dekoratif amaçlı oyma frizlerden oluşan 6 adet kare platformdan yapılmış bu yapıda 2 milyon küp biçiminde taş kullanılmış. Oyuklar üzerinde Budistlerin tapınması için 500 adet Buda heykeli bulunuyor. 6 adet platform Karma’da aşılması gereken zorlu yolu gösteriyor. Zirvede kutsal emanetlerin konulduğu “stupa” adı verilen 3 adet taş höyük bulunuyor. Borobudur volkanik afetlerden dolayı tehlike altında bir bölge olarak biliniyor. En son 2010’da meydana gelen hasarda yapıtın üzeri külle kaplanmıştı. 4- Ajanta Mağaraları / Hindistan Tıpkı Borobudur gibi bu da yüzyıllarca boyunca unutuldu ve İngiliz bir memur olan John Smith 1819 kaplan avı yaparken şans eseri keşfetti. Şu an bile ismi ve keşif tarihi mağara duvarlarında silik bir şekilde yazılıdır. Hepsi zengin bir dekorasyona sahip olmasa da 29 mağara keşfedildi. Burada bulunan heykellerin ve tasvirlerin dönemin Hindistan’ı için mükemmel işçilik eserleri olduğu söylenebilir. Çoğunluğunun üzerinde Buda’nın hayatından kesitler anlatıldığı hikayeler bulunan heykellerde ve mağara duvarlarında, orada yaşayan insanların yaşamına ışık tutacak yazılar da yer alıyor. 3- Pantheon / Roma İmparator Hadrian tarafından yapılan bu yapı MS. 126 yılında inşa edilmiş. Kelime anlamı “Bütün Tanrılar’a ait” olarak biliniyor. Tipik bir Roma mimarisine sahip bu yapı dönemin çoğu yapısı gibi görkemli bir görünüme sahip. 7.yy’da kiliseye dönüştürülen tapınak orjinalinden taviz vermemiş. Tepesinde “oculus(göz)” adı verilen bir boşluk bulunuyor. Bu boşluk ışığın zarif kaynağı Tanrı’nın alegorisi olarak görülüyor. İçeri giren ışık zemine hemen temas etmediği zaman, Tanrı’nın direkt değil dolaylı yoldan müdahil olduğu inancı taşınıyordu. 2- Hypogeum / Malta MÖ. 3500 yılına tarihlenen tapınak, yeraltında inşa edilmiş en eski prehistorik yapılardan birisi. Çeşitli yer altı tünelleri bulunan, oyularak yapılmış bu alan tarih boyunca dönüşümler geçirerek farklı şekillerde de kullanılmış. Hypogeum’un duvarları oldukça pürüzsüz bir şekilde yapılmış ve bölgenin işçiliğini yansıtan benzer taşlar Malta’da birkaç yerde de keşfedilmiş. Bir duvarın içine oyulmuş, “konuşma odası” olduğu düşünülen, bir alanda çıkarılan ses tüm tapınakta yankılanıyor. Yapının duvarlarına zarar gelmemesi için günlük ziyaretçinin girmesine izin veriliyor. 1- Göbekli Tepe / Türkiye MÖ. 10.000 yılında inşa edildiği düşünülen bu tapınak bilinen en eski dini yapı olma özelliğini taşıyor. Merkezde iki dikili taş ve çevresinde 20 adet dairesel şekilde yerleştirilmiş taş bloklar bulunuyor. Taşların üzerinde örümcek, akrep, yılan gibi çeşitli hayvan figürlerinin kabartmaları var. Bölgeyi tüm antik dini yapılardan önemli kılan unsur, yerleşik hayata geçmeden ve tarım başlamadan böyle bir yapının inşa edilmesidir. Bu keşif, tarımın bulunmasıyla yerleşik hayata geçildiği tezini de bir kere daha düşündürüyor. Yazan: Volkan Torun http://arkeofili.com/?p=2590

http://www.ulkemiz.com/dunya-capinda-arkeolojik-10-dini-yapi

Zerrin Tekindor Kimdir ?

Zerrin Tekindor Kimdir ?

Zerrin Tekindor, 5 Ağustos 1964 Balıkesir, Burhaniye’de doğmuştur. İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı.

http://www.ulkemiz.com/zerrin-tekindor-kimdir-

Sebze, Meyve Ve Çiçek Zararlılarıyla Organik Mücadele

Sebze, Meyve Ve Çiçek Zararlılarıyla Organik Mücadele

PATLICAN VB BİTKİLERDE KIRMIZI ÖRÜMCEK İÇİN ORGANİK EV YAPIMI İLAÇ 1 -TUZ SPREYİ: Pieris rapae ve kırmızı örümceklere karşı kullanılabilir.2 çorba kaşığı tuz ile 4.5 lt su karıştırılır. Karışım bitkiye uygulanır. 2 - Dört diş sarımsak bir blendırda (kıyıcı) kıyılır veya dövülerek ezilir, üzerine iki çay kaşığı sıvı yağ ilave edilir, karıştırılır. Daha sonra bir çay kaşığı acı toz biber ilave edilir ve tekrar karıştırılır. Bir litre su bu karışıma yavaşça karıştırılarak dökülür. Bu şekilde kapalı bir kapta bir gün bekletilir. Kullanılacağı zaman dört litre suya bu karışım dökülerek kullanılır. Yani toplam olarak ilaç uygulama kabına (püskürtme kabına) beş litre sıvı konmuş olur. Uygulanacak alan büyükse aynı oranlarda ilaç hazırlanır. Bu ilaç; birçok böceği örneğin beyazsinekleri, yaprak bitlerini, kırmızı örümcekleri ve lahana kurtlarını bahçeden uzaklaştıracaktır. Her şeyden önce unutulmaması gereken bir konu vardır. Arazide günlük geziler yapılarak zararlılar görülür görülmez mücadeleye başlanması gerekir. Yani böceklerin artış göstermesinden önce mücadeleye başlanmalıdır. Bu ilaç kullanılmadan önce püskürtücünün tıkanmasını önlemek için tülbentten süzüldükten sonra kullanılır FUNGİSİT ETKİLİ REÇETELER Mantari bitki hastalıklarına karşı kullanılır. ASPİRİN Tohumları aspirin eritilmiş suya koyup bir miktar bekletebilirsiniz, sonra ekersiniz. Aspirinin icindeki salisilik asitin fungusit etkisi var bir miktar da bitki aktivatörü olarak çalışıyor. (Yani, ekeceğiniz tohumları bu karışımda bir miktar bekleterek daha kolay çimlenmelerini de sağlayabilirsiniz) OKSİJENLİ SU Evde uygulayabileceğiniz basit ve çevre dostu bir fungusit de oksijenli sudur. Yarım lt suya bir tatlı kaşığı oksijenli su koyup bitkilere püskürtebilirsiniz. TARÇINLI KARIŞIM 2 yemek kaşığı toz tarçın yarım lt kaynar suya konur, 3-4 gün beklenir,tülbentten süzülür ve kullanılır. Bunu alkolle de yapabilirsiniz, daha etkili bir preparat olur.Şu şekilde ki, aynı miktar tarçın,yarım lt beyaz alkole konur,bir gece beklenir ve süzülür yalnız alkollü olanı , yeni çimlenmiş fideciklerde kullanmayın, alkol hızlı buharlaşmayla kurutucu etki yapabilir bu çok bebecik fidelerde. Tarçınlı solüsyonları da oksijenli suyu da evde yetiştiricilikte yastık dediğimiz ekim tavanız veya kabınızda çökerten için kullanabilirsiniz. YAĞ, SABUN VE KARBONATLI KARIŞIM 1 yemekkaşığı sıvı bitkisel yağ 1 yemek kaşığı içme sodası (Karbonat) 1 kaşık da saf arap sabunu 4 lt suya konur.çalkalanıp kullanılır. 3 günde bir püskürtün.Yalnız, önce az bir suyla karbonatı karıştırıp eritin yoksa en son koyarsanız zor oluyor. Tüylü yapraklı bitkilere püskürtmeyin. BİTKİ KARIŞIMI Alman papatyası çiçeği (chammomille) mürver yaprağı (sambucus nigra) yabani sarımsak yaprağı veya taze sarımsak yaprağı Turpotu veya yaban turbu yaprağı Demir çamı (casuarina) yaprağı iNSEKTİSİT ETKİLİ REÇETELER Bitkilerde böcek zararlılarına karşı kullanılır. TESBİH AĞACI 2.5 lt suya 1 kg tespih ağacı (melia azedarach) tohumu koyun, tohumları önceden bir güzelce parçalayın, yalnız çekirdekleri serttir, tespih yapımında da kullanılır. 48 saat suda bekletin süzün ve kullanın. Bu etkili bir preparattır. Etkili maddesini içeren hazır insektisitler organik tarımda kullanılmaktadır. ACI BİBER Bir ölçü çok çok acı biber, Bir ölçü pelin (artemisia) yaprağı, 6 ölçü su Biber ve pelini parçalayıcıdan birlikte geçirin ve suya koyun, Bir taşım kaynatın, soğumaya ve çökelmeye bırakın, süzün. Yaprak bitlerine ve beyaz sineğe çok etkilidir, Sümüklü böcek ve salyangozlar için kaçırıcıdır. KÜKÜRT Kükürt birçok mantari hastalıkta kullanıldığı gibi kırmızı örümcekte de çok etkilidir.Çevre dostu, organik tarımda ruhsatlı bir üründür. ÇALI MİNESİ 500 gr çalı mine( lantana camara) yaprağı 1 lt suda kaynatılıp süzülür, afitlere ve genelde tüm emicilere etkilidir. Kaynak: Mine Pakkaner (Ziraat Mühendisi) EV YAPIMI BAZI DOĞAL İNSEKTİSİTLER 4) Kırmızı Tozlar: Karabiber, kırmızı biber, dere otu, zencefil?in hepsi capsaicin içerir. Böcekler üzerinde repellent etki yapmaktadır.Sentetik capsaicin arazide kullanılmak üzere üretilebilir. Yapılan bir çalışmada capsaicin?in 28 gramının 1/25?i soğan bitkisi etrafına serpildiğinde Soğan sineği?nin yumurta sayısını azaltmıştır. Lahana sineğinin lahana ve havuçtaki zararını da engellemektedir.Uygulama sırasında hassas ciltlerde tahrişlere neden olabilmektedir.Uygulamada havuç,lahana veya soğan sıralarına serpilerek uygulanabilir.Yağmur veya sulama sonrası uygulama tekrar edilmelidir. 5) Nicotin spreyi :Tütün bitkisinden elde edilir. Ev yapımı nikotin çayının en büyük avantajı etkinliğinin birkaç saat sürmesidir. Arılara toksik değildir. Nikotin toprak zararlılarına karşı kullanılmaktadır. Özellikle kök afitleri, tripsler, yaprak delicileri, armut pisillası?na karşı kullanılmaktadır. 1 fincan kurutulmuş ,öğütülmüş tütün yaprağını ¼ çay kaşığı saf sabun ilave edilmiş 4.5 lt ?lik su içinde yarım saat bekleterek süzmek suretiyle solüsyon hazırlanır.Bu solüsyon birkaç hafta kapalı bir kapta saklanabilir. Toprak zararlıları için bitkinin kök bölgesine toprak üstüne karışım uygulanır. Yaprak zararlıları için yaprak altlarının da iyice ilaçlanması gerekir. Güvenlik açısından yalnızca genç bitkilere ve hasattan bir ay öncesine kadar kullanımı daha uygundur. Patlıcan, biber,domates ve diğer Solanaceae?lerda kullanımı uygun değildir. Tütün mozaik virüsünü taşıyan tütünlerden hazırlanan solüsyon bu virüsün bitkilere bulaşmasına neden olabilir. EV YAPIMI BAZI DOĞAL İNSEKTİSİTLER 1) Alkol spreyi : 1-2 fincan %70?lik isoprophyl alkol ¼ su ile karıştırılarak kullanılır. Oluşturulan karışım bitkide önce test edilmelidir. 2-3 gün içinde olumsuz bir etki görülmezse tüm bitkilerde uygulama yapılmalıdır. Afitler,beyaz sinek,tripslere karşı uygulanmaktadır. 2) Sarımsak yağ spreyi : Zararlılar üzerinde repellent etki yapar. Mineral yağ veya saf sabunla karıştırıldığında etkili bir insektisit meydana gelir. Afitler, beyaz sinek, kulağa kaçan ve bazı tırtılların kontrolünde etkili olmuştur. Spreyin hazırlanması için 3 tane 28 gramlık çok ince doğranmış sarımsak dişinin 2 çay kaşığı mineral yağ içersinde en az 24 saat bekletmek gerekir. Yavaşça içerisine yarım litre su ilave edilir. Karışımı sağlandıktan sonra süzülerek kavanoz içerisine bekletilmek üzere aktarılır. Karışımdan 1-2 çorba kaşığı alınarak yarım litre su ile karıştırılır. Bu oran etkili oluyorsa daha fazla su ilave edilerek uygulama yapılabilir. Uygulama tüm bitki yüzeyi ıslanacak şekilde yapılmalıdır. Yağa duyarlı olabilecek süs bitkilerinde uygulama kontrollü yapılmalıdır. 3) Otlarla Hazırlanan Spreyler : Aromatik otlardan elde edilen solüsyonlar bir çok organik yetiştirici tarafından kullanılmaktadır. Bu solüsyonlar repellent etki yapmaktadır. Bu amaçla Sage, Tansy, Thyme gibi bitkiler kullanılmaktadır. Bu solüsyonlar yaprak yiyen bazı zararlılara karşıda kullanılmaktadır. 1-2 fincan taze yaprak 2-4 fincan su ile karıştırılır. Bu karışım bütün gece bekletilir. İçerisine ¼ oranında temizleyici sıvı sabun karıştırılır. Sıvı sabun ilacın yapraklara yapışmasında ve yayılışında etkili olmaktadır. İlaçlamada bitkinin tüm aksamının ilaçlanması başarıyı etkilemektedir. Gerekli görülmesi halinde haftalık periyotlarla uygulama tekrarlanabilir 4)Patates bitkisinin yapraklarını ve dallarını doğrayıp üzerini örtecek kadar su koyun, kaynatın. Yapraklar yumuşayıp pişince kapatın kendi soğusun ve sabaha kadar beklesin.Süzün kullanın.Yaprak bitlerine, tırtıllara karşı etkilidir. 5) Domates bitkisinin yapraklarını ve dallarını doğrayıp üzerini örtecek kadar su koyun.Sabaha kadar beklesin.Süzün kullanın.Yaprak bitlerine, tırtıllara karşı etkilidir. Bütün yapacağınız ilaçlamalarda en önemli kural iyi bir kaplama yapmak ve ince püskürten bir başlık kullanmaktır. İlaç yapraklara sis gibi gelmelidir. Yoksa siz su damlası gibi fıs fıs ilaç atarsanız bitkiye , yaprak altları da ıslanmazsa ilacı hazırlamak için harcayacağınız emeğe değmez , sonuç alamaz, bir de işe yaramadı dersiniz Pamuklu Bit -Unlu Bit Mücadelesi Hem bazı bahçe bitkilerinde hem de bazı salon bitkilerinde çok görülen, can sıkıcı bir zararlıdır. Bahçede gardenya, pittosporum evde mum çiçeği, bazen afrika menekşesi, gloxinya vs. sıkça bu zararlıdan nasibini alır. Kendi emgi yaparak verdiği zarar yetmiyormuş gibi tatlımsı salgısının üzerinde de parazit mantarlar üreyerek fumajin dediğimiz, resimde siyah is gibi görünen durum meydana gelir. Kendisinin ve yumurtalararının üzerinde unumsu pamukumsu bir doku oluşturur, bu dönemden sonra ilaçlardan zor etkilenir. Sıvı yağ özellikle bitin solunum yapmasını önler. Böcekler trake solunumu yaptıkları için yüzeyi kaplıyor ve hava almayı önlüyor. Unlu veya pamuklu bit dediğimiz böceklerde eğer çok fazla değillerse başlangıçta uygulama iyi sonuç verir. Zaten siz siz olun mücadelede hiç geç kalmayın. Geç kalırsanız ev ilaçlarıyla yapacağınız müdahalede başarı şansınız düşer. Unlu, pamuklu bitler vücutlarını o pamuksu doku ile kapladılar mı zırh giymiş gibi korunurlar, ilaçlama sonuç vermez Hastalık başlayınca tedbir için: (Hem sardunya hem de diğer bitkiler ) 1 ) 0,5 lt suya 1 tatlı kaşığı dolusu oksijenli su ile ilaçlama yap. 3 gün sonra, 2 ) 1 lt suya 1 tatlı kaşığı dolsu yemek sodası katıp iyice erit, sonra içine 1 tatlı kaşığı da sıvı yağ koyup iyice çalkala homojen bir sıvı haline gelince püskürt. Bitkiler sıkışık duruyorsa aralayıp havalanmasını sağla. Suyu iyice azalt. Hastalıklı dökülen yaprakları topla imha et, saksıda hasta yaprak olmasın.Bitkideki bozuk yaprakları mümkün olduğunca al. Hasta bitkiyi elleyince diğerlerine dokunma, makas kullandıysan diğerlerine aynı makası kullanmadan önce dezenkfekte et. İlaçlama sırasında ilacın mutlaka yaprağın alt yüzüne de gelmesine dikkat et. Hastalıklı bitkiyi mümkün olduğunca diğerlerinden ayır. Akşam sulama yapma, hatta bitkiler balkondalarsa, balkonu akşam yıkama ki nemi arttırma. 2. işlemden 1 hafta sonra tekrar oksijenli su uygula KÜLLENME Gül yapraklarında oluşan beyaz pamuksu yapılar (külleme) için 1-)1lt suya 10 gr wp kükürt koyarak ilaçlayabilirsiniz, 2-)1 silme tatlı kaşığı içme sodasını yarım lt ılık suda eritin, içine 1 çorba kaşığı da sıvı yağ koyun iyice çalkalayıp püskürtün. Yaprak altlarını da ilaçlayın, açık çiçek ve goncalarda leke yapabilir. Seçim sizin, o gonca lekelensin mi, hastalık ilerlesin mi? Haftada bir kez uygulayın 3-)Karbonat (sodium bicarbonate) ya da potassium bicarbonate ile çok az sirke, mayi arap sabunu sulu karışım da külleme hastalığı ile mücadelede kullanılıyor. Maddelerden birini (4 litre suya 30gr. karbonat.+ 4 yemek kaşığı sirke + iki avuç arap sabunu) mayi arap sabunu ile karıştırıp bitkinizi güneş yokken yıkayın. Haftada bir işlemi tekrar edin… Arapsabunu karbonatın yapraklara işlemesi, kalıcı olması için önemli. Karışımlardan sadece birini kullanmanız işe yaramaz. Bu arada uyarayım bitkilerin çoğuna bu karışım iyi gelirken, bazılarında yaprakları yakabiliyormuş . Mümkünse kök yüzeyinide ilaçlamayı unutmayın. Durağan hava, bitkilerin üstten sulanması hastalığı hızlandırabiliyor. SALYANGOZLAR için 1-Bir ölçü çok çok acı biber, Bir ölçü pelin (artemisia) yaprağı, 6 ölçü su Biber ve pelini parçalayıcıdan birlikte geçirin ve suya koyun, Bir taşım kaynatın, soğumaya ve çökelmeye bırakın, süzün. Yaprak bitlerine ve beyaz sineğe çok etkilidir, sümüklü böcek ve salyangozlar için kaçırıcıdır. Salyongoz için toprağa, beyaz sinek için yaprağa vereceksiniz.Ancak solüsyonun az bir miktarını önce fitotoksite için bir parça yaprakta denemeyi unutmayın SALYANGOZLAR İÇİN PELİN YAPRAĞI BULAMAYANLAR SARMISAK KULLANABİLİRLER 2- 20 gr/m2 hesabı ile sabah ve akşam olmak üzere günde iki defa sönmemiş kireç tozu serpin. Kireç tozu sizin salyangozları öldürecektir. 3-Lavanta veya adaçayı yağı 5gr/l olarak kolza yağı ile karıştırılması daha iyi sonuç verir . Karışım bitkilere ve toprağa püskürtülür 4-10 litre suya 1 litre meyve sirkesi (%5-% 10 luk) üzüm veya elma sirkesi olabilir, 50 gr lavanta yağı ilave edilerek karıştırılı ve bu karışım akşamları bitkilere ve toprağa püskürtülür 5-Kahve telvesi: Koffein % 0,05 konsentrasyondan itibaren salyangozlar üzerinde sinir sistemine etki ederek öldürücü etkiye sahiptir. 6-Eğreltiotu suyu: Şu anda ormanlık alanlarda bol miktarda olan bir bitki. Hazırlanması, 10 litre suya 1 kg taze eğreltiotu ilave edin, kabı karanlık bir ortamda 2 hafta bekletin, zaman zaman karıştırın. İki hafta sonunda karışımı süzün. Elde ettiğiniz suyu 1:5-1:10 seyreltin. Bu karışımı salyangozlar üzerine ve toprağa püskürtün. Bu karışım bitlere de etki edecektir. İlaçları hazırlamada yumuşak su (yağmur suyu veya şişe suyu) kullanmanız önerilir. Sudaki Ca iyonları bir çok ilaçda olumsuz (ilacın etkisini azaltma yönünde) etkiye neden olmaktadır 7-Atkuyruğu suyu: 10 litre suya 1-1,5 kg taze atkuyruğu ilave edin ve 1-2 saat kaynatın. Sonra süzün soğutup 1:5 seyreltin ve bitkilere tatbik edin. Atkuyruğundaki silikatasidi bir çok derde devadır. Atkuyruğu da şu anda sulak alanlarda bol miktarda vardır. LİMON SPREYİ Limonen limon içerdiği ve psefdokokkoeidon ve baskül kontrol etmek için kullanımı etken madde, beyaz sinek karşı etkilidir.Sadece bir büyük limonun kabuğu temizleyerek 10 dakika kaynatın. Soğutarak spreye bırakın. 10 gün boyunca her gün tekrarlayın. UN SPREYİ 2-4 yemek kaşığı un 1kg sıcak su 1 tatlı kaşığı bulaşık sıvı deterjan veya rendelenmiş yeşil sabun. iyice karıştırın ve spreyin. Gerekirse Yenileyin.Toz un, eylemler için bir yapışkan tuzak gibi çalışan bir yapışkan bir maddedir. SOĞAN SPEYİ Yaprak bitleri ve akarlara karşı, özellikle de bir bitki savunma takviyesi, bir mantar öldürücü ve böcek öldürücü olarak kullanılır. 350 gr soğan hazırlanması için kullanılır. 10 litre su içinde kıyılmış soğanlar daha sonra 20-30 dakika için düşük sıcaklıkta kaynatılır, bitkilere filtre ederek püskürtülür. BEYAZ SİNEK Yapılan araştırmalara göre, beyaz sineklerin renkli ve parlak cisimlere yönelme eğiliminde oldukları ve en çok sarı renge yöneldikleri belirlenmiştir. Piyasada sarı yapışkan tuzaklar satılmakla birlikte, kırtasiyeden alınabilecek birkaç malzeme ile evde de yapılabilir. Bunun için gerekenler; Sarı renkli bir plastik: Genellikle sarı renkli telli dosyalar kullanılabilmektedir. Telli dosyanın sadece sarı renkli kapağı kesilip kullanılır. Yapışkan madde; Geç kuruyan, yapışkan bir madde. Bunun için de genellikle, her yerde bulunabilen Fare yapışkanı (tutkalı) kullanılmaktadır. Telli dosyanın sarı kapağı kesilir, üzerine fare yapışkanı ince bir tabaka halinde ve her iki yüzeyini de kaplayacak şekilde sürülür. üst kısmına bir delik açılarak ip bağlanır ve iple bitkilere çok yakın bir yere asılır. Böylece beyaz sinek yoğunluğu azaltılmış olur. Özellikle düşük yoğunlukta beyaz sinek varsa yapışkan tuzaklar başarılı olmakta, yüksek beyaz sinek yoğunluğunda ise tek başına etkili olmamaktadır. KARINCA Tebeşiri toz haline getirip, bahçenizdeki bitkilerin etrafına döktüğünüzde karıncaların yanı sıra salyangozları da uzak tutmuş olursunuz Karıncaları yaşam alanınızdan tahliye etmek için sirkeden de faydalanabilirsiniz. Eşit miktarda su ve elma sirkesini sprey şişesine boşaltın. Sonrasında bu karışımı karıncaların yuvasına ve böcek gördüğünüz yerlere sıkın. Karıncalar sirke kokusundan nefret eder. KABARTMA TOZU Kabartma tozu (sodyum bikarbonat) etkili bir mantar önleyici ajan ve hatta mantar bazı köklü formları öldürebilir. Araştırmalar siyah nokta ve külleme bazı tür karşı etkili göstermiştir. Tipik bir kabartma tozu püskürtme su litre başına kabartma tozu 1 çay kaşığı eritilmesi ile yapılabilir. Sıvı sabun (sadece bir deterjan kullanmayın) ekleyebilirsiniz. Tamamen, üst ve alt yaprakları bitkiye spreyle serpin ve kurumaya bırakın. Mantar sorunu kontrol için gerekli şekilde tekrarlayın. Sorun kabartma tozu uyguladığınıda tekrar uygulamanıza rağmen devam ederse, daha güçlü bir anti-mantar ilaç kullanın. BAHÇEDE KABARTMA TOZU KULLANMAK 1. Külleme önlemek için bir Sprey yapılır. Külleme ,leylak, monarda ve zinnias de dahil olmak üzere birçok bitki, için bir sorundur. Kabak ve salatalık özellikle hassastır. Burada olan bir toz tedavi ve küllemeyi önlemek için basit,kabartma tozu tamamen doğal bir sprey ve ayrıca yanında su karışık ve bulaşık deterjanı kullanarak etkili haşere uzaklaştırıcısıdır. 2. Tırtıllar için Lahanaya (ve diğer bitkilere) üzerinde Kabartma tozu serpin, o küçük yeşil lahana solucanlarını uzaklaştırır. Onlar yaprakları yedikçe bir iki gün içinde ölür. Gerektiği kadar tekrarlayın. 3. Kabartma tozu herhangi bir küçük yabani otları öldürür. 4. Çimi öldüren çatal otunu öldürür. Çatal otu gerçekten sinir bozucu olabilir ve çim, bahçe yatak, ya da kaldırım çatlaklar içinde fark eğer, bunu kurtulmak için kabartma tozu kullanabilirsiniz. Sadece üzerine kabartma tozu toz kalın bir dökün sonra, Çatal otu iki veya üç gün içinde geri ölür. Bir uyarı: bunu kabartma tozu çok fazla atarsanız çime zarar verebilir, çünkü kabartma tozu uygulayarak yere dikkatli olunması gerekir. Karbonat (sodium bicarbonate) ya da potassium bicarbonate ile çok az sirke, mayi arap sabunu sulu karışım da külleme hastalığı ile mücadelede kullanılıyor. Maddelerden birini (4 litre suya 30gr. karbonat.+ 4 yemek kaşığı sirke + iki avuç arap sabunu) mayi arap sabunu ile karıştırıp bitkinizi güneş yokken yıkayın. Haftada bir işlemi tekrar edin… Arapsabunu karbonatın yapraklara işlemesi, kalıcı olması için önemli. Karışımlardan sadece birini kullanmanız işe yaramaz. Bu arada uyarayım bitkilerin çoğuna bu karışım iyi gelirken, bazılarında yaprakları yakabiliyormuş oranı iyi ayarlayın. YEM TUZAKLARI HAZIRLANIŞI KESİCİ KURTLAR İÇİN Testere talaşı, kepek, şeker pekmezi ve yeterli miktarda su eşit miktarlarda karıştırılarak yapışkan bir solüsyon hazırlanır. Akşam saatlerinde bitki çevresine ufak bir halka şeklinde dağıtılır. Şeker pekmezi kesici kurtları çeker ve bu solüsyondan geçmeye çalışırken yapışkan bir yapı kazanır.Bu maddeler güneşte kurur ve zararlılar ölür. Veya ; 100 g kepek,10 gr şeker, 200gr su, 5gr. Pyrethrum tozu karıştırılarak bitki etrafına yayılır. Kesici kurtlar bu maddeyi yiyerek ölür. MEYVE SİNEKLERİ İÇİN Meyve sinekleri için tuzaklara yemler meyve olgunlaşmadan, zararlılar çıkma-dan önce yerleştirilmelidir. Bunun için : 1. Plastik bir şişenin altında küçük bir delik açılır. Şişenin ağzı bir tıkaçla kapatılır. Şişenin ¼'nü yemle doldurulur. Şişe bu şekilde bahçe etrafına veya ağaçlara asılır. Bu yemler sinekleri delikten içeri çeker ve sinek yem içerinde ölür. 2. Plastik bir şişenin üst kısmını kesilir. Yem solüsyonu şişenin yarısını içerecek şekilde konulur. Şişenin kesilen üst kısmı şişenin geri kalan kısmına, deliği altta kalacak şekilde yerleştirilir. Sinekler şişelere çekilerek yem solüsyonu içerisinde ölür. Yem solüsyonu 2 şekilde hazırlanır. a) 1 lt su, 250 ml idrar, birkaç damla vanilya özü, 100 gr şeker ve 10 gr pyrethrum tozu b) 1 çay kaşığı pyrethrum tozu, 250 gr bal, 1 kaç damla vanilya özü, 250 gr. portakal veya salatalık kabuğu, 10 lt su. IŞIK TUZAKLARI HAZIRLANIŞI Gece faaliyet gösteren uçan böceklerin kontrolünde kullanılabilir. Kesici kurtlar, sap kurtları, çeltikte zarar yapan yaprak emicileri vs. Odunumsu yapılardan oluşan 3'lü bir dayanak hazırlanır. Bu dayanağın uçları toprağa yerleştirilir. Orta kısmına bir ışık kaynağı asılır. Ve alt kısmına bir miktar yağla karıştırılmış su kasesi yerleştirilir. Bu tuzağın en iyi yerleştirilme zamanı böceğin yaşam çemberine ve ürünün gelişim evresine göre belirlenir. En iyi zaman böceğin yumurta bırakmasından öncedir. l) Renk Tuzakları : Yaklaşık 30X30'luk farklı renklerdeki kötü hava koşullarında zarar görmeyecek kartlara yağ ve yapışkan sürülerek hazırlanır. Renklere cezbedilen böcekler yapışarak ölür Nurdan Coşkun

http://www.ulkemiz.com/sebze-meyve-ve-cicek-zararlilariyla-organik-mucadele

Patlıcan vb Bitkilerde Kırmızı Örümcek İçin Organik Ev Yapımı İlaç

Patlıcan vb Bitkilerde Kırmızı Örümcek İçin Organik Ev Yapımı İlaç

  1-TUZ SPREYİ: Pieris rapae ve kırmızı örümceklere karşı kullanılabilir.2 çorba kaşığı tuz ile 4.5 lt su karıştırılır. Karışım bitkiye uygulanır. 2- Dört diş sarımsak bir blendırda (kıyıcı) kıyılır veya dövülerek ezilir, üzerine iki çay kaşığı sıvı yağ ilave edilir, karıştırılır. Daha sonra bir çay kaşığı acı toz biber ilave edilir ve tekrar karıştırılır. Bir litre su bu karışıma yavaşça karıştırılarak dökülür. Bu şekilde kapalı bir kapta bir gün bekletilir. Kullanılacağı zaman dört litre suya bu karışım dökülerek kullanılır. Yani toplam olarak ilaç uygulama kabına (püskürtme kabına) beş litre sıvı konmuş olur. Uygulanacak alan büyükse aynı oranlarda ilaç hazırlanır. Bu ilaç; birçok böceği örneğin beyazsinekleri, yaprak bitlerini, kırmızı örümcekleri ve lahana kurtlarını bahçeden uzaklaştıracaktır. Her şeyden önce unutulmaması gereken bir konu vardır. Arazide günlük geziler yapılarak zararlılar görülür görülmez mücadeleye başlanması gerekir. Yani böceklerin artış göstermesinden önce mücadeleye başlanmalıdır. Bu ilaç kullanılmadan önce püskürtücünün tıkanmasını önlemek için tülbentten süzüldükten sonra kullanılır.   Nurdan Coşkun

http://www.ulkemiz.com/patlican-vb-bitkilerde-kirmizi-orumcek-icin-organik-ev-yapimi-ilac

6 Maddede Göbekli Tepe’yi Anlamak

6 Maddede Göbekli Tepe’yi Anlamak

1-Nedir? Göbekli Tepe, insanlık tarihindeki birçok sırrı açığa çıkartırken, çözülmesi gereken birçok gizemi de beraberinde getiriyor. Göbekli Tepe’de yapılan kazılarda, yerleşik yaşama geçişle ilgili mevcut bilgileri altüst edecek buluntular ortaya çıkarılmıştır. Göbekli Tepe, Mezopotamya’daki ilk şehirlerden 5.000 yıl, milyonlarca turistin ziyaret ettiği İngiltere’deki ünlü Stonehenge’den 7.000 yıl, Mısır Piramitleri’nden 7.500 yıl, Malta Adası’nda bulunan tapınaklardan da 6.500 yıl daha eskidir. İnsanlık tarihi, insanoğlunun avcı ve toplayıcı toplumdan yerleşik topluma geçmesi ile başlar. Şanlıurfa’da özellikle Harran Ovası’nı 30-40 kilometrelik mesafelerle bir hilal şeklinde çevreleyen tepelerde bulunan 80 dönümlük alana sahip olan ören yeri Göbekli Tepe, Karahan Tepe, Sefer Tepe, Hamzan Tepe ve Balıklıgöl çevresi Neolitik Dönem’in en önemli yerleşimleridir. Buluntular bu bölgede yaşayan insanların Göbekli Tepe’ye gidip ibadetlerini yaptıklarını gösteriyor. Bölgenin yerleşim alanı olarak algılanması doğru değildir. Göbekli Tepe, MÖ. 10.000 yani günümüzden 12.000 yıl öncesine tarihlenen Çanak Çömleksiz Neolitik Dönem’e ait bir inanç merkezidir. Yapılan arkeolojik araştırmalar göstermiştir ki; Göbekli Tepe Neolitik Tapınak Alanı, dönem insanlarının belirli zamanlarda bir araya gelerek ibadet ettikleri bir yerdir. Kesin olmamakla beraber tapınağın bizzat onu kullananlar tarafından gömüldüğü öngörülmektedir. 2-Konumu Uygarlık Kronolojisini altüst eden Göbekli Tepe, Türkiye’nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi’ndeki Şanlıurfa ilinin  17 km doğusunda, Örencik Köyü’nün 3 km kuzeydoğusunda, bir dağ sırasının en yüksek tepesinde, deniz seviyesinden yaklaşık 800 m yükseklikte bulunuyor. Adını bölgede bulunan taş yatır mezardan almaktadır. Höyüğün üzerinden kuzey ve doğuya bakıldığında Toros Dağları ve Karacadağ’a kadar olan bölge, güneye bakıldığında ise Suriye’ye doğru uzanan Harran Ovası görünür. Göbekli Tepe, UNESCO  Dünya Mirası Geçici Listesi’nde yer alıyor. 3-Ne Zaman Bulundu? Göbekli Tepe, ilk kez 1983 yılında, tarlasını karasabanla sürerken bulduğu  oymalı taşı müzeye götüren bir çiftçi sayesinde fark edilmiştir. Daha önce 1963 yılında  İstanbul ve Chicago Üniversitelerinin işbirliği ile hazırlanan “Güneydoğu Anadolu Bölgesi Araştırma Projesi” çerçevesinde gerçekleştirilen yüzey araştırmalarında, İstanbul Üniversitesi’nden Prehistorya Bölüm Başkanı Prof. Dr. Halet Çambel ve Chicago Üniversitesi’nden Prof. Dr. Robert Braidwood tarafından keşfedilmiştir. Ayrıca 1980 yılında Peter Benedict’in “Güneydoğu Anadolu’da Anket Çalışması” makalesinde bahsedilmiş ama önemi anlaşılmamıştır. 1995 yılında Şanlıurfa Müze Müdürlüğü başkanlığında ve Alman Arkeoloji Enstitüsü’nden Arkeolog Harald Hauptmann’ın danışmanlığında yüzey araştırmaları yapılmış ve 1996 yılından 2006 yılına kadar Şanlıurfa Müze Müdürlüğü başkanlığında ve Alman Arkeoloji Enstitüsü’nden Prof. Dr. Klaus Schmidt danışmanlığında kazı çalışmaları sürdürülmüştür. 4-Kazılar Göbekli Tepe’de kazılar her yıl Nisan- Mayıs ve Eylül- Ekim aylarında başlıyor ve yaklaşık 10 hafta sürüyor. Göbekli Tepe üzerinde yapılan jeomanyetik ve georadar taramalarda çapları 20 ile 30 metreye varan daire biçimli 20 adet tapınma amaçlı kullanılan alan tespit edilmiş, bunlardan ancak 6 yapı katı bugüne kadar ortaya çıkarılabilmiştir. Yapılan arkeolojik kazılar, Göbekli Tepe’nin olağan dışı buluntuları ile dinsel/kutsal bir buluşma merkezi olduğunu kanısını uyandırmaktadır. Göbekli Tepe’deki tapınakların yapılış biçiminde ortak bir özellik göze çarpıyor. Duvarların kalınlığı 1.4 metre olan 12 metre boyutundaki “T” biçiminde sütunlar ile çevrilmiş bu tapınakların merkezinde iki “T” biçiminde sütun karşılıklı olarak yer alıyor. Arkeologlar boyları 3 ila 6 metre arasında değişen bu “T” biçimindeki sütunların stilize edilmiş insan tasvirleri olduğunu düşünüyorlar. Bunun sebebi “T” biçimindeki sütunlarda görülen kol ve el tasvirleridir. Ayrıca bu sütunlar üzerine işlenmiş hayvan tasvirleri ve soyut semboller var. 5-Hayvan Figürleri Göbekli Tepe’de ortaya çıkarılan ilginç buluntular arasında çöl varanı, sürüngen kabartmaları, ağzı açık ve dişleri korkunç bir şekilde betimlenen kurt kafaları, yaban domuzları, turna, boğa, yaban ördeği, leylek, tilki, yılan, akrep, yabani koyun, aslan, örümcek ve kafası olmayan insan kabartması, erkeklik organı abartılı olarak tasvir edilmiş erkek heykelleri vb. yer almaktadır. Boğa, yaban domuzu, tilki, yılan, turna ve yaban ördekleri en sık görülen hayvan tasvirleridir. Taşlar üzerine kazınan bu hayvan tasvirlerinin yanında üç boyutlu kabartma şeklinde yapılan başka betimlemeler de tespit edildi. Bunlardan en önemlisi “T” biçimindeki sütunun yan tarafında aşağı doğru iner biçimde tasvir edilen aslan kabartmasıdır. Stilize edilmiş insanları tasvir eden “T” biçimindeki sütunların ağırlıkları 40 ila 60 ton arasında değişiyor. İlkel el aletlerinden başka bir aletin olmadığı bu dönemde sütunların nasıl taşındığı ve dikildiği arkeologlar tarafından henüz çözülemedi. İnsanlığın avcı toplayıcı döneminde yerleşim ve tarım kavramlarından çok uzak olduğu 12.000 yıl öncesinde bu yapıların nasıl tasarlandığı sorusu da henüz cevaplanmadı. Belki tüm bu sorular cevap bulduğu insanlık tarihi tekrar yazılacak. 6-Neden Tapınak Olduğu Düşünülüyor? Buluntular, Taş Devri’nde yaşayan avcı- toplayıcı insanların hayatta kalma, günlük gereksinimlerini gidermenin yanı sıra doğayı anlamaya çalışma, doğaüstü güçlerin ya da tanrının/tanrıların varlığına inanma, dinsel törenler için düzenli aralıklarla bir araya gelme eylemlerini gerçekleştirdiklerini göstermektedir. Bu dinsel törenlerde hep birlikte, inançlarını simgeleyen hayvan ve insan kabartmalarıyla süslü tapınaklar, dev boyutlu dikili taşlar yapmışlar. gobeklitepeturkey Yazan: Volkan Torun http://arkeofili.com/?p=7525

http://www.ulkemiz.com/6-maddede-gobekli-tepeyi-anlamak

Graffiti Nedir? Nasıl Öğrenilir? Tarihçesi ve Türleri Nelerdir?

Graffiti Nedir? Nasıl Öğrenilir? Tarihçesi ve Türleri Nelerdir?

Günümüzün popüler sanatlarından ya da, kimi kesimler tarafından vandalizm (kamu malına zarar verme) olarak tanımlanan graffiti, grafik sözcüğünden türetilmiştir.

http://www.ulkemiz.com/graffiti-nedir-nasil-ogrenilir-tarihcesi-ve-turleri-nelerdir


Sülün Yetiştiriciliği Hakkında Bilgi

Sülün Yetiştiriciliği Hakkında Bilgi

Sülünler, zoolojik sistemde omurgalıların (vertebrata) kuşlar (aves) sınıfının, tavukgiller (gallinacae) takımının, sülüngiller (phasinidae) familyasının, sülün (phasianus) cinsinin, gerçek sülün (colchicus) türündendir.

http://www.ulkemiz.com/sulun-yetistiriciligi-hakkinda-bilgi

 
3WTURK CMS v6.03WTURK CMS v6.0